line
rss     137226
logo
 
donderdag 18 december 2014

Op de vierkante meter

Wat een natte week. De paarden stonden in de regen en wind met zijn vieren te bibberen en hoewel bibberen op zich een van de manieren is waardoor paarden zichzelf warmhouden en niet meteen een reden tot paniek, zag het er niet naar uit dat het op korte termijn droger of warmer zou worden en, nou ja, we hadden zo met ze te doen dat we ze een nacht in de boxen hebben gezet.

Met de deur dicht. Dat doen we anders nooit maar als ze dan niet uit zichzelf binnenbleven, werd het tijd ze met hun eigen bestwil te confronteren.

Het stond ze wel aan. Een berg hooi, water, vlas op de vloer, beschutting tegen de wind, tevreden stonden ze te dampen en te kauwen. Stracciatella en Harissa samen in een box. Jay hangt ten opzichte van Stracciatella de boze petemoei uit, die zou ik niet graag onbewaakt met de kleine achterlaten, maar Harissa en het spikkeltje zijn maatjes.

jeugdfoto

Jeugdfoto, 2011. Harissa is twee, Stracciatella nog geen jaar oud. Bij Sophie stonden ze 's winters in een grote buitenbox met vier veulens, waarvan Harissa het oudste. Eigenlijk is de verhouding er een van 'tante en nichtje'. Geen familie verder, maar dat doet er niet toe.

Voor ons mensen is de wereld deze week weer kleiner geworden. De deklaag in huis is gestort en die moet uitharden, dus we mogen er niet in. Het regent, er is geen sprake van de vuurkorf. Buiten is weinig te beleven met dit weer. Ik veeg dan maar de vloer aan van de sellerie en het stukje van de hooibox waar nog kan worden gelopen (1 vierkante meter).

Er komen betere tijden maar wel heel traag. Nu eerst weer drie weken kerstvakantie. Zucht.


Warmte

Deze week werd er binnen en buiten aan de warmte gewerkt. We doen ons best in deze tijd van sneeuw, regen en gure wind. En mist.

schutkleur

Maandag werd de gastank geplaatst. Graafgraafgraafgraaf, laten zakken, weer omhoog maar nu in de andere richting, hijshijs, en daar ligt hij nu, de eerstkomende decennia. Als er tenminste geen gascrisis uitbreekt in de gehele wereld. De eerste lading gas is in elk geval geleverd dus we kunnen het een tijdlang uitzingen.

gastank

In huis werd 9 cm isolatieschuim op de vloeren gespoten. Dat we niet voor niets geveegd hadden, werd bevestigd door de isolatieschuimopspuitmannetjes, die zeiden ook weleens ongeveegde situaties aan te treffen, waardoor opspuiten onmogelijk was. Het ongezonde opspuitkarwei was in één dag klaar en nu zijn de vloerverwarmingsbuizenlegmannetjes bezig met, raad eens, het leggen van de vloerverwarmingsbuizen op deze schuimlaag.

Ook bracht de opzichter eindelijk wat losse verwarmingselementen mee (waarvan weliswaar eentje defect), die ertoe moeten bijdragen dat de gipslaag op de muren gelijkmatig droogt. Zonder bijverwarming gaat dat met dit weer te langzaam. Echt warm wordt het er niet van in huis want te snel drogen is ook weer niet goed, en de vloerverwarming mag sowieso pas aan als de deklaag (die maandag over de vloerverwarmingsbuizen wordt aangebracht) drie weken uit zichzelf heeft liggen drogen. Tis wat met die huizenbouw. Alles verloopt wel volgens plan maar een dipje mijnerzijds is af en toe toch niet helemaal te vermijden. Wat ook niet helpt, is dat de vuurkorf buiten niet aan kan als het giet. Brrr, onbehaaglijk.

Wel fijn (en warm) was de wandeling die we met de paarden door het bos maakten. Eerst met Titan en Harissa, daarna nog een rondje met Titan en Jay. Stracciatella kreupelt nog maar het gaat alweer wat beter. We zagen twee grote herten vlak achter het huis, de vorige keer dat we dergelijke dieren zagen was heel lang geleden.

kerstboom

In Les Bulles kregen we met vereende krachten de woudreus overeind die het warme kerstgevoel in het dorp moet bevorderen. Iedere dorpeling die dat wilde, heeft er een gekregen, gratis en voor nop, van de dorpsvereniging. Met een exemplaar dat niet helemaal tot halverwege de verdieping reikte zouden we ook wel blij zijn geweest. Hier en daar zien we ze nog op hun kant liggen tot de bewoner een hijskraan heeft bemachtigd om het gevaarte overeind te krijgen en op een of andere manier aan de gevel te bevestigen.

Maar ha! Die van ons staat. Nu maar hopen dat het de komende tijd niet te hard stormt.


Andermans werk

Dezer dagen zijn we druk met werk dat eigenlijk andermans werk was. Of had moeten zijn.

Op kleine schaal zette ik de dozen bij het oud papier die al maanden voor de deur van het buurhuis in Les Bulles lagen nat te regenen. De oude buren waren eigenaardig maar de nieuwe ook. Begin augustus een huis huren, er meubels naar binnen dragen en dan nooit meer komen opdagen, ook niet om je kartonnen dozen op te ruimen, is wonderlijk. Ik wil me nergens mee bemoeien maar ik vond dat de reuzenkerstboom die wij en alle andere dorpsbewoners vanochtend geleverd kregen, de dorpssfeer in dit jaargetij beter zou opvrolijken tegen de gevel zonder natte dozen ernaast. Dus hup, weg ermee.

Dat is niets vergeleken bij het werk in het nieuwe huis. Vegen. Maandag komt een bedrijf de isolatievloer opspuiten en daarvoor moeten de vloeren bezemschoon zijn. En hebben de elektriciens en de loodgieters en de piepschuimers die vloeren bezemschoon achtergelaten, zoals zij geacht werden te doen? Haha (*wrang lachje met hysterische uitschieter*). Nee.

Ons werk is het niet maar we zijn al een dag aan het vegen en er komt nog wel een dag bij. Het was dat, of het risico lopen dat het spuitbedrijf maandag rechtsomkeert maakt en pas wil terugkomen in februari ofzo, als de rechtmatige vegers hun veegwerk naar behoren zouden hebben gedaan. Uitstel. Horrorscenario's. Alles liever dan dat.

Nu is vegen op zich, na houtstapelen, mijn lievelingsbezigheid, maar dit is niet leuk. Cementstof, gips, meer cementstof, klonters cement, alles goed vastzittend tussen de duizend kabels die overal in huis op de vloeren zijn bevestigd. Stoffer-en-blik. Stof. Cement. Hatsjie. Prettige zondag.


Opsomming

Er zijn weer verschillende mijlpalen te noteren. Ten eerste werd bij Chantal-van-de-overkant de eerste grond verzet voor haar nieuwe huis. Dit gebeurt na meer dan twintig jaar plannenmaken en driekwart jaar uitstel.

Ten tweede viel dinsdag de eerste sneeuw van deze winter. Het was maar een beetje motsneeuw die niet bleef liggen, maar er komt meer.

Ten derde kreupelde Stracciatella vanochtend rechtsachter door enkele beetwonden aan de buitenkant én de binnenkant van dat been. We weten niet wie van de drie dat op zijn of haar geweten heeft maar ze hobbelde moeilijk rond op drie benen. Tegen de middag begon het er alweer wat normaler uit te zien en ze kijkt er blijkbaar geen van de anderen op aan.

straccia

Ten vierde eet ik de laatste tijd geen knäckebröd of müsli meer maar een soort Japans ontbijt met rijst, groente en een stukje vis of kip. Dat maak ik de avond tevoren klaar. Bevalt prima.

Ten vijfde oververhitte de magnetron omdat ik daar maar één papadum in had gedaan. Als je er vijf tegelijk in doet is er niets aan de hand. De wereld zit toch maar wonderlijk in elkaar.

Meer wil me op dit moment niet te binnen schieten, al weet ik zeker dat er meer moet zijn. Nou ja. Me dunkt.


Up

Ook in het ruïneveld begon het gras op te raken, of eigenlijk is wat er nog staat of ligt niet meer echt voedzaam en van goede kwaliteit. Weilandbeheer hangt elk jaar weer af van de temperatuur, de graskwaliteit en -kwantiteit en het aantal eters. We voerden eens een baaltje hooi om te proberen. Dat ging schoon op. De volgende dag konden de paarden wel twee balen op ook. En in het achterveld staat nog gras dat anders maar onder de sneeuw verdwijnt of als het niet sneeuwt toch staat te verleppen.

Dus we haalden de haspel tevoorschijn om een draadje te trekken achter het huis, waar vanwege de bouwwerkzaamheden momenteel geen houten omheining staat. En we konden weer vaststellen hoe slim paarden zijn, vooral als het in hun eigen belang is. Want wat is nu een haspel, in de ogen van een paard? Een dood ding dat niet naar eten ruikt en er ook niet naar uitziet, gewoon een van de vele dingen waar de mensen mee lopen te sjouwen en waar een paard geen interesse in heeft, ik noem de boormachine, tuinstoeltjes, houten balken. Niks aan.

Maar mooi dat ze met zijn allen met gespitste oren en priemende ogen al onze bewegingen in de gaten houden zodra wij het naburig weiland in trekken met de draadhaspel. 'Jongens, let op, er gaat wat gebeuren, we krijgen er gras bij, wat ik jullie brom!'.

berg1

Zodra we de draad van het ruïneveld openmaakten, draafden ze erdoor, Titan voorop. En het gaat dan niet alleen om eten. Het achterveld is extra leuk want daar ligt De Berg. Na een paar galoprondjes om het nieuwe veld te verkennen klommen ze naar boven, ook Stracciatella, voor wie De Berg nog helemaal nieuw was.

berg2

Voor de winter hebben ze nu de beschikking over het ruïneveld waar we hooi gaan voeren totdat het daar te modderig wordt, en het achter- en zwembadveld. Voor ons is het ook leuk om ze daar te hebben lopen, rondom het huis. We hebben geluk dat we onze weilanden zo om het huis heen hebben liggen dat we de paarden altijd kunnen zien. En zij ons.

Als we straks weer in het huis wonen, wordt het natuurlijk nog veeeeel mooier. Nog één winter geduld.


Degelijke planning

Nu de paarden uit het veld aan de overkant zijn wegens gras op en te veel modder, was het tijd om een sleuf te graven van de schuilstal naar de wegberm en er een rode buis in te leggen voor de overloop van de watertank, die nodig is om te voorkomen dat de grond rond de stallen steeds vochtig blijft doordat het regenwater zomaar van het dak via de regenpijp op de betonplaat loopt en dan blijft staan waar het toevallig terechtkomt, en die we daar gaan installeren zodra de inrit van dat veld niet meer zo modderig is dat we er met de tractor niet in kunnen om de stenen op hun plaats te leggen die als fundering voor die watertank moeten dienen.

Bent u daar nog? Gewoon een kwestie van degelijk plannen. Alles is voorbereid. De te installeren watertank van 1 m3 hebben we al.

Binnen gipsen de piepschuimers vlijtig door want eind deze week moet het klaar zijn want daarna moeten de elektra- en verwarmingsmannetjes weer aan het werk, zodat de isolatievloer kan worden gespoten en als die ligt kunnen de vloerverwarmingsbuizen erop en als dat op tijd gebeurt kan de definitieve vloer worden gestort die dan gedurende de hele kerstvakantie kan drogen want dat kost een week per centimeter vloerdikte en in die hele lange kerstvakantie wordt er toch door niemand gewerkt.

Als dat lukt, kan de firma die de betegeling van het hele huis gaat doen meteen de eerste week van januari van start gaan.

En zo niet, dan niet.


Het moet vastgelegd

Er komt momenteel weinig uit qua webloggen, maar volgend jaar rond deze tijd wil ik natuurlijk wel kunnen teruglezen of in 2014 de winter even vroeg inviel als in 2013 (lang niet), wanneer het gras in het ruïneveld op was (nog niet, al lopen er nu vier paarden in plaats van drie) en op welke dag we precies de eerste watertank installeerden (dinsdag). Dat gaat het web allemaal niet aan, maar anders vergeet ik het te snel doordat er telkens weer nieuwe gebeurtenissen gebeuren en mijlpalen langs de weg staan, dus het moet gelogd uit eigenbelang.

In huis werd vandaag ook een bescheiden mijlpaaltje bereikt. We zitten in een weinig fotogenieke fase, de benedenverdieping is gecimenteerd maar dat fotografeert niet lekker. Nu is net het gipsen boven begonnen en aan een witte gipswand is weblogtechnisch gesproken heel weinig te zien, maar voor ons wel, want nu begint het te lijken op een in principe ooit bewoonbaar huis in plaats van een stapel grijze bouwblokken met overal gaten en verschillende kleuren kabels op de vloer. Van buiten ziet het huis er nog net zo uit als een maand geleden. Daar gaan de piepschuimers pas mee verder als de binnenboel is geschilderd. IJs en weder dienende dan nog. Als het vriest kan het niet, als het regent kan het niet en het is ook niet de bedoeling dat de Mannetjes van de steiger waaien.

Verder maakt ons logeetje goede vorderingen. We reden voor het eerst buiten met haar, dat wil zeggen R en ik met Titan en Harissa, een meisje op Cora, een oude merrie van Olivier die mee was ter bevordering van de algehele bezadigdheid, en Olivier met zijn Stracciatella. Dat diertje blijft iedereen verbazen met haar braafheid. Geen bokje kan eraf. Alleen het beekje wilde ze niet in maar dat kwam door het slechte voorbeeld van Cora, die weigerde. Die van ons gaan zonder een krimp te geven het water in, dus volgende keer nog maar eens proberen zonder Cora, een jong paard hoeft ook niet àlles de eerste keer goed te doen.

zweetdeken

Na afloop deden we haar even een zweetdeken op, ook een primeur. Het was niet heel hard nodig maar ook dat moet worden geleerd: netjes stilstaan als de baas meent van allerlei aan je te moeten frunniken. En? Geen kik. Alsof ze niet anders gewend was. Voilà. Alweer een mijlpaal in beeld.


In dubio

Binnenkort moeten we de kleur van de keukenmuren kiezen. In de rest van het huis worden de muren gewoon wit, makkelijk, maar als we dat ook in de keuken deden zag je de kastjes niet. Die zijn namelijk ook wit. En de vloer ook, bijna, creme, off white, en de keuken ligt op het noorden. Stel dat het sneeuwt. Dan zie je niets meer.

Ik dacht dan ook aan een mooie contrastkleur maar dat is nog niet zo eenvoudig. Met wit combineert alles dus het afstreepsysteem ('dat kan niet want dat past niet bij ...') levert niets op.

Dan maar recht op de man af. Blauw is te blauw, rood hadden we al, bezje is geen sprake van, groen is just not us, grijs is mooi en ook goed te combineren met van alles, maar bijna de hele buitenkant van het huis is al grijs. Wordt dat niet een beetje te? Vrolijk oranje? Taupe? Zand? Ik weet het niet meer, en het is niet eens een luxeprobleem, want voor we het weten staat de schilder dreigend met een kwast in de hand achter ons. Straks kiest hij zelf en dan wordt het vast zachtgeel. Of abrikoos. De kleur van nachtmerries.

Nu waren we vanochtend in het huis van buren. Kunstenaars, die hun wanden zelf in diverse kleuren hebben geschilderd. Vrolijk gekleurde schilderijen, mooie lichtval in de hal, iets grijsblauwlavendelachtigs op de wand. We maakten een foto en keken thuis hoe dat uitpakte.

verf

Grijs. Tja. Ik keek opzij naar R's beeldscherm. Hij zat iets programmeerderigs te doen met php-codes op een hele technische website. Bovenaan het scherm een strookje van iets mooi grijsblauwlavendelachtigs. Aha. Ik ben benieuwd hoe de schilder reageert als ik hem zeg dat hij die muren wel met 8892BF kan verven.


Warmte

Overdag zijn we eigenlijk altijd in Suxy. In het huis in Les Bulles is weinig anders te doen dan koken eten en slapen, activiteiten voor als het buiten donker is. Okee, er is ook internet, wifi, centrale verwarming en warm-en-koud-stromend water. Dat is er in Suxy allemaal niet.

Maar dat weegt niet op tegen de voordelen. Het buitenzijn, de paarden, het uitzicht, de diverse kleine en grote karweitjes, de vogelgeluiden (merels, kraanvogels, straaljagers), de bosbouw rondom (kappen, wegslepen, afvoeren), vragen van de Mannetjes, bezoek, er is altijd wat gaande.

In de sellerie zetten we koffie en thee, water halen we uit de slang bij het huis. In dit seizoen wordt het wat kouder maar dat lossen we zo op.

vuurkorf

Als het droog is, staat de vuurkorf buiten met twee stoeltjes erbij. Lekker om af en toe even op te warmen als we bezig zijn. En bij regen moet het karretje opzij en zetten we hem onder het afdak. Dan is buitenwerk meestal niet aan de orde en van stilzitten krijg je het koud. Dan wordt het al gauw armetierig. Kleumerig. Akelig. De vuurkorf maakt alle verschil.

Hout hebben we genoeg. Er ligt nog een grote stapel oud hout onder het dekzeil, van drie jaar geleden toen we de bosranden opruimden. Eigen productie als het ware. Meidoorn, lijsterbes, populier en onbekend merk.

En er komt nieuw bij. Het berkenhout haalden we uit het bos van de achterbuurman (met toestemming van de houtexploitant, die de enkele tussen de sparren groeiende berkjes helemaal niet interessant vindt). En toen onlangs het terrein rond de ruïne werd gekapt bleef er een stapel dikke eikentakken over. Of wij die niet wilden hebben, vroegen de de spraakzame jongemannen, dan hoefden zij ze niet af te voeren. Dus die liggen nu bij ons.

Zoals bekend, levert hout stoken drie keer warmte. Zagen, kloven en stapelen moet namelijk nog gebeuren.


Flora en fauna van de bouwplaats

Vandaag wil ik het hebben over de flora en fauna van het bouwterrein. Ik was dat al langer van plan want gewoonlijk gaan wij hier achteloos aan voorbij, druk bezig met de dingen van de dag, terwijl ze eigenlijk zo bijzonder zijn.

Om te beginnen het puinzwammetje. Een prachtig feloranje schimmeltje dat staat te, eh ... schimmelen vlak naast het paadje omhoog over de hoop zand tussen de oprit en de boxen. Ik verwacht elke dag dat een bouwvakker er zijn maat 46 bovenop zal zetten, maar het gaat nu al weken goed. Vanochtend zag ik zelfs al kleintjes. Hou vol, puinzwammetje, het leven is de moeite waard.

puinzwam

En dit is het gootsterretje. Danst opgewekt naast en onder de stapel regenwaterafvoergoten vandaan die de gemeente onlangs aan de openbare weg heeft neergekwakt voor later, als wij toe zijn aan een rij ordelijke regenwaterafvoergoten langs ons perceel.

gootster

Dan de cementkrab. Groeit uitsluitend op erbarmelijke grond. Op deze is wel degelijk een maat 46 terechtgekomen maar de cementkrab laat zich niet kisten, ook niet door een stapel steigerplanken. Wie plat groeit, heeft niets te verliezen. Platter kan niet.

cementkrab

Bewonderen wij thans de mantel-der-liefde. Gedijt op puinhopen en afvalbergen, bedekt met haar fijne roze bloemtrosjes de piepschuimsliertjes, reepjes onduidelijk plastic, sigarettenpeuken, betonklompjes en roestige spijkers waaruit elk bouwterrein lijkt te moeten bestaan.

mantelderliefde

Ten slotte, strikt genomen niet helemaal tot het bouwen an sich behorend maar toch onlosmakelijk deel uitmakend van een huishouden met paarden die wel houden van een woest galopje in de wei op zijn tijd: de modderklaproos. Bestand tegen vier paarden die er tweemaal daags vlak langs verweid worden en tegen Harissa die en passant de uitgebloeide zaaddoosjes eruitkauwt.

modderklaproos

Deze nederige groeisels verdienen onze bewondering. Dank u voor uw aandacht.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2014 - powered by InR