line
rss     149277
logo
 
maandag 31 augustus 2015

Pruimen uit Suxy

De natuur probeert het hier over te nemen. Vleermuizen in de zonweringkast, champignons in de paardenwei, halfopgegeten muizen op het tractorzitje, onze buitenkraan wordt gesaboteerd door oorwurmen en de pruimenboompjes hingen zo vol dat het geen doen meer was. Die pruimen wilden naar binnen.

Vier kilo kleine paarse pruimpjes van een onbekende soort. Twee jaar geleden oogstte ik onverwachts twee kilo en in 2014 niets. Geen wonder, de schors van die twee boompjes was aangevreten door de paarden en ze zagen er armetierig uit. Niets meer van te verwachten.

Dit jaar stonden ze er in juli al herfstig bij, uitgedroogd en op sterven na dood. Desondanks kwam er dus vier kilo fruit af, en ik zag geen enkele wesp. Er heeft een klein nest in het tractorschuurtje gezeten maar dat is allang verlaten.

Tot vanochtend was er geen tijd om gezellig huishoudelijk met de pruimenoogst aan de slag te gaan. Olivier kwam Stracciatella ophalen (met de brommer), het tuinbedrijf kwam praten over de verdere beplanting in november, we maaiden en sleepten het ruïneveld, plaatsten paaltjes en draad in het strookje aan de overkant voor de bewolkte dagen (geen schaduw daar) nu het gras in het achterveld ook alweer bijna op is, en ik shopte internet af voor een outfit voor de trouwpartij van mijn neef. Daar gaat heel veel tijd in zitten, ook als het niets oplevert (behalve een hele hoop reclame naderhand).

Intussen stond die enorme bak pruimen op het aanrecht. Dat kon zo niet langer, aan het werk. Eerst maar eens taart. Zo gebeurd. Friszuur, beetje suiker, heel klein beetje kaneel, klaar. Gelukt.

pruimentaart

Vervolgens jam. Benodigdheden: twee grote pannen. En even naar de Carrefour voor geleisuiker 1:2,5.

pruimen1

En dan een hele hoop jampotjes. Tja. Het jammaken kwam nogal onverwacht op en ik ben geen potjesspaarder. Dan moet je het doen met wat er toevallig in huis is. Van alles wat. Een pot heeft mayonaise in gezeten. Wel goed uitgekookt allemaal.

Het resultaat. Dat ziet er wel goed uit. Maar wat een gepriegel en geklieder. Het scheelde weinig of de keuken stond in brand vanwege de razendsnelle werking van inductie, waar ik even geen rekening mee had gehouden. Ambachtelijke jammakers hebben waarschijnlijk geen inductie. Het liep goed af en de pannen zijn nog schoon te krijgen, maar het is werkelijk stukken eenvoudiger om bij de Carrefour meteen een paar potten pruimenjam mee te nemen als je toch om geleisuiker gaat. Laat die geleisuiker dan verder maar zitten. Het leven kan zoveel simpeler.

pruimen2

Maar lekker is hij wel, bijvoorbeeld in de kwark.



Transsemoisienne 2015

We zijn weer thuis. Twee dagen hebben we meegedaan dit keer en dat was ook wel genoeg. Twee lussen rond Botassart, in totaal acht keer de Semois door, heuvelruggen, afdalingen, dorpjes, en heel veel stenen.

transsem05

Alles is goed gegaan, maar over het geheel genomen waren het geen relaxte ritten. Onze paarden zijn zoveel leven om zich heen niet gewend. Een heleboel andere paarden, ezels, toeristen, fietsen, en vooral: wagentjes. Ratelratelratel! Wat was dát!!!

transsem01

Titan en Jay zagen en hoorden voor het eerst van hun leven aangespannen paarden en dat viel ze niet mee. Wat ratelde dat, wat snoof het, wat klepperde het en wat een monsters waren dat, in hun ogen. En oren. Zij hoorden een karretje al van veel verder aankomen dan wij. Zodra ze onrustig werden, wisten we: daar komt er weer een achter ons aan.

transsem03

Doordouwers, die menners, er wordt stevig doorgedraafd en soms duiken ze zomaar op vanuit een zijspoor tussen het struikgewas. Wahaa! En veel plaats om te passeren was er meestal niet op die smalle bospaadjes. Eng? Heel erg eng! Vooral Titan raakte er helemaal van uit zijn doen en Jay moest er ook niets van hebben. We hadden af en toe onze handen vol aan ze.

transsem02

De camera was niet mee en maar goed ook want met een zenuwachtig op en neer springend paard onder je is het lastig fotograferen. Maar dankzij de foto's van andere deelnemers op facebook kunnen we toch laten zien dat we erbij waren.

transsem04

Het doorwaden van de Semois ging vlot. Diep is hij niet. Titan wilde graag eerst even met zijn voorhoef in het water graven, spetter spetter, en Jay zocht de enige diepe kuil op die het riviertje rijk is, zodat we toch nog tot de buik in het water kwamen. In draf erdoor leek haar ook wel een leuk idee, plons plons.

De eerste dag 27°, de tweede 21, en net toen we de tent inpakten barstte de bui. We propten alles nat in de auto en trailer en hobbelden het kilometerslange toegangspad terug omhoog. Dat pad bezorgde de paarden meer zweet dan al die griezelige aanspanningen bij elkaar.

Thuis galoppeerden de achterblijvers ons zo enthousiast tegemoet dat de modderkluiten tegen de gevel spatten. Zelf hadden we ook het gevoel dat we geen twee dagen maar twee weken weg waren geweest.

Dat was de Transsemoisienne 2015. Het was een goede ervaring voor de paarden en voor ons, maar thuis hoeven we gelukkig niet voortdurend op het vinkentouw te zitten. Nu eerst rust voor iedereen en over een paar dagen maken we in eigen omgeving weer een mooie buitenrit. Het is hier even prachtig als ginds, en het aantal aangespannen paarden onderweg bedraagt 0. Yeehaw!


Endaarrrrissieweer

Hm. Gezellig hoor. Achter de rustieke gevelplanken van het oude huisje zaten ze met zijn ik weet niet hoevelen, waar die naartoe gevlogen zijn toen het huisje werd afgebroken weten we niet, daar waren wij niet bij. Naar de ruïne waarschijnlijk, waar de rust der vleermuizen niet verstoord wordt door bouwgedruis. Ik had ze nog aangemeld bij de vleermuizenbeschermingsorganisatie, maar daar heb ik nooit antwoord van gehad.

Het nieuwe huis heeft geen rustieke gevelplanken. Het heeft hele grote ramen, waar de afgelopen maanden elke dag de zonwering naar beneden moest. En al gauw zakte met de zonwering ook Jodokus naar beneden, met zijn klauwtjes in het gaas gehaakt. Back home, toedeloedeloedoe. Blijkbaar wil hij daarboven wonen, in het minuscule kiertje waarin de zonwering wordt opgerold. En als de terrasdeur dan openstaat, zit meneer zo binnen. Niet handig.

jodokus

Het is niet dat wij een hekel hebben aan vleermuizen, integendeel, wij waarderen die nachtelijke fladderaars vanwege hun insectenvangst en het is ten slotte leven en laten leven op het platteland, maar binnen willen we ze niet hebben. En zelf vindt hij het binnen ook niet fijn, zo overdag, veel te veel licht, brr.

Dus als hij nu ergens anders zijn intrek zou nemen, bij zijn familie in de ruïne, of anders in de boxen, ook plaats zat daar, dan zou dat zonder meer een win-win-situatie zijn. Iedereen blij. Maar dat snapt hij niet.

Nu proberen we een ontmoedigingsbeleid. Als die zonwering elke ochtend omlaag gaat moet hij daar toch een keer de pest over in krijgen. Denken wij. En anders weten we het ook niet.



Waarwasik

Okee. Het heeft een deel van de nacht en de hele dag geregend en zodoende kan hier na weken hitte en droogte eindelijk een min of meer normaal leven worden hervat. Het gras kan weer groeien. De laatste dagen werden we steeds zorgelijker en, het moet toegegeven, humeuriger. Er werd aldoor wel onweer voorspeld en 'kans op een bui' maar wij wisten onderhand beter. Huh, kans op, zeiden we dan tegen elkaar, daar zal wel weer niks van terechtkomen. En inderdaad. Niks. Week in week uit.

Wat is dat heerlijk, regen. En zo lekker koel, 16° overdag. Geen vliegen. Gewoon buiten lopen zonder gevaar voor verbranding of een zonnesteek, en 's avonds zelfs zomaar een JAS aan. Ongekend. Geweldig.

Dus. Waarwasik. Zaterdag zette ik onze verhuisdozen op 2ehands.be, ook wel weer een mijlpaal. We gaan toch niet meer verhuizen. Nou. Als u eens behoefte hebt aan een doorlopend piepende gsm en ratelende mailbox, bied dan online iets 'gratis af te halen' aan. De eerste reactie is de gelukkige en de rest heeft het nakijken. Het ruimt de stapel waar we vanafwillen in de garage alvast een beetje op. De afhaler was een onbekende uit Arlon met zijn paardengek dochtertje, wat leidde tot paarden aaien, paardenverhalen en we bleken wat gemeenschappelijke paardenkennissen te hebben. Met zulke mensen kun je praten.

dozen

De zondag besteedden we op het terrasje bij de roundpen in de schaduw van de eik aan zadels en tuig poetsen en invetten, wat diepe indruk maakte op Olivier, die toevallig langskwam en er nu onwrikbaar van overtuigd is dat wij dat elke week doen, terwijl het slechts ter voorbereiding was van de Transsemoisienne en die is maar een keer per jaar.

Sophie kwam langs met een last-minute-uitnodiging voor haar eigen transsemoisienne, waaraan ik eerst besloot nog gauw mee te doen en vervolgens heel verstandig toch maar niet. Een hoop heisa om 60 km verderop door mooie bossen en beekjes te gaan rijden terwijl we thuis ook bossen en beekjes hebben, waar we amper aan toe komen.

Maandag maakten we met 'de nichtjes' (van een ex-collega van R) de inmiddels traditionele wandeling door het bos. Dat Stracciatella er per ongeluk eentje afbokte vonden ze niet heel erg. Het was immers niet expres, en het kwam eigenlijk doordat het zadel een beetje losjes nagesingeld was (door mij). We kwamen pas na donker thuis en de meisjes vonden het geweldig.

Dinsdag en woensdag zaten we de hitte maar zo'n beetje uit. Spelletje, bank, boek. Warm.

Donderdag had ik daar genoeg van en ondanks wederom 33° ruimde ik de sellerie en vrijdag de hooibox op. Achterstallig werk. Alles ziet er nu weer piekfijn uit, ik heb weer zicht op alle spullen, en het is schoon.

En vandaag kwam Fred alle paarden rondom beslaan. En het regende dus. Nu kunnen we weer verder.


Het klimaat

Ik heb altijd weinig opgehad met gezeur over het weer. 'Nou, voor mij mag die hitte/die kou/die regen/die sneeuw/die watdeugternogmeerniet nu wel afgelopen zijn hoor', meestal gehoord na maar liefst twee dagen achtereen van de ongewenste weersoort. Tegen wie zegt men dat? Tegen mij? Ik kan er niets aan doen. De weergoden? Bestaan niet. Gerrit Hiemstra? Die kan er ook niets aan doen. Dus, shut up and suffer is mijn advies, of nog beter: enjoy. Zelf klaag ik in elk geval niet over het weer. Tenminste, zo was het.

Deze zomer merk ik dat ik mijn eigen advies maar moeilijk kan opvolgen. Is dit nu al het veranderde klimaat? Extreem weer. Ik dacht dat dat allemaal veel geleidelijker zou inzetten, ieder jaar een tiende graadje warmer of zo, bijna ongemerkt, met een piek in 2030, maar nu wordt ineens record na record gebroken.

Het is zo warm. Het is zo droog. Het lijkt hier wel Zuid-Frankrijk. Met maar heel af en toe een buitje groeit het gras in de weilanden niet. Zijn daar eigenlijk weilanden, in Zuid-Frankrijk? Waarschijnlijk niet, alleen hier en daar wat dor geel gras.

De paarden worden geplaagd door de vliegen, gemiddeld kruipen er wel 50 over hun neus. Kriebelkriebelkriebelkriebelkriebel. Constant. 's Ochtends om een uur of acht komen ze uit de wei naar de boxen gedraafd als het ze teveel wordt en daar blijven ze de rest van de dag rondhangen. In het donker binnen hebben ze er niet zo'n last van en met een kapje op krijgen ze die plaaggeesten in elk geval niet in de ogen.

sproeier

Zonder kapje zijn onze meisjes wel een stuk fotogenieker, maar dat kunnen we ze niet aandoen. Lekker bij de sproeier staan en de straaltjes proberen in de lucht op te likken is nog wel een leuke afwisseling maar verder gebeurt hier op zo'n dag weinig. We rijden 's avonds of helemaal niet, longeren komt er ook al niet van en iedereen is een beetje landerig.

Dus ik denk dat ik ons maar beter niet kan inschrijven voor de Mongol Derby, ook niet voor volgend jaar. We worden toch wat ouder, misschien moeten we de lat langzamerhand niet te hoog leggen. Hoewel. Look who won the Tevis Cup (again). Dat is 160 kilometer binnen 24 uur. Kwestie van trainen.

Eerst doen we over twee weken weer eens La Transsemoisienne, zoals al eerder. De oude tent is eindelijk uit de opslag zodat ik niet meer die van Sophie hoef te gaan lenen, en hij is al getest, in dat ene buitje van laatst. 40 jaar oud minstens maar hij doet het nog. Deze keer gaan we maar twee dagen en het is niet ver van huis. En wie weet, misschien wel met aangenaam koel weer. Dan hoort niemand mij klagen.


Oud nieuw

Als voorlopig laatste karwei buiten vervingen we de brievenbus ofwel le vieux monstre. In stukken en brokken afgevoerd naar het containerpark. Misschien hadden we er nog iemand blij mee kunnen maken maar dat willen we niet. Van de aardbodem ermee, maak er maar snelwegbedding van, dan doet hij nog wat nuttigs.

oudebus

De nieuwe is door ons met vereende krachten bedacht en vervaardigd. De balk van de schoorsteenmantel in het oude huisje die ik drie keer geschilderd had (telkens in een andere kleur) werd doormidden gezaagd, ontverfd, geschuurd en in de botenlak gezet. Zo is dat oude hout weer mooi en is er toch nog iets van het oude huisje in gebruik. Twee stevige eiken balken, die zullen onze tijd wel duren. Flinke bus erop en hup. Er kwam al post, dus hij doet het.

nieuwebus

Het gras begint al aardig op te komen. We sproeien 's avonds want na die paar buitjes die we gehad hebben is het weer gortdroog.

Ook kan ik maar beter even vastleggen voordat ik het vergeet, dat we op de bosbouw-foire in Paliseul alweer wat wijzer werden, al zijn we onderhand al ervaringsdeskundigen op dit gebied geworden doordat we altijd gaan kijken als we ergens in de buurt kettingzagen horen..

Verder waren er logees, aan het schrikken gemaakt door de architect die van ons huis foto's kwam maken. Ook had ik het tijdens een avondrit uitgebreid aan de stok met Harissa, die wel tien keer onverwacht de berm in sprong, bij voorkeur onder een hoek van 45° of meer. Gek beest. We kwamen een paar op de weg loslopende kalveren tegen maar daar waren de paarden niet bang voor. Kalveren? Niks aan.

En ten slotte bracht ik bijna een hele dag door achter de pc om een plotseling opgekomen en tamelijk ingewikkeld tripje naar de VS te regelen. In september trouwt mijn Amerikaanse neef en ik ga erheen. Ja, ik dacht doe eens gek, maar ook een impulsreisje moet degelijk gepland en geboekt worden. Een sjiek jurkje moet ook nog, want komen opdagen in mijn tegenwoordig gebruikelijke jeans boots en een hoed kan ik die jongen toch niet aandoen.


Hoera! Eindelijk ...

Regen! We hebben het zo lang zonder moeten doen. En hoe erg was dat precies? Blij dat u dat vraagt.

Het voorjaar was al veel te droog, het gras kwam maar niet op gang. Pas eind april konden de paarden naar het ruïneveld. Dat hadden ze in minder dan een maand kaal en het groeide nauwelijks bij, zodat ze naar het hooiland aan de overkant moesten verhuizen, waar ze met stripbegrazing (elke paar dagen 10 meter erbij) het lange droge gras uiteindelijk toch aardig kort hebben weten te houden.

In dat veld konden we dus niet hooien zoals voorgaande jaren. Het hooi moest elders vandaan gehaald worden en dat zal ook wel goed hooi zijn maar ik heb het toch het liefst van eigen land, dan weet je wat er staat (en wat niet, ik hou dat in onze eigen weilanden nauwkeurig in toom).

Omdat er zodoende een hectare (weliswaar droog) graasland extra ter beschikking kwam, was het goed dat Paprika en Stracciatella er waren, niet alleen voor de gezelligheid en om Olivier een plezier te doen, maar ook om het land te laten afgrazen. Te lang gras dat blijft staan is namelijk ook weer niet de bedoeling, dat valt aan het eind van het seizoen om en belemmert de groei het jaar daarna. Weilandbeheer is niet voor dummies.

In de loop van mei juni en juli werd er allerlei weer voorspeld, dat zich overal in het land voordeed behalve hier. Spectaculaire onweders: geen. Felle buien: nada. Hagelstenen: nul. Geklaag over langdurige motregen in de vakantieperiode: pfff. Hadden we dat maar. Een mals motregentje, een paar dagen lang, daar hadden wij wel raad mee geweten. En wat hadden we? Sweltering heat. 30°, dag in dag uit. Te heet om buiten te zijn. De boeren in de regio krijgen steun omdat het gewas niet opkomt.

Maar nu is het zover. Geen onweders, maar wel prachtige regenbuien en een hele hoop wind. Dat levert vijf zeer tevreden paarden op.

regen

Het regent en dat betekent GEEN vervelende vliegen. Niet zomerdag na zomerdag staan rondhangen in de schuilstal, schuddend, zwiepend, stampend, en pas 's avonds laat naar buiten kunnen. Geen kapjes op omdat de vliegen anders met tientallen tegelijk in je ooghoeken gaan zitten kriebelen. Geen jeuk, geen irritaties, geen onderling genijdas, geen baasjes die meelij hebben maar ook niet weten wat ze er verder nog aan kunnen doen.

Heerlijk, de hele dag buiten met de wind om je hoofd. Regen is goed. Leve de regen.


Arm en eenzaam

Door een opeens opgetreden idioot probleem zijn we in een klap berooide outcasts geworden. Of we worden dat op korte termijn. Hoe dan?

Het is zo dat onze nieuwe binnendeuren heel eenvoudig zijn, zonder enig kiertje of tierelantijntje. Je ziet ze bijna niet. Mooi. Op die deuren een dito klink, met een even simpel als vernuftig sluitmechanisme door middel van een magneetje. Ongebruikelijk maar mooi.

klink

Ik zou dat sluitmechanisme op de foto willen zetten maar dat gaat niet. Vanochtend trok ik namelijk de slaapkamerdeur achter me dicht, gewoon zoals elke dag. En die ging daarna niet meer open. Er zit geen slot op, maar het even simpele als vernuftige sluitmechanisme was onklaar.

Morrelen en rammelen leverden niets op. Alleen met een krachtige magneet zou het simpele doch vernuftige sluitmechanisme misschien weer tevoorschijn te trekken zijn.

En die hadden we natuurlijk niet.
En het slaapkamerraam had ik natuurlijk net dichtgedaan.
En het was natuurlijk zondag.
En de timmerman die ons die deuren geleverd heeft, had natuurlijk geen 24/24 bereikbaar telefoonnmummer voor noodsituaties. Noodsituaties, die hebben timmerlieden zelden.
En het is trouwens de vraag of we hem maandag te pakken krijgen want de bouwvakantie is net ingegaan.
En het is zo'n ongewone sluiting dat we betwijfelen of een slotenmaker er iets mee kan.

Dat is allemaal geen drama. Hoeveel mensen zijn er niet erger aan toe. De badkamer en onze kleren zijn ook niet bereikbaar, alles zit achter die deur, maar we hebben voorlopig genoeg eten en drinken. We kunnen slapen en douchen in de logeerkamer. Ik vond ergens een fles doucheschuim. Er zijn handdoeken. Er hing een wasje dus morgen hebben we wat schoons om aan te trekken.

Neemt niet weg dat we lelijk onthand zijn. Het is verbazend hoeveel essentialia nu juist in de badkamer liggen. R kan zich niet scheren. Ik heb geen bril. En geen lenzenschoonmaakspul. Geen tandenborstels of pasta. In de auto lag een pakje kauwgom maar straks is de kauwgom op en daar zit hem de kneep: we hebben geen geld voor nieuwe, ook niet om ergens tandenborstels te gaan kopen, of om maar wat te noemen: voedsel. Portemonnee ligt in de slaapkamer. Straks is de voorraad rijst en aardappels op en hoe komen we dan aan nieuwe? Niet op krediet, want ook de creditcards liggen achter die deur. Tja. *bloos* Dat gaat veranderen maar daar schieten we op dit moment niets mee op.

In elk geval, als er niet gauw redding komt wil straks niemand ons en onze ongepoetste tanden meer kennen. Als R zich een dag niet scheert wordt de situatie algauw kritisch. Geen deodorant. Geen kam of borstel. Paria's zeg ik, binnen de kortste keren.

Toch bedacht R dat het erger had kunnen zijn. De wc heeft namelijk precies zo'n klink. Stel dat je daar de hele bouwvak opgesloten zou zitten en in leven moest worden gehouden met lasagnevellen, het enige wat onder onze kierloze deuren door kon worden geschoven. Dan zou je pas echt te beklagen zijn.

*updeetje: Redding is in aantocht, het timmerbedrijf is nog niet met vakantie. Men begreep ook niet hoe dit kan maar er komt een Mannetje. Ha, Mannetjes, Mannetjes, lang leve de Mannetjes.

*2e updeet: Gered, de deur is weer open. Leven zonder bril of zonder geld is tot daar aan toe, maar niet kunnen tandenpoetsen: brrr. En zij leefden nog lang en gelukkig ...


Uitzwaaien

Alweer mijlpalen. Ik kan er niets aan doen: mijlpalen zijn er om een begin te markeren, maar ook aan het eind. Als het vertrek van de Dixi geen mijlpaal is weet ik het niet meer. Het markeert het definitieve einde van ons bouwproject. Fin de chantier, geen bouwterrein hier maar een huis om in te wonen. Daar gaat hij. Daaag Dixi.

dixibyebye

Er is buiten zelfs niet veel meer te doen (tot het aanplanten maar dat begint pas in oktober). Er komen ondanks de aanhoudende droogte wel wat grassprietjes op in de gebarsten grond, maar maaien hoeft nog niet. Speciaal voor Sjoerd nog deze update: kijk, geen VMVK kabels meer.

tuinlampen

Dan nu het laatste buitenproject. Het enige overblijfsel uit vroeger tijden: de brievenbus, ook bekend als 'het betonnen monster'. Gewassen grind (heel lang geleden gewassen), na inwerping valt de post handig meteen op de bodem, tot verdriet van de oorwurmen die daar altijd rondscharrelen en van mij die gehurkt de vochtige enveloppen achter het blikken deurtje vandaan moet zien te wrikken.

oudebus

Dat kan anders. We gaan een nieuwe maken van de oud-eiken schoorsteenmantel uit het oude huisje. Zagen, schuren, lakken. Goed plan, ook al is er voor morgen alweer 30+° voorspeld.


Size matters

Er zijn mensen die met drie kwartier klaar zijn nadat zij hebben aangekondigd: 'ik ga de ramen wassen'. Zulke mensen zijn wij niet, althans niet in dit huis. Het kost een dag op de hoge ladder.

Er zijn mensen die met een vaderdagboortje op de proppen komen nadat zij hebben aangekondigd: 'ik ga even wat gaatjes boren'. Zulke mensen zijn wij ook niet, althans R niet.

mijlpaaltjes

Nu de tuin is voorbereid kon de omheining achter het huis, die we er vorig jaar mei hadden uitgehaald voor de machines die onze berg goede grond in het weiland gingen deponeren, worden teruggeplaatst.

Denk niet dat de oude gaten voor de palen nog terug te vinden waren. 'Ik ga even wat gaatjes boren', zei R dan ook, en hij legde aan met de grondboor. Diepte 75 cm in harde grond en rots. Zaterdag begonnen en nu klaar.

We schroefden eendrachtig de latten er weer op en de hele omheining staat weer zoals hij moet staan. Allemaal mijlpalen.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2015 - powered by InR