Twee voorbedrukte doeken om na te schilderen: een Van Gogh en een ons Onbekende Meester
Een robuuste pul voor veel bier
Een boek met foto's van in groente en fruit verwerkte baby's, van de fotografe die door mij al jaren geleden tot meest verfoeide aller tijden werd verklaard, een kwalificatie waarin niet nu opeens verandering is gekomen
Zes gouden lepeltjes in een mooi verweerd kartonnen doosje
Een tegoedbon van een tientje voor een sportzaak in Florenville
Een drinkfles van de provincie Luxembourg
En een 3D-stilleven van dieren op het platteland.

Eerste pinksterdag was het feest op de school in het dorp, met loterij. Wij konden daar niet bij zijn want wij waren de hele dag weg met Titan en Jay, Sophie, Olivier en Maéva en hun paarden. Prachtige rit, en doornat en modderig worden hoort bij het buitenleven. Maar de school verdient ondersteuning dus we hadden wel lootjes gekocht van onze twee buurjongetjes, en als we wat wonnen kwamen zij het brengen, beloofden ze. Goed hoor, wij winnen toch nooit iets. Daarna niet meer aan gedacht.

En?

Ze moesten er twee keer voor heen en weer lopen. Vous avez eu beaucoup de chance!, vonden ze. Zeg dat wel.

Voor kleinbehuisden zoals wij is het nogal overweldigend. De lepeltjes houden we voor als we ijs toe eten, tenzij dat bladgoud gaat bladderen. De andere prijzen voorspel ik nog een lang en afwisselend leven als prijs op school- en dorpsfeesten in de komende jaren. Maar dit is mijn kans om kippen, ganzen en schapen te houden die niet door de vossen worden opgegeten. Naast die gans staat ook nog een half afgebouwd huis, toepasselijker kan niet. Dat stilleven sta ik dus nooit meer af, R kan zeggen wat hij wil.

Dit is alweer het derde jaar dat ik bij ons huisje geraniums plant. Het eerste jaar dacht ik nog 'is het eigenlijk wel de moeite want over een paar maanden gaat het huisje toch plat'. Hahaha, leuke gedachte met de kennis van nu.

Vorig jaar had ik daar geen twijfels over. De sloop zou misschien rond kerstmis beginnen, en R voorspelde zelfs nog later. Wat! Nóg later, was dat niet al te zwartkijkerig? Maar in elk geval konden de geraniums de zomer gewoon uitzingen, dat was wel duidelijk, dus vooruit maar weer. De voorspelling kwam natuurlijk gewoon uit.

Dit jaar was het weer even de vraag. Het huisje wordt nog wel niet nu dadelijk gesloopt, maar als dat midden in de zomer gaat gebeuren, kunnen we met onze zware geraniumbakken gaan slepen, niet handig.

Maar och, in het tempo waarin de procedure verloopt halen we de herfst wel voor dat er iets ingrijpends gebeurt. Dus ik zette ze er weer in, ondanks de aanhoudende regen vandaag. Vijf bakken vol, donkerrode. Ze zien er fris uit.

Als ze nu maar niet verkleumen of verpieteren, deze zomer.

Nadat R het graafbedrijf een belofte van binnenkort beginnen had afgeperst, gebeurde er eerst weer even niets maar nu lijkt het erop dat de werkzaamheden voor de boxen en de longeercirkel, in ons geval roundpen genaamd, over een week van start gaan. Er moet veel grond worden afgegraven, hoeveel precies weten we nog niet. Laten we zeggen, een hele hoop.

Waar precies weten we al wel. Om de graafmachinist dat duidelijk te maken, spuiten we volgens instructie de contouren van de cirkel en de rechthoek in het gras met een bus felroze verf. Verder moet het aanwezige gras daar dood. Hoe wreed, maar het moet, anders is de afgegraven grond straks niet bruikbaar als tuingrond omdat er allemaal grasplaggen in zitten. Na het spuiten van dat spul mag het zes uur niet regenen anders kun je opnieuw beginnen. Een ander vereiste is dat het te bespuiten gras niet te hoog staat.

Welnu. Toevallig komen de boxen exact in het hoekje waar de paarden altijd hun neus voor optrekken. Dat gras lusten ze niet, neen dankuwel, zulk gras blieven onze fijnproevers niet. Mest, dat willen ze er wel neerwerpen, en juist daar staat het gras dus heel hoog.

Bijgevolg ruimde ik mest van die twee stukken land en strimde R het gras, ik harkte het bij elkaar en voor we het wisten was het alweer zeven uur 's avonds. Wat vliegt de tijd als je iets leuks te doen hebt. Morgen paarden in de andere wei en spuiten maar, daarna een omgekeerd regendansje om te zorgen dat het een paar uur droog blijft, en het werk kan beginnen. Graafgraafgraafgraafgraaf, klaar. Bij wijze van spreken, want daarna moet er nog van alles gebeuren, maar ik ben blij dat er nu voortgang in zit.

Na enkele dagen logstop moet ik altijd weer even op gang komen. In die paar dagen is er zoveel gebeurd dat dat niet bij te houden is en eenmaal weer thuis is er alweer allerlei nieuw logmateriaal. Veel te veel. Kortgezegd: alles ging goed, we wurmden de bagage van mens en paard in de auto en de reis verliep zorgeloos, afgezien van een hoop files in Nederland. Onderweg parkeerden we het paard even tussen twee reusachtige vrachtwagens. Daar zat hij niet mee.

Een show is leuk om eens mee te maken, vooral de verzorging en het optutten van paard en ruiter. Beide worden gewassen en netjes geborsteld, krijgen oogmake-up, wangglitter en nagellak op, en dienen zich in de ring keurig te gedragen. Dat lukte, en we gingen naar huis met een arm vol erelinten. Drie eerste en wat derde en vierde prijzen. Heel goed, knap gedaan.

Niets voor mij, dat. Wie bij Jay en Harissa zelfs maar in de buurt durft te komen met een schaar, krijgt mij tegen zich. Nagellak en make-up staat heel raar als we lekker ruig het bos in gaan, dat doe ik zelf ook niet op. Wij houden het natuurlijk. Wat modder en natte bladeren is alles wat er na een rit verwijderd hoeft te worden.

Het plan was goed. Donderdag vrijdag en zaterdag is er een Western Rassen Show in Luttenberg, The Netherlands, en Annick, die Harissa heeft ingereden, neemt aan meerdere onderdelen deel, bijgestaan door Sunshine.

Dat leek mij ook wel leuk om te zien, R was bereid thuis op de paarden te passen, en als ik met eigen auto ging, kon ik mooi ook nog even bij het nieuwste kleinkind langs, evenals misschien een enkel winkeltje in. De Nederlandse Hema en AH zijn leuk als je er bijna nooit komt.

Maar eerst gaf Annicks auto de geest en pal daarna die van Sunshine. Zo onbetrouwbaar, auto's. Dus nu gaan we samen met die van ons. Blij dat we er nu een hebben die dat trekt. Woensdagochtend via een ingewikkelde route langs verschillende adressen in België met een trailer met de showhengst van Annick erin naar Nederland, en zaterdag weer terug.

In de tussentijd: have fun. Onder andere met het proppen van drie vrouwen en hun bagage - o, en een hond-, plus alle spullen voor één paard in onze kort uitgevallen Land Cruiser. Er zijn twee wedstrijddisciplines: Western en English, dus er moeten ook twee zadels, twee hoofdstellen, twee bitten, twee dekjes en twee stellen kleding voor de ruiter mee. De spullen voor het paard nemen verreweg de meeste plaats in. Er moet ook nog hooi voor hem mee.

We hadden destijds beter een vrachtwagentje kunnen aanschaffen. Als niet alles erin past, zal het paard zijn steentje moeten bijdragen, dan leggen we hem een pakzadel op.

Zaterdag maakten we onze eerste buitenrit met Sophie, om de paarden te laten wennen aan het rijden in een groep(je). Ze kennen de paarden van Sunshine al wel, maar die zijn allemaal heel erg netjes opgevoed. Deze keer konden ze laten zien dat ze met allerlei slag kunnen omgaan.

Sophie reed Vanille, die wel heel braaf is en na haar ongeluk van vorig jaar weer helemaal is opgeknapt. Wij reden Harissa en Titan, die ook niets meer mankeert. Harissa is Sophies eerste zelfgefokte veulen geweest en het was leuk om te laten zien hoe goed ze het als vierjarige doet. Nergens bang voor en doet netjes wat haar gevraagd wordt. Harissa is een prima buitenpaard. Het was een mooie rit van een uur en alles ging goed.

Zondagmiddag gingen we er met Jay en Titan met Sophie en zes kleine meisjes op ponies op uit voor een rit van drie uur. Gisteren Harissa, vandaag Jay. Ik rijd de meisjes zo veel mogelijk afwisselend, dan doen ze allebei ervaring op, ze worden niet te zwaar belast op hun leeftijd en het paard dat thuisblijft leert dat het geen ramp is om alleen te zijn en dat we na een poosje altijd weer thuiskomen.

Het was prachtig. Mooi voorjaarsweer, fijne weggetjes zonder verkeer, steile bospaden met hoge bermen, rondom fris groen blad, nergens verbodsbordjes en overal vogelgefluit. Een beetje wind, volop zon.

Daar doen we het voor. Al het werk aan huis, omheining, weiland, stallen en wat al niet, wat we op zich met plezier doen, dat is hiervoor. Om buiten te zijn met onze eigen fijne paarden in deze schitterende omgeving.

Daar krijg ik nooit genoeg van.

Over leeftijd gesproken. Vanmiddag wordt ons weiland aan de overkant ge-egd. Niet door Olivier, die kon even niet, maar gelukkig was zijn soortvan-schoonvader (it's complicated) wel in de gelegenheid. O ja zeker, als wij omhoog zaten was le Paul graag bereid even met de eg rond te rijden. Nee, geen dank, hij was altijd blij wat omhanden te hebben.

Mensen zoals hij, daar neem ik graag een voorbeeld aan. Interessant detail namelijk: le Paul is net 86 geworden. Nog vele jaren!

Nu alwéér een jarige! Nou en, kan men zeggen, er zijn elke dag mensen en dieren jarig, dat is toch niets bijzonders.

Jawel. Want vandaag ben ik het. Mijn leeftijd is nu 59, een weinigzeggend getal. Volgend jaar zal het wel spectaculairder aanvoelen, dan kom ik in een heel nieuw segment terecht, de categorie 'bejaard'. Hahaha. Ik voel me nog steeds ongeveer 35:

Alleen verstandiger, hahaha. Nou ja. Alles doet het nog en negenenvijftig is ook bijzonder. Vind ik dan.

Twee dagen geleden zag het er nog zo uit. Werk in uitvoering. We doen elke dag een stukje, R graaft de palen (10x10 cm) tot 70 cm diepte in met de grondboor en samen zetten we de latten (5 m, zes schroeven per lat) ertegen.

Het gaat goed, en het is leuker dan vorig jaar toen een meneertje met een graafmachientje de hele dag broembroem vijf keer zo grote gaten in de grond groef die wij daarna stuk voor stuk weer hebben moeten egaliseren. We zijn wel blij dat we niet de hele twee hectare met de hand hoeven uit te graven, maar deze laatste loodjes rondom het huis zijn goed te doen en gaan gelukkig niet gepaard met een hoop lawaai.

En het loont de moeite. Zien de paarden er niet extra glanzend uit in deze prachtige omgeving? Dit vind ik altijd het mooiste moment. Voorjaar, alles groen, paarden net in hun nieuwe wei, nog geen enkel hoopje mest en geen kale plekken in het gras.

Net een park. Snel snel de camera, voordat deze magische minuut voorbij is en alles weer verandert in een gewoon weiland.

Dat kun je wel zien dat zijn zij! Allebei onze meisjes zijn vandaag vier jaar geworden. Niet dat het een tweeling is, het is gewoon een leuk toeval dat ze op dezelfde dag geboren zijn, Harissa in Suxy en Jay in de buurt van Hasselt.

We hebben dus wat te vieren. De meisjes worden lekker verwend, Titan is over twee weken aan de beurt, dan wordt hij tien, en wij tracteren iedereen. Wie wil er nog een winterwortel? Mooie kwaliteit extra oranje.