line
rss     142817
logo
 
zaterdag 25 april 2015
huisje
nog
-1
dagen . . .

Zoefzoef

Het gaat zo hard. Vanochtend werd de eerste gabion ofwel schanskorf gevlochten en voor we het wisten, stonden ze er alle zeven, nog leeg. Op een bedje van droog cement dat later wordt natgespoten. We overwogen even om er konijnen in te gaan houden, of nertsen, om de hele operatie een beetje kostendekkend te houden, maar zip! daar waren ze al afgevuld met een ton bazaltkeien (per korf), wat ook de afspraak was dus daar konden we niet over klagen. Ze dienen om onze helling achter het huis op zijn plaats te houden zodat die niet verzakt op de oprit. Als alles klaar is, zal ik een foto plaatsen van de affe situatie voor een beter totaalbeeld.

Verder verplaatste ik de stapel haardhout achter de boxen veertig meter. Altijd handig een dag voor de verhuizing, zo'n karweitje dat afleidt van gedachten aan verhuisdozen inpakken en dergelijke. Aantal ingepakte dozen tot nu toe: 2. De kerstversiering. Nee, we hebben helemaal geen last van verhuiskoorts.

gabions

Ook in beeld hier is hoe smerig de ramen zijn, evenals trouwens het hele huis. Maar daar gaat een schoonmaakploeg de komende twee dagen wat aan doen. Zoefzoef, whoesj, ploetsj, schoon.

En zodra die schoonmakers weg zijn, trekken wij erin, met Het Ventje. Vrijdagavond nog. Joechhei.



Wetenswaardigheden

Ik was dus ziek. Tien dagen zwak, keelpijn, koorts. Vervelend. Het voordeel was dat ik een dik boek uitlas (The Bone Clocks), waar ik anders nooit aan toe was gekomen, en begon aan een nieuw, After The Ice. Interessant. Datering van prehistorische nederzettingen aan de hand van bijvoorbeeld lemmingbotjes en keverpootjes. Verbazend dat dat kan.

Ik vroeg me hardop af waarom wij haast nooit dierenoverblijfselen vinden. We zijn zo vaak in het bos, en er gaan zoveel dieren en diertjes dood, muizen, vogels, vossen, waar blijven al die resten? Je zou er eigenlijk over moeten struikelen. Nog geen uur later kwam R hiermee aanzetten. Net in het bos gevonden, achter de schuilstal, waar we toch regelmatig komen. De rest van het skelet lag er ook, allemaal werveltjes en dijbeenbotjes en ribbetjes, mooi schoon en wit.

schedeltje

Verdere fenomenen die logging verdienen. Op onze wandeling vanmiddag zagen we twee grote herten, wat niet vaak voorkomt. Titan en Jay merkten ze natuurlijk het eerst op, die hebben veel betere oren dan wij.

De sneeuwklokjes zijn uitgebloeid en nu hebben we narcissen (twee stuks). Alles loopt hard uit, meidoorn, frambozen, lariksen, de weg naar Les Bulles wordt zienderogen groen. En wit. Nog een week en de paarden kunnen het ruïneveld in.

zondersteigers

Tot slot. De gevel is klaar, de steigers zijn eraf en maandag begint het werk voor de oprit, de trap en de tuin. Eindelijk. En vrijdag begint de verhuizing. Volgens de planning.

Ha, en wee degene die aan mijn planning komt.


Als pasen en pinksteren op één dag vallen

Hoewel pasen alweer achter de rug is (time flies like an easter egg), meen ik onze eieren nog best even online te kunnen zetten. Desnoods kunnen ze gelden als pinkstereitjes, want het gaat zo hard dat die twee feestdagen elkaar razendsnel opvolgen. Door mij beschilderd en geserveerd bij ons steevaste ontbijt. Iedere ochtend müsli, vers sap en een glas thee. Zo, weet het web dat ook weer.

pasenpinksteren

In de serie 'mijlpalen' valt te melden dat we weer eens bij de notaris zaten voor een stukje land. Dat gebruiken wij al drie jaar maar de overdracht had maar steeds niet plaatsgevonden. Het is fijn dat dat nu afgerond is al maakt het voor de praktijk niets uit. Toen hij ons uitliet maakte de notaris hetzelfde grapje dat hij altijd maakt: 'nou tot de volgende keer, als u weer een stukje van Suxy opkoopt'. Dat zullen we nog weleens zien, meneer de notaris.

Verder is het stucwerk aan de gevel nu eindelijk klaar, het verfwerk nog niet, en we kregen een mooie lamp voor boven de eettafel binnen. Die werd weer op het hooi bezorgd. Als we er niet zijn, klimt de koerier, die ook in het dorp woont, tussen het schrikdraad door, baant zich een weg door vier paarden heen en levert de bestelling af in de hooibox. Suxy is no country for old men.

Tot slot hebben we een degelijke planning gemaakt voor de verhuizing, vanaf twee lokaties, maar wanneer die precies gaat gebeuren hangt af van zoveel Mannetjes en de voortgang van hun werkzaamheden dat wij weleens verzuchten: 'als pasen en pinksteren op één dag vallen'.


Welke?

Er zit vooruitgang in. Van luitjes die al blij zijn dat de ruwbouw af is, die het heel wat vinden dat de kozijnen geplaatst zijn en die het prachtig vinden dat gaandeweg overal lichtschakelaars verschijnen die het ook nog echt doen allemaal (stel je voor! zomaar een huis met verlichting alsof het niks is, luxe!), raken we langzamerhand in het stadium dat het enerzijds nog heeeeel lang lijkt te duren voor het zover is ('is maart nu nóg steeds niet voorbij, nou hèhè, bijna, nu april nog), en anderzijds dat het hoog tijd wordt voor details als het aflakken van kastplanken en het beantwoorden van vragen als 'welke eetkamerlamp', 'welke wasmand' en 'welk schilderij op welke wand'. Het stadium van het alvast inrichten. Heerlijk.

Voor in de hal hebben we het idee opgevat om een mooie foto van de paarden te laten afdrukken op groot formaat. Zo wordt meteen bij binnenkomst breed duidelijk wat voor volk hier huist. De keuze 'welke foto' is nog niet zo gemakkelijk.
Deze?

welke2

Te kerstkaart. Het is de werkelijkheid maar wie gelooft dat.
Deze dan? Het andere uiterste.

welke1

Te Siberisch. Men zou denken dat onze beestjes hun stal niet in mogen.
Deze dan misschien.

welke3

Die is in elk geval realistisch. Jay wil nou echt nooit haar oren naar voren doen als er een camera in de buurt is. Of zal ik toch maar photoshoppen?


Berg en bos

Vanmorgen werden we zo opgewacht. Onze dieren zien reikhalzend uit naar onze komst (en de verstrekking van twee baaltjes ontbijthooi). Stracciatella laat zich niet kisten. Wie niet groot is moet slim zijn.

berg

Intussen hebben we aan de westkant in drie dagen tijd een enorme hoop hemel, licht, lucht en sparrentakken erbij gekregen. Het kappen van dat sparrenbosje is alsof er een flatgebouw van tien verdiepingen vlak achter het huis is neergehaald. Eén flatgebouw? Een halve Bijlmer. 30 meter hoog, 30 jaar oud, en de grote bomeneter haalt ze neer à raison van 15 seconden per spar, we hebben staan tellen. Zaag, zoef, boem, ratsrats, volgende. Waar het eerst donker was is het nu licht.

bos

Onze uilenkast hangt opeens goed in het zicht, misschien komt er nu dan een uil op het idee om daar te gaan wonen. De enige bomen die blijven staan zijn onze eigen eiken en een lange sliert van een berk. Die laatste waait nog weleens om nu hij er zo onbeschermd bijstaat. Toekomstig haardhout.

En wij worden getracteerd op de prachtigste wolkenluchten, die voorheen achter al die hoge bomen voorbijtrokken zonder dat wij ze opmerkten.

bos2

We zijn er blij mee. Straks, als het beter weer wordt, hebben we zicht op de mooiste zonsondergangen, en we maken ons geen zorgen over een eventueel gebrek aan sparren. In de direkte omgeving zijn er nog een miljoen over. Minstens.


Kom er maar in

Het was weer zo'n doorsnee maandag. Mijlpaal na mijlpaal. Eerst zou er een halve tank stookolie geleverd worden in Les Bulles, we komen net tekort om het tot de verhuizing uit te zingen. De tankwagen reed reeds voor om 07.20 uur en toch was op dat moment tenminste een van ons al aangekleed. Dat overkomt ons niet elke dag.

Dan was dit de eerste dag dit jaar dat de paarden hun kapjes op kregen. 's Ochtends vroor het nog, maar zonnig weer betekent vliegjes vliegjes en nog eens vliegjes. Ontzettend irritant. Eerst Stracciatella maar eens laten kennismaken met het verschijnsel vliegenkapje, die kent dat nog niet. Pfff, alsof ze nooit anders gewend was, dat dier is echt supercool. Daarna meldde Harissa zich: 'waarom krijgt alleen zij een kapje, ik wil ook!' en Titan kwam ook al aanlopen met zijn hoofd naar beneden: 'ha, kapjes, weg met die vervelende zwermvliegjes'. Zelf zouden we ook wel zo'n kapje op willen, die kleine kriebelbeestjes zijn echt niet te harden.

kapjes

Vervolgens kwam de beheerder van de sparren die achter onze roundpen staan, vertellen dat morgen begonnen wordt met kappen. Een beetje sneu, ze zijn net in het najaar uitgedund, maar nu de eigenaars van de percelen eromheen alles kaalgeslagen hebben, vangen zijn bomen de volle wind en de een na de ander waait met zijn wortels uit de grond. Hij wilde nog weten of wij na afloop interesse hadden om dat perceeltje te kopen, daar het grenst aan ons weiland. Dat soort aanbiedingen krijgen wij ook niet dagelijks. Hm, leuk, een stuk voormalig bos hebben we nog niet en bosgrond kost nog minder dan weidegrond. Maar ja, wat moet je ermee. Weiland van maken mag niet en van de bosbouw hebben we geen verstand. Toch maar niet dan. Als die bomen weg zijn, krijgen we wel mooie zonsondergangen, die we tot nu toe alleen door de takken heen zagen schemeren.

En na de wekelijkse réunion de chantier ofwel bouwbespreking was het dan zover: de keuken werd gebracht. De bijbehorende Mannetjes pakten hem uit en stelden hem op om te zien of alles er was. En jawel. Dit is hem. Even de afwasmachine demonstreren. Het zal niet meevallen om overal af te blijven tot de definitieve oplevering van het huis.

openkeuken

Open keuken, vooralsnog. Morgen worden al die kastjes weer van hun plaats gehaald om ze te kunnen installeren en donderdag moet het klaar zijn. Hèhè. Het zou zoveel handiger zijn om een keuken en een badkamer en lampen en meubels gewoon erin te fotoshoppen of te 3-D-printen. Nog even geduld? Nou vooruit dan maar.


De stand

Terwijl ik links en rechts op facebook en in weblogs crocussen zie verschijnen, zitten wij hier nog in de sneeuwklokjesfase. De verplanting vorig jaar heeft ze goedgedaan. Ze staan er florissant bij, en voor woensdag is nog sneeuw voorspeld dus ze hebben gelijk dat ze gewoon doorbloeien.

klokjes

Verder deed de zonsverduistering het bij ons wel degelijk. Aanvankelijk waren er wat wolkensluiers, wat goed zicht gaf. Toen die wegtrokken was de zon te fel om er echt naar te kijken. Foto genomen met mobiel door zonnebril heen. Het werd niet donker, alleen op het hoogtepunt wat grijzig, en daarna hadden we een prachtig zonnige dag.

duister

Op zo'n dag is er maar één optie: een goed eind gaan rijden. Het was mooi. Fluitende vogels, warm zonlicht, beboste hellingen, zweet. Na afloop even lekker rollen in het zand van de roundpen, dat plakt.

rollen

Gisteren maakten we trouwens bij guur weer ook al een rit, en voor het eerst dit seizoen een hele middag. Daarbij bleek dat de paarden opnieuw moesten wennen aan gebeurtenissen en plekken die ze eind vorig jaar niets bijzonders vonden, zoals grote vrachtwagens onderweg en bepaalde bedreigende boomstronken, en ook Titans huivering voor Burnéchamps herleefde. Het is een gehucht van drie huizen waar nooit iets gebeurt, maar hij heeft het altijd moeilijk gevonden om daar doorheen te lopen en ook deze keer lukte het alleen door Jay voorop te laten gaan. Hij vindt het daar spookachtig en daar blijft hij bij.

Intussen zijn de schilders aan de allerlaatste onderlaag van de gevel bezig. Volgens mij is er geen enkel huis in deze regio, of misschien wel ter wereld, met een zo minutieus aangebrachte buitenisolatieafwerking als dat van ons. Het lijkt soms of er nooit een eind aan dat werk komt, maar volgende week moet het toch echt klaar zijn. Tenzij het gaat sneeuwen.

En maandag beleven we de andere grote mijlpaal: de keuken wordt geïnstalleerd. Nou, ik ben er klaar voor. Meer zeg ik niet.


Zon

(Bijna) geen tijd voor tekst.

lui

Samen zonnen in de modder

natural

Zon-der zadel, zon-der bit

ventje

Zon-aanbidden

sleep

Zonder vrees de grote weidesleep erachter en brrrrrmmm. Groeten van ons allemaal.


Gaandeweg ingeburgerd

Zo af en toe merken we dat we na vier jaar wel ingeburgerd zijn in de regio. Zoiets moet zijn tijd hebben, net als vriendschappen, die ontstaan behalve bij heel kleine kinderen ook niet van de ene dag op de andere.

Inmiddels ligt ons hooi bij Le Paul, wij doen zijn kalveradministratie, Fred komt de paarden beslaan en Olivier hooit ons land. Een paard van de buren wordt bij ons beslagen omdat zij zelf geen vlak terrein hebben. Kortom, we zijn er langzamerhand bij gaan horen. Dat is fijn. Er zijn ook streken waar men de nieuwkomer scheef aankijkt en het drie generaties duurt eer er een begin van acceptatie op gang komt.

De eerste stap was destijds het aanbrengen van de ooit door mij gevreesde ('iedereen zal ons aanzien voor Belgen!') kentekenplaten, die juist grote voordelen bleken te hebben ('nu iedereen ons aanziet voor Belgen kunnen we ons op zijn tijd een opmerkelijke manoeuvre permitteren'). Bovendien hebben we nu een auto die beter aangepast is aan het Belgische wegdek.

Daarna vonden we beetje bij beetje de weg naar de bakker, de bouwmarkt en de regionale ruiterwereld. We leerden alle bewoners van ons weggetje kennen, evenals hun kinderen, honden, katten en andere dieren. De overbuurvrouw maar ook haar schapen kennen we bij naam (Félicie en Désiré). En elk jaar kennen we weer wat meer dorpsgenoten bij het Grand Feu.

Zondag kwamen we op onze buitenrit meneer M tegen, die ook van de eerste lentedag liep te genieten, en van wie we helemaal in het begin een zeer klein strookje land hebben gekocht. Een oude kennis die we zelden zien, al is het dorp maar klein. We hadden hem in elk geval nog nooit op pad gezien zonder zijn tractor.

Vandaag waren we vanwege tandartsbezoek en dergelijke even in Luxemburg, ook wel weer eens leuk, maar aan het eind van de dag was ik blij dat we weer thuis waren. Thuis is Suxy, wat mij betreft eigenlijk al vanaf het allereerste begin. Nog vele jaren, al zeg ik het zelf.


Gekeurd en goed bevonden

Afgelopen weekend leenden we de trailer uit aan een dorpsgenoot die zijn paarden wilde verhuizen. Dat doet mij plezier, een mederuiter te kunnen helpen met ons eigen materieel. De trailer komt bij ons niet vaak uit zijn stalling, dus pompte R de banden even bij voordat hij de weg op ging. Handig, die nieuwe compressor.

compressor

Dat moment had tevens een educatieve functie voor de paarden. Ze staan altijd overal met hun neus bovenop en zo'n nieuw apparaat moet grondig gekeurd worden.

Jay: 'Zeg, weet jij wat dit is? Denk je dat het iets is om te eten?'
Harissa:'Ik weet niet. Dat zal ik even checken, hm, nee, waarschijnlijk niet. Smaakt een beetje naar kunststof, die handgreep. Niet lekker, maar je kunt er wel aan trekken, kijk, er zitten wieltjes onder en dan ... prrrrrt ... Dat wordt lachen ...'
Titan: 'Dames, wat doen jullie daar? Kalm aan met dat ding hè, en geen plotselinge enge sisgeluiden graag, daar kan ik niet goed tegen'.

Nadat de dorpsgenoot vertrokken was en we de compressor weer in beslag hadden genomen, maakten we een mooie middagrit met Titan en Harissa, de eerste sinds onze nacht-tocht-zonder-volle-maan. Het was koud maar zonnig. De sneeuw is bijna gesmolten en de sneeuwklokjes zijn opengegaan. Hierbij verklaren we het nieuwe rijseizoen voor geopend.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2015 - powered by InR