line
rss     167064
logo
 
vrijdag 29 juli 2016

Never a dull moment

Al het hooi van ons ruïneveld ...

hooi01

... was woensdag geladen ...

hooi02

... en Oliviers hooiploeg kon het in de grote schuur van Le Paul gaan stapelen, net voordat de eerste regen viel ...

hooi03

... een klein buitje was het maar, en op onze donderdagtocht was het allang weer droog. Thema: beklimmen en afdalen van hellingen te paard. Ongecontroleerd een helling afraggen kan iedereen, maar het moet beheerst gebeuren. Onze paarden kunnen dat al, en Jay gaf een demonstratie 'omhoog in drie sprongen', precies zoals het moest. Ha, formidabele achterhand, ze is niet voor niets een Quarter. Omlaag kost minder kracht maar weer meer beheersing.

hellinkjes

Een mooie tocht, met een heel eind stroomopwaarts door de Vierre, en alle deelnemers waren tevreden. Thuis de paarden nog even afgespoten met de nieuwe paardendouche, net als laatst (maar nu met pomp), en daarna vertrok de ene trailer na de andere.

trailer

Kom, dacht R toen iedereen vertrokken was, laat ik even de lege bierflesjes naar de garage brengen, mijn teen stoten, een vreemd hupje maken en voor zes weken in het gips belanden met een gebroken middenvoetsbeentje. Daar hoef ik niet voor van Titan te vallen, dat kan ik wel alleen, en het is weer eens wat anders.

gips01

Never a dull moment dus, maar nu moet hij nog iets leuks bedenken om zes weken lang te doen in plaats van paardrijden.


Hooi

De weersverwachting was, hooitechnisch gesproken, nogal instabiel. Al twee weken lang hadden we geregeld overleg met Olivier. Hij kijkt naar de voorspelling op teletekst en wil dan van ons weten wat het internet over het weer zegt. Twee weten meer dan een, waar of niet, en misschien dat dat internet er een gunstiger kijk op na houdt. Helaas, daar waren de verwachtingen al even onbestendig. Zon, afgewisseld met buien, elke dag.

Eind van de week zag het er dan toch naar uit dat er een paar droge dagen aankwamen, weliswaar met veel bewolking, maar hij waagde het erop. Vrijdag kwam hij maaien, zaterdag en zondag schudden, morgen nog een keer want het is heel lang gras en met die bewolking droogt het niet hard. Dinsdag zwelen, balen, laden en lossen is de planning, en dan hebben we het binnen.

Vandaag stapelden we alvast de van vorig jaar overgebleven 120 balen naar voren zodat het nieuwe hooi straks achteraan komt te liggen. Dat gaat met zijn tweeën een stuk sneller dan alleen. Vorig jaar deed ik er een dik uur over en nu waren we binnen een half uur klaar.

hooiscotch

Dat was mooi want thuis wachtte Scotch. Sunshines hond logeert vier nachten bij ons. Dat is leerzaam voor ons. R voelde al niets voor een eigen hond maar ik heb er wel eens aan gedacht, dat is gezellig bij paarden en het buitenleven. Maar we beginnen er voorlopig niet aan. Scotch is 's werelds leukste, keurigst opgevoede en braafste hond, maar we hebben gemerkt dat je met een hond wel bezig bent. Hem in de gaten houden, niet zomaar alleen laten, al die plasjes en hoopjes rond het huis stinken een beetje, dat hoort er nu eenmaal bij. Het Ventje vond het uiteraard helemaal niets, een hond in huis, en wij hebben ook duidelijk kunnen vaststellen dat wij toch echt cat people zijn. Daar doe je niks aan. Het is een roeping.


Hoe warm het was en ...

Zondag maakten we een rit met Sunshine en haar vriend. Het zou zijn eerste langere buitenrit worden, en tegelijkertijd konden we dan de route verkennen voor de volgende dagtocht, op 21 juli, met dezelfde mensen en paarden als laatst, toen we in de Semois hebben rondgeklost. Dat is mooi, dachten wij, want alles wat we met Sunshine ondernemen is leuk, leerzaam, avontuurlijk en afmattend, en als de instructies ditmaal op Vince gericht zijn, kunnen wij eens een keer op ons gemak wat aankachelen en zomaar wat door het bos rijden.

Ha. Zoiets moet je gewoon niet denken als je er met Sunshine op uit gaat. Dat hadden we kunnen weten.

De oogst van de dag: Sunshine nam uitgebreid Jay onderhanden op het gebied van de laterals, wat we de afgelopen lessen in de roundpen aan het oefenen zijn geweest. Dat was effectief. Al na tien minuten was Jay kletsnat van de inspanning. En om een of andere reden koos Harissa deze tocht voor het afwerken van haar gehele capriolenrepertoire, zoals onverwacht omhoog de berm in springen, ongevraagd een ander pad inslaan dan de anderen, en opeens stokstijf blijven staan, allemaal fratsen die we de laatste tijd zo goed hadden weten te onderdrukken. Zodoende had ik met haar mijn handen vol, en ook Titan werd en passant nog bijgeschaafd.

douche

Na vier uur hard werken bij 28°, en een rit die weer net zo leuk, leerzaam, avontuurlijk en afmattend was geweest als altijd, hadden we allemaal wel een fijne douche verdiend.


Ogen en haken

De buurjongen bedacht dat Blue met haar blauwe ogen eruitziet als een paard uit een horrorfilm. Jay was ook geen fan en trapte Blue fors tegen de benen, met als gevolg bloed, betadine, vaseline (tegen de vliegen) en een opgezet bovenbeen, maar het gaat alweer beter. Inmiddels zijn Jay en Blue dikke vriendinnen geworden, allebei hengstig, voor hoe lang weten we niet. We maakten wat longeervorderingen en Blues eigenaar die kwam kijken vond het goed gaan. Olivier kwam aanzetten met een nieuw hoofdstel met dik gummibit, neusriem, mondriempje en grote zijpinnen. Het leek wel een martelwerktuig. Wat die classic-ruiters hun paard allemaal in de mond leggen, dat komt er bij ons niet in. Maar tja, de eigenaar moet het zelf weten.

De firma van de screens kwam, omdat er na een jaar nog steeds een screen met plooien hangt en een telkens uit zijn rails raakt, daar is al drie keer iemand bij geweest. Deze keer werd dat opgelost, maar de nieuwe screen in plaats van die-met-de-plooien was niet goed gelijmd dus daar moet weer een nieuwe voor worden aangemeten. Niet ons probleem, fout van de fabriek, maar het blijft twee passen voorwaarts een achterwaarts.

Er waaide een tuinstoel bovenop de enige pioenroos die al bloemen had. Pats, plat. Volgend jaar beter. Een inventarisatie: de lavendel bloeit, de kruiproosjes ook, de viburnum vertoont kleine pluimen en ook een soort siergras begint pluimpjes te maken. Die grassen groeien wel tergend langzaam, heel wat trager dan het ordinaire gras in de wei. De jasmijn bij de roundpen bloeit maar de seringen hebben het weer laten afweten. Ze krijgen nog één kans. Dat ze het weten: 2017 is het jaar van bloeien of wegwezen.

We maakten een paar mooie kortere en langere ritten, een keer stroomafwaarts de Vierre in waarbij we de paarden een heel eind door het water lieten lopen. Sunshine kwam lesgeven in buiging, nageven en wijken. Na vijf minuten begon het te gieten en het goot twee uur lang door, maar als je eenmaal kletsnat bent, word je toch niet natter meer.

De gemeente kwam onze straat vegen, zonder enig zichtbaar resultaat. De jaarlijkse dorpscompetitie petanque-met-vierkante-ballen vond plaats maar we gingen niet. In plaats daarvan wandelden we naar de ruïne, om weer eens te zien hoe die erbijstond. Niet goed. Er was weer wat minder dak en wat meer puin. Toch is nog steeds het glas in één klein hoog raampje intact. Onbekenden hadden aan het puin twee matrassen, wat vuilniszakken en een stapel spaanplaat toegevoegd. Dat was te verwachten, troep trekt troep aan. Niet dat we het snappen. Als je dan toch met je af te danken matrassen dat hele eind naar de ruïne rijdt, waarom dan niet naar het containerpark, vlakbij, iedere dag open en geheel gratis.

Na een paar weken afwezigheid zijn de irritante knaasjes er weer. De meisjes willen graag hun kapjes op en Titan zou daar ook baat bij hebben maar die weet niet altijd wat goed voor hem is.

kapjes

We voorzagen de stam van de lindeboom in het zwembadveld van gaas zodat de paarden de schors niet verder kunnen opeten. Dat vonden ze een heel gevaarlijk nieuw verschijnsel, dat met luid gesnuif moest worden geïnspecteerd. En er kwam een aangespannen paard voorbij, dat ze met grote verbazing nakeken. Daarna probeerde ik ze te vermaken met een strandbal in de wei maar dat boeide ze dan weer niet.

Ten slotte maakte R nog een paar handige haken in de sellerie voor kapjes, longeerzwepen en het zweetmes, en ik ruimde de kast daar op tot een toestand van bijna-perfectie. Voor zolang het duurt.

En morgen alweer een nieuwe week.


Wij klagen (nog) niet

De afgelopen tijd hebben we steeds wisselvallig weer gehad. Week-in week-uit wolken, zon, regen, blauw, buien, motregen, droog, plensbui. Het gras groeit bij deze weersomstandigheden als, eh ... kool. Vrijwel dagelijks werd ook onweer voorspeld maar dat bleef uit, op een beetje gebrom en anderhalve flits na. Geen gedonder hier met overstromingen en hagelstenen zo groot als meloenen, zoals elders in Europa. Gelukkig maar want het is wel even sensationeel maar na afloop zit je met de gebakken peren en sta je met beide benen op de grond en de neus op de feiten je huis uit te dweilen. Net Brexit.

Het enige 'ongemak' van dit weertype tot nu toe is het gehannes met de zonwering, op-neer-op-neer-op-neer-op, al naar gelang, want met die hoge ramen zijn drie zonnestraaltjes voldoende om het binnen 25° te maken en als de zon weer weg is wil je ook weer niet in het donker zitten. En in de loop van de dag telkens andere kleren aan. Lange mouwen korte mouwen regenjack sokken slippers laarzen of zonnebrandcreme, je blijft wisselen. We zetten de auto (voor het eerst sinds we hier wonen) in de garage, ter voorkoming van hagelschade, en dat is alles. Geen reden tot klagen.

De paarden vinden regen juist prima. Bij zon staan ze de hele dag bij de boxen met hun staart te zwiepen, maar bij regen liggen ze rustig in het gras. Dat dat kil en klef is deert ze niet. Geen vliegen, heerlijk.

regenindewei

Dankzij dit weer hebben we volop rijp gras. Het ruïneveld staat er vol mee. Hooirijp, zeg maar. Daarvoor hebben we een week droog weer nodig en als dat niet gauw komt, garandeer ik niet dat we niet alsnog gaan klagen.


Hoogwater

Leuk weekend gehad? Jazeker. Zaterdag zetten we vijf paddocks uit voor het bezoek van zondag. We zouden met zijn negenen zijn, maar twee stellen konden wel samen in een paddock, de anderen wilden er elk een. Verder een weiland voor die drie van ons samen, plus een weitje voor Blue. Een heel werk, paaltjes slaan, isolatoren indraaien, handgrepen installeren, draad trekken, dat alles voordat het zou gaan regenen. De gemeente kwam net op tijd het hoge gras in de bermen maaien, alsof ze wisten dat we daar de trailers wilden parkeren.

rando01

Voor zondag was 'droog maar zwaarbewolkt' voorspeld , maar al tijdens het opzadelen pakte dat uit als 'mooi zonnig'.

rando02

Sunshine had de deelnemers bij elkaar gebracht en wij hadden de route bedacht. Leerdoel: het water in. Bij die van ons gaat dat probleemloos maar enkele andere paarden (en ruiters) hadden dat nog nooit gedaan. Onderweg naar de Semois waren sommige bospaden wel erg modderig met grote plassen, maar dat telde nog niet. Eerst maar eens een klein beekje in, om te oefenen.

rando03

Bij Burnéchamps moest de smid komen aansnellen omdat twee paarden ijzers hadden verloren (leve Tiffany, die niet terugschrikt voor zo'n noodoproep), en daarna kwam de echte waterpret. We hadden laatst al gezien dat de Semois erg hoog stond, en sindsdien was er alleen nog maar meer regen gevallen. Recordhoogte. Nu, daar trekken Titan en Harissa zich niets van aan. Plonsplons, die stappen zo het water in. Deze keer werden mijn broekspijpen nat tot de enkel. Het scheelt dat Harissa lange benen heeft.

rando04

Uiteindelijk lukte het iedereen, ook de ruiter die had gezegd 'mijn paard kan het wel maar ik durf niet'. Zoiets is een overwinning die lang doorwerkt. Leve Sunshine, die nooit opgeeft, en Gadget, die zes keer het water in moest om iedereen over de streep te trekken.

rando05

Daarna had Sunshine gezorgd voor le pique-nique, en wij wisten daar een mooi plekje voor met uitzicht over het Semoisdal.

rando06

Onderwijl stonden de paarden rustig in de schaduw en Gadget krabde zich achter zijn oor, mogelijk om een achtergebleven waterdruppel kwijt te raken.

rando07

Het laatste stuk van de route was bijzonder doordat Harissa zich uit een spectaculaire struikelpartij wist te redden door kunstig krabbelen. Good girl. Zij en Titan hebben zich de hele dag uitstekend gedragen.

rando08

Eenmaal thuis praatten we natuurlijk over paarden, en de paarden in hun paddocks heel misschien wel over ons. Toen de ene na de andere trailer vertrokken was, haalden we het draad en de paaltjes weg zodat er een gewone wei overbleef. Jay en Blue waren tevreden dat we er weer waren.

Dus ja. Leuk weekend gehad. Zeker.


Blue

Er zijn twee mijlpalen. Om te beginnen bakte ik voor het eerst van mijn leven gevulde koeken. Het was een enorm geklieder en het leek nergens naar, maar tot onze verbazing werden ze precies goed. Toen ze uit de oven kwamen, zagen ze er exact zo uit als officiële uit de winkel. De amandelspijs had ik gekocht en die was dus een beetje te zoet, zodat de logische volgende stap is: zelf spijs maken. Daar heb ik een keukenmachine voor nodig, alleen weet ik nog steeds niet welke. Er zijn er zoveel. Tips?

De tweede is Blue in de wei. Nu Paprika en Kir verhuisd zijn, hebben we een poosje de driejarige van Oliviers petekind hier. De bedoeling is zover opvoeden dat ze ingereden kan worden. Deze keer hoeven we geen naam te bedenken, al schoten mij dadelijk Marmercake, Bossche bol en zelfs Balkenbrij te binnen. Maar ze heet Blue.

Blue heeft blauwe ogen, vandaar. Ik vind dat jammer. Paarden hebben zulke prachtige warme bruine ogen en dan wordt er net zo lang doorgefokt tot er een exemplaar met blauwe ogen ontstaat. Dat vindt men mooi. Voor mij krijgt het paard er een starende blik van, en je kunt nooit goed zien of zo'n dier vriendelijk kijkt. Altijd een beetje streng, lijkt het wel.

blue01

Daar kan Blue verder ook niets aan doen. Ze gedraagt zich vriendelijk genoeg. Deze keer is het Harissa die dreigende uitvallen doet, om de nieuwe op haar plaats te zetten. We houden ze een paar dagen gescheiden met een draadje ertussen, zodat ze aan elkaars aanblik kunnen wennen.

blue02

Rustig aan kennismaken, en daarna kunnen ze samen de wei in.


Logwaardigheden

Jij logt al een tijd niet dagelijks meer, merkte R op. Dat is waar, en ik ben niet de enige. Het is niet dat er niets te loggen valt, maar mijn pc staat tegenwoordig zoveel minder aan dan vroeger. De tablet voor het nieuws en een spelletje (of tien), maar een logje schrijven, nee. Such is life. Maar natuurlijk willen wij volgend-jaar-om-deze-tijd-of-over-twee-jaar wel van alles kunnen opzoeken, en waar kan dat beter dan in een logje.

Dus. Wat deden we de afgelopen week? Geen idee. Even naar buiten voor inspiratie, maar dan kunnen we ook wel meteen de paaltjes en draad in het achterveld plaatsen, dan kunnen de paarden daar vanmiddag in. Al dat hoge verse gras zal ze afleiden als Paprika en Kir worden opgehaald door Olivier. Hij heeft een nieuw weiland met veel gras voor ze, en volgende week komt hij ons een nieuw paard brengen, volgens de planning. Ze is bij ons goed gegroeid en al heel zelfstandig, als oom Titan en de tantes niet te ver uit de buurt zijn kan ze best een heel eind bij Paprika vandaan lopen.

tantes

Een paar uur en enkele nieuwe plannetjes later kon het logje weer verder. Waar was ik. O ja. Maandag verplaatste ik de houtstapel anderhalve meter naar achter. Wat, alweer, hij lag toch goed? Dat is zo, maar nu ligt hij nog beter, netter gestapeld en er is meer plaats over voor het landbouwgereedschap en de nieuwe mest van de winter. Vijf kuub hout overstapelen, my favorite occupation (ex aequo met aanvegen van de betonplaat bij de boxen en schoonhouden van de watergoot).

houtstapel

's Avonds kregen we les van Sunshine met alle drie onze paarden tegelijk, waardoor mijn houtstapelverplaatsingsuitputting in een klap verdween, en och, eten kun je later als het donker is ook nog wel, als er voor de les geen tijd meer voor blijkt te zijn.

Wat nog meer. De toestand van het hooiland. Het gras in het ruïneveld staat meer dan kniehoog, het wordt gaandeweg al een beetje rood ook, en Olivier denkt al aan maaien over twee drie weken. Dat worden als het meezit 300 baaltjes van eigen veld, er liggen er nog 100 in de hooischuur van vorig jaar, dan hoeven we er nog maar een 300 elders vandaan te krijgen. Heel wat beter dan vorig jaar. Het onweert nu en dan een beetje, af en toe valt er een mals buitje, maar geen wateroverlast hier.

En hoe staat het met de vogelnesten? Twee zwaluwnesten in de kabelgoten kwetteren er nog op los, het roodstaartjesnest op de buitenlamp is nu wel leeg, zo te horen.

Dankzij Kirs blauwe plek zag ik er afgelopen week uit als iemand die zich de laatste tijd aan een kant slecht geschoren heeft. Inmiddels zie ik eruit als iemand die zich aan die kant een tijdlang niet gewassen heeft. Is dat beter? Dat is relatief. Het duurt wel lang voor zoiets wegtrekt en nu zit er nog steeds een knobbeltje, alsof er een kies omhoog is gedrukt, maar ik voel niets. Nog maar even afwachten.

Dat deed ik ook met mijn linkervoet. Die begon opeens onverklaarbaar stekende pijn te doen. Na een week tobben en koud inpakken had ik net vannacht bedacht om er dan toch maar eens mee langs de dokter te gaan, en hey! vanochtend voelde ik er niets meer van. Onbegrijpelijke genezing.

tjh

Ziezo. Onze paarden zijn weer even met zijn drieën, en opeens hebben we weer levendig uitzicht naar het achterveld. Ondanks dat ze daar pas eind april uit zijn gegaan, is het toch weer even wennen om ze vanuit het keukenraam te zien. Een hele verbetering.


Bordjes, ritjes, blauwe plekken

Voorheen gebruikte ik het straatnaambordjespaaltje als ik snel de wei uit wilde en niet helemaal omlopen via het hek. Bovenaan vastgrijpen en af laten glijden. Dat ging nu opeens niet meer, met dat dikke max-50-bord en het straatnaambordje, dat de gemeente laatst alsnog eronder is komen monteren en dat scherpe randen heeft. Als ik me daaronder moest vastgrijpen kon ik net zo goed meteen op de openbare weg gaan liggen.

bordbefore

Die onhandige situatie is nu verholpen. De bordjes nemen evenveel plaats in als voordien maar dit geeft meer grip. Een zelfredzame bewoner trekt niet voor elk wissewasje bij de gemeente aan de bel.

bordafter

Afgelopen week maakten we een paar mooie kortere ritten en een langere, om weer eens de Semois in te kunnen, en zaterdag zetten we Titan en Jay in de trailer voor een rit samen met nieuwe kennissen, die les krijgen van Sunshine. Als schaduwhaag hebben die mensen een jaloersmakende rij hoge oude grillige loofbomen, schitterend. Zo krijgen wij ze niet meer, of we moeten een paar honderd jaar oud worden.

Zelfde regio, zelfde soort landschap, maar af en toe in de trailer en op onbekend terrein is goed voor de paarden. Ze laden altijd keurig, maar je moet het onderhouden.

ritje

Vrijdag bekeken we in het dorpshuis de film 'wonen in Suxy', die de jongetjes van het Maison des jeunes in de herfst zijn komen opnemen. We kwamen best goed over op het witte doek, al zeggen we het zelf, de dropjes in de wangzak waren hoorbaar aanwezig maar het overige publiek dacht waarschijnlijk gewoon dat wij altijd zo slissen.

En zondag traden we weer aan als groom voor 'onze' endurance ruiter, over 60 km ditmaal, met een ander paard. Het weer was even nat als vorige keer. Ze reed een stukje verkeerd, en dat overkwam ook onze andere ruiter (die desondanks eerste werd op de 40 km). Dat verheugt mij, want heel lang geleden ben ik zelf eens 8 km te ver gereden tijdens zo'n wedstrijd - en dus ook het hele eind weer terug - zodat ik 86 km aflegde in plaats van de geplande 70. Dat heb ik altijd toegeschreven aan mijn hopeloze richtinggevoel, en het is geruststellend om te weten dat het ook ruiters kan overkomen wier hersens op dit punt wel goed in elkaar zitten.

Wat ten slotte de voortgang van Kir betreft kan ik melden dat ze zojuist heeft ontdekt dat steigeren heel leuk is en dat ze met de voorbeentjes al zo hoog komt als mijn wang. Auw! Die is nu blauw. Dat is voor één keer wel leuk, maar als ze eenmaal groot is mag ze ook niet steigerend op iemand afkomen. Zelfs Titan begon mee te doen. Het is spelen, maar we gaan dit gedrag wel ontmoedigen.

pluim

Er zijn nu eenmaal dieren die je wel en dieren die je liever niet op je nek laat springen.


Halster 2.0

Kir had toch binnen twee weken al af en toe een halstertje om? Dat ging meteen goed, voor een gegeven waarde van 'goed'. Het betrof wel een standaard veulenhalstertje uit de winkel, met wiebelende gespjes en teveel potentieel schurende onderdeeltjes. Dat kon beter. Touwhalsters zijn sowieso beter, mits goed gehanteerd, dus waarom geen mooi touwhalstertje op maat geknoopt?

Ja, waarom? Omdat touwhalsters heel moeilijk te knopen zijn. Alles moet precies kloppen anders zit het scheef of de knopen drukken op verkeerde plaatsen op het veulenhoofd, of het wordt een warboeltje dat door de aspirant-touwhalsterknoper na eindeloos gepruts alsnog tegen de wand geworpen wordt en alleen nog kan dienen als noodwoning voor tarantula's. Er staan genoeg foto's en filmpjes op internet die daarvan getuigen, zoals dat filmpje waar de handen van de knoper wel maar de te leggen knoop zelf niet in beeld verschijnt, en al die halsters die als ze eenmaal klaar zijn ondeskundig worden vastgemaakt.

Zelf ben ik directionally challenged dus ik zou aan zo'n project niet eens beginnen. Zo niet R. Hij zocht door tot hij een Amerikaans filmpje (deel I en deel II) vond dat wel zinnig was, keek goed naar onze eigen touwhalsters, paste daar wiskundige formules op toe om de juiste verhoudingen te verkrijgen, gebruikte zijn verstand, technisch inzicht, doorzettingsvermogen, geduld en nauwkeurigheid en nam de nodige tijd, en voilà, inclusief de fiador knoop, ingewikkeld maar mooi.

halster

Veulentouwhalster 2.0. Ere wie ere toekomt. R is een held.

En nee. Natuurlijk laten we Kir en de andere paarden niet in de wei lopen met een halster om, welk halster dan ook.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2015 - powered by InR