line
rss     169130
logo
 
maandag 29 augustus 2016

Overzicht

We keken naar de aftrap van BZV. Een van de nieuwe boeren heeft een enorme verouderde overgroeide staatsboerderij in Roemenië aangekocht en dat gaat allemaal mooi worden, zegt hij. We helpen het hem hopen. Het deed mij terugdenken aan de tijd toen wij hier begonnen, in 2011. Hier was het ook een verouderde overgroeide troep, gelukkig wel op veel kleinere schaal maar wij hadden toch ook het een en ander op te ruimen. Ik zocht er wat foto's bij uit die tijd.

oudedoos01

Bosrand 1 rooien, met stevige boterhammen met kaas en pindakaas erbij. Pak karnemelk in de broekzak.

oudedoos02

De vorige eigenaar had niet echt opgeruimd. Echt niet.

oudedoos03

Alle paaltjes door R eigenhandig uitgetrokken en per steekkarretje naar de oprit gekruid. Negen ton beton. Daarna nog de gaashekken afbreken

oudedoos04

Eenmaal opgeruimd lag het oude huisje er charmant bij. We hadden nog geen paarden, geen tractor, geen roundpen, geen boxen, geen weidesleep, geen hooi. En er moest nog even een nieuw huis worden gebouwd.

nieuwedoos

Kwam voor elkaar. Intussen kapten de omringende eigenaren (onafhankelijk van elkaar en van ons) al hun bospercelen kaal. Uitzicht en overzicht 2016.


Gone grooming

Vrijdag begon vroeg, kwart voor vijf op. Snel ontbijten en op weg naar Brussel voor een dag grooming, zoals al eerder, zelfde paard, zelfde ruiter, 100 km deze keer en zonder warme jas.

Mooi hoor, 's ochtends vroeg onderweg. Grondnevel, roze zonsopgang en weinig verkeer. Er liep een haas over de weg, de eerste die ik ooit zag sinds we hier wonen. In Brussel zijn meer mensen, verkeersborden en stoplichten op een vierkante meter dan in de wijde omtrek van Suxy. Ik ben dat niet meer gewend. Het was goed om er weer eens op uit te zijn en met eigen ogen vast te stellen hoe de rest van de wereld leeft. Dicht op elkaar vooral.

Het groomen zelf was rielekster dan anders, deze keer had ik terreindienst in plaats van met de auto van groom point naar groom point. Tussen de drie rondes (40, 30 en 30 km) was er tijd om rond te kijken in het Zoniënwoud, het Brusselse stadspark dat groot genoeg is voor ruiterroutes van 40 km, statige oude bomen, grote vijver, eilandje, joggers, fietsers, hondenuitlaters, bereden politie, eendjesvoerders en enduranceruiters. Het was goed georganiseerd en veilig voor iedereen. Heel veel vrijwilligers, onder wie die daar met dat witte T-shirt.

oldgroom01

Alles bij elkaar zaten mijn groommaat en ik niet stil. Zij had een foon die de door ons te voet afgelegde afstand bijhield: 18 km! Daar was nog een kilometer hardlopen met een tas met paardendekens en touw bij, van de finish naar de groom gate voor de laatste verzorging.

Het was vooral voor mij leuk omdat ik dat gewoon bleek te kunnen. Ik had al in geen tijden meer hardgelopen en mijn knieën zijn punten van aanhoudende zorg, maar dankzij de onlangs ondergane kuur van drie spuiten deden ze het prima. Niemand hoefde op mij te wachten.

oldgroom

Dus ik was wel trots. Na een korte nacht, een lange dag en een flink eind autorijden moe maar voldaan.

Het oudje doet het nog best. Nu nog wel even wat slaap inhalen.


Verrassend

Oké, een logje. Ja, ik ben een beetje druk, maar er gebeurt natuurlijk voortdurend van alles dus een logje is dringend gewenst.

Ik maakte nog een ritje met de meisjes en hun ponies, gewoon achter het huis het bos in, richting Straimont, en het is frappant dat ik daar - nu ik eens een keer de gids ben - talloze paadjes aantref die er niet zijn als ik met R door precies hetzelfde bos rijd. Ik raakte niet echt de weg kwijt maar Jay verloor wel een ijzer, en daar is op deze manier geen zoeken aan.

De dag daarna reed ik drie uur door België en een stukje Frankrijk voor een kort bezoekje aan vakantievierende vriendinnen. Ze hadden de verwarming in hun huisje aan. Het was 11°. Ik was blij dat ik zelf niet met vakantie was.

Zaterdag waren we uitgenodigd voor de lunch met onze paardenkornuiten met wie wij onlangs een paar dagtochten hebben gemaakt. Deze lunch duurde tot na zessen en dan nog waren wij als eersten weg. Fred belde toen namelijk. Er was een toestand met een merrie en haar veulen en of hij de merrie even in een van onze boxen kon parkeren. Welke merrie? Ondine.

Aha. Spektakel! Spoorslags naar huis, gelukkig waren we niet ver weg. Ze waren er al, en het veulen was al bijna in de trailer gehesen. Fred heeft het van Olivier gekocht en nu was het moment van scheiden daar. Hij vertrok met het veulen en Ondine bleef bij ons achter. Ze liet luidkeels horen dat ze het met deze schrijnende gang van zaken totaal oneens was. Haar kind! Weg! Volgens Olivier keek ze er normaal gesproken amper naar om, maar nu het ontvoerd werd kwam opeens het moederinstinct opspelen.

Olivier heeft meestal wel een kalmerende invloed op haar maar die blijft er natuurlijk niet de hele nacht naast staan. Ik vreesde voor onze boxen, die wel stevig zijn maar Ondine ramt als ze er echt uit wil die bamboeplanken best aan gort. Ze is woest en oersterk. Uiteindelijk bedacht Olivier dat het veiliger was als ze de nacht zou doorbrengen in een box bij Chantal. Haar boxen zijn van beton. Hij voerde het paard af en we hoorden haar nog een tijdlang hinniken.

Dus ja. Zelfs als we een keer niet thuis zijn is hier ruimschoots leven in de brouwerij.


Drukdrukdruk? In elk geval bezigbezigbezig

Beetje bij beetje drong het tot ons door wat een gebroken voetbeentje allemaal voor consequenties heeft.

Eerst zei de eerstehulparts: 'de breuk hoeft niet te worden geopereerd'. Heujjj? Aan opereren hadden wij helemaal niet gedacht. Maar het hoefde dus niet. Mooi.

Daarna: 'u krijgt eerst tijdelijk gips'. Whoeoe? Gips!? Moet dat? Kan het niet gewoon met wat teep?

Nee, gips moest. Niet op lopen. Over twee weken terugkomen voor loopgips. En dat dan vier weken lang, en daarna kijken we nog eens. Aha. Okee.

Allemachtig. Eenmaal weer thuis kwamen we er geleidelijk achter dat iemand met krukken nog geen glaasje thee kan transporteren. Douchen kan niet. Paarden verweiden niet. Grasmaaien niet. Vuilnis buitenzetten niet. Autorijden niet. Boodschappen doen niet. Zelfs naar de tandarts en de longarts op één dag levert logistieke puzzeltjes op, want een uurtje zoekbrengen in het winkelcentrum terwijl de ander bij de dokter zit, is er momenteel niet bij.

Nu doe ik dus alles waarbij gelopen moet worden, en dat kost meer tijd. Met zijn tweeën vier paarden naar de overkant brengen is in tien minuten gebeurd, in mijn eentje ben ik met vijf stuks drie kwartier bezig of bij twee-aan-twee een half uur. De dagen zijn zó vol, nu we net toevallig vijf paarden hebben lopen waarmee gewerkt moet worden. Longeren vooral, maar ik ging zondag na het hooi lossen voor Chantal toch ook nog een stukje rijden met Harissa en een dochter van Olivier. En intussen heeft Blue al een zadel en een ruiter op gehad, een mijlpaal die in de ogen van Olivier betekent dat ze al zo goed als ingereden is. Wishful riding is dat.

bluezadel

Vandaag kwam Sunshine en gaf vier uur les, longeren voor Tip en Blue (waarbij Blues eigenaar toevallig langskwam en de verrichtingen kon volgen), en stelling en buiging voor Jay en mij, terwijl Sunshine zelf op Titan demonstreerde hoe het wél moest. Zo kreeg Titan ook de nodige beweging. R zat op het bankje te filmen. Dat kan wel met een voet in het gips, en een filmpje achteraf bekijken zegt meer dan 1000 instructiewoorden. Nuttig, nuttig.

Intussen gaan de was, eten koken en de vloer vegen vanzelfsprekend ook gewoon door. En ik kneed en bak nog steeds elke paar dagen een zuurdesembrood. Sinds de eerste keer nooit overgeslagen. Onmisbaar, dat brood. Want na een dag stevig aanpakken wil een mens natuurlijk wel wat behoorlijks eten, en dat geldt ook voor tussen-de-middag.


Never a dull moment

Al het hooi van ons ruïneveld ...

hooi01

... was woensdag geladen ...

hooi02

... en Oliviers hooiploeg kon het in de grote schuur van Le Paul gaan stapelen, net voordat de eerste regen viel ...

hooi03

... een klein buitje was het maar, en op onze donderdagtocht was het allang weer droog. Thema: beklimmen en afdalen van hellingen te paard. Ongecontroleerd een helling afraggen kan iedereen, maar het moet beheerst gebeuren. Onze paarden kunnen dat al, en Jay gaf een demonstratie 'omhoog in drie sprongen', precies zoals het moest. Ha, formidabele achterhand, ze is niet voor niets een Quarter. Omlaag kost minder kracht maar weer meer beheersing.

hellinkjes

Een mooie tocht, met een heel eind stroomopwaarts door de Vierre, en alle deelnemers waren tevreden. Thuis de paarden nog even afgespoten met de nieuwe paardendouche, net als laatst (maar nu met pomp), en daarna vertrok de ene trailer na de andere.

trailer

Kom, dacht R toen iedereen vertrokken was, laat ik even de lege bierflesjes naar de garage brengen, mijn teen stoten, een vreemd hupje maken en voor zes weken in het gips belanden met een gebroken middenvoetsbeentje. Daar hoef ik niet voor van Titan te vallen, dat kan ik wel alleen, en het is weer eens wat anders.

gips01

Never a dull moment dus, maar nu moet hij nog iets leuks bedenken om zes weken lang te doen in plaats van paardrijden.


Hooi

De weersverwachting was, hooitechnisch gesproken, nogal instabiel. Al twee weken lang hadden we geregeld overleg met Olivier. Hij kijkt naar de voorspelling op teletekst en wil dan van ons weten wat het internet over het weer zegt. Twee weten meer dan een, waar of niet, en misschien dat dat internet er een gunstiger kijk op na houdt. Helaas, daar waren de verwachtingen al even onbestendig. Zon, afgewisseld met buien, elke dag.

Eind van de week zag het er dan toch naar uit dat er een paar droge dagen aankwamen, weliswaar met veel bewolking, maar hij waagde het erop. Vrijdag kwam hij maaien, zaterdag en zondag schudden, morgen nog een keer want het is heel lang gras en met die bewolking droogt het niet hard. Dinsdag zwelen, balen, laden en lossen is de planning, en dan hebben we het binnen.

Vandaag stapelden we alvast de van vorig jaar overgebleven 120 balen naar voren zodat het nieuwe hooi straks achteraan komt te liggen. Dat gaat met zijn tweeën een stuk sneller dan alleen. Vorig jaar deed ik er een dik uur over en nu waren we binnen een half uur klaar.

hooiscotch

Dat was mooi want thuis wachtte Scotch. Sunshines hond logeert vier nachten bij ons. Dat is leerzaam voor ons. R voelde al niets voor een eigen hond maar ik heb er wel eens aan gedacht, dat is gezellig bij paarden en het buitenleven. Maar we beginnen er voorlopig niet aan. Scotch is 's werelds leukste, keurigst opgevoede en braafste hond, maar we hebben gemerkt dat je met een hond wel bezig bent. Hem in de gaten houden, niet zomaar alleen laten, al die plasjes en hoopjes rond het huis stinken een beetje, dat hoort er nu eenmaal bij. Het Ventje vond het uiteraard helemaal niets, een hond in huis, en wij hebben ook duidelijk kunnen vaststellen dat wij toch echt cat people zijn. Daar doe je niks aan. Het is een roeping.


Hoe warm het was en ...

Zondag maakten we een rit met Sunshine en haar vriend. Het zou zijn eerste langere buitenrit worden, en tegelijkertijd konden we dan de route verkennen voor de volgende dagtocht, op 21 juli, met dezelfde mensen en paarden als laatst, toen we in de Semois hebben rondgeklost. Dat is mooi, dachten wij, want alles wat we met Sunshine ondernemen is leuk, leerzaam, avontuurlijk en afmattend, en als de instructies ditmaal op Vince gericht zijn, kunnen wij eens een keer op ons gemak wat aankachelen en zomaar wat door het bos rijden.

Ha. Zoiets moet je gewoon niet denken als je er met Sunshine op uit gaat. Dat hadden we kunnen weten.

De oogst van de dag: Sunshine nam uitgebreid Jay onderhanden op het gebied van de laterals, wat we de afgelopen lessen in de roundpen aan het oefenen zijn geweest. Dat was effectief. Al na tien minuten was Jay kletsnat van de inspanning. En om een of andere reden koos Harissa deze tocht voor het afwerken van haar gehele capriolenrepertoire, zoals onverwacht omhoog de berm in springen, ongevraagd een ander pad inslaan dan de anderen, en opeens stokstijf blijven staan, allemaal fratsen die we de laatste tijd zo goed hadden weten te onderdrukken. Zodoende had ik met haar mijn handen vol, en ook Titan werd en passant nog bijgeschaafd.

douche

Na vier uur hard werken bij 28°, en een rit die weer net zo leuk, leerzaam, avontuurlijk en afmattend was geweest als altijd, hadden we allemaal wel een fijne douche verdiend.


Ogen en haken

De buurjongen bedacht dat Blue met haar blauwe ogen eruitziet als een paard uit een horrorfilm. Jay was ook geen fan en trapte Blue fors tegen de benen, met als gevolg bloed, betadine, vaseline (tegen de vliegen) en een opgezet bovenbeen, maar het gaat alweer beter. Inmiddels zijn Jay en Blue dikke vriendinnen geworden, allebei hengstig, voor hoe lang weten we niet. We maakten wat longeervorderingen en Blues eigenaar die kwam kijken vond het goed gaan. Olivier kwam aanzetten met een nieuw hoofdstel met dik gummibit, neusriem, mondriempje en grote zijpinnen. Het leek wel een martelwerktuig. Wat die classic-ruiters hun paard allemaal in de mond leggen, dat komt er bij ons niet in. Maar tja, de eigenaar moet het zelf weten.

De firma van de screens kwam, omdat er na een jaar nog steeds een screen met plooien hangt en een telkens uit zijn rails raakt, daar is al drie keer iemand bij geweest. Deze keer werd dat opgelost, maar de nieuwe screen in plaats van die-met-de-plooien was niet goed gelijmd dus daar moet weer een nieuwe voor worden aangemeten. Niet ons probleem, fout van de fabriek, maar het blijft twee passen voorwaarts een achterwaarts.

Er waaide een tuinstoel bovenop de enige pioenroos die al bloemen had. Pats, plat. Volgend jaar beter. Een inventarisatie: de lavendel bloeit, de kruiproosjes ook, de viburnum vertoont kleine pluimen en ook een soort siergras begint pluimpjes te maken. Die grassen groeien wel tergend langzaam, heel wat trager dan het ordinaire gras in de wei. De jasmijn bij de roundpen bloeit maar de seringen hebben het weer laten afweten. Ze krijgen nog één kans. Dat ze het weten: 2017 is het jaar van bloeien of wegwezen.

We maakten een paar mooie kortere en langere ritten, een keer stroomafwaarts de Vierre in waarbij we de paarden een heel eind door het water lieten lopen. Sunshine kwam lesgeven in buiging, nageven en wijken. Na vijf minuten begon het te gieten en het goot twee uur lang door, maar als je eenmaal kletsnat bent, word je toch niet natter meer.

De gemeente kwam onze straat vegen, zonder enig zichtbaar resultaat. De jaarlijkse dorpscompetitie petanque-met-vierkante-ballen vond plaats maar we gingen niet. In plaats daarvan wandelden we naar de ruïne, om weer eens te zien hoe die erbijstond. Niet goed. Er was weer wat minder dak en wat meer puin. Toch is nog steeds het glas in één klein hoog raampje intact. Onbekenden hadden aan het puin twee matrassen, wat vuilniszakken en een stapel spaanplaat toegevoegd. Dat was te verwachten, troep trekt troep aan. Niet dat we het snappen. Als je dan toch met je af te danken matrassen dat hele eind naar de ruïne rijdt, waarom dan niet naar het containerpark, vlakbij, iedere dag open en geheel gratis.

Na een paar weken afwezigheid zijn de irritante knaasjes er weer. De meisjes willen graag hun kapjes op en Titan zou daar ook baat bij hebben maar die weet niet altijd wat goed voor hem is.

kapjes

We voorzagen de stam van de lindeboom in het zwembadveld van gaas zodat de paarden de schors niet verder kunnen opeten. Dat vonden ze een heel gevaarlijk nieuw verschijnsel, dat met luid gesnuif moest worden geïnspecteerd. En er kwam een aangespannen paard voorbij, dat ze met grote verbazing nakeken. Daarna probeerde ik ze te vermaken met een strandbal in de wei maar dat boeide ze dan weer niet.

Ten slotte maakte R nog een paar handige haken in de sellerie voor kapjes, longeerzwepen en het zweetmes, en ik ruimde de kast daar op tot een toestand van bijna-perfectie. Voor zolang het duurt.

En morgen alweer een nieuwe week.


Wij klagen (nog) niet

De afgelopen tijd hebben we steeds wisselvallig weer gehad. Week-in week-uit wolken, zon, regen, blauw, buien, motregen, droog, plensbui. Het gras groeit bij deze weersomstandigheden als, eh ... kool. Vrijwel dagelijks werd ook onweer voorspeld maar dat bleef uit, op een beetje gebrom en anderhalve flits na. Geen gedonder hier met overstromingen en hagelstenen zo groot als meloenen, zoals elders in Europa. Gelukkig maar want het is wel even sensationeel maar na afloop zit je met de gebakken peren en sta je met beide benen op de grond en de neus op de feiten je huis uit te dweilen. Net Brexit.

Het enige 'ongemak' van dit weertype tot nu toe is het gehannes met de zonwering, op-neer-op-neer-op-neer-op, al naar gelang, want met die hoge ramen zijn drie zonnestraaltjes voldoende om het binnen 25° te maken en als de zon weer weg is wil je ook weer niet in het donker zitten. En in de loop van de dag telkens andere kleren aan. Lange mouwen korte mouwen regenjack sokken slippers laarzen of zonnebrandcreme, je blijft wisselen. We zetten de auto (voor het eerst sinds we hier wonen) in de garage, ter voorkoming van hagelschade, en dat is alles. Geen reden tot klagen.

De paarden vinden regen juist prima. Bij zon staan ze de hele dag bij de boxen met hun staart te zwiepen, maar bij regen liggen ze rustig in het gras. Dat dat kil en klef is deert ze niet. Geen vliegen, heerlijk.

regenindewei

Dankzij dit weer hebben we volop rijp gras. Het ruïneveld staat er vol mee. Hooirijp, zeg maar. Daarvoor hebben we een week droog weer nodig en als dat niet gauw komt, garandeer ik niet dat we niet alsnog gaan klagen.


Hoogwater

Leuk weekend gehad? Jazeker. Zaterdag zetten we vijf paddocks uit voor het bezoek van zondag. We zouden met zijn negenen zijn, maar twee stellen konden wel samen in een paddock, de anderen wilden er elk een. Verder een weiland voor die drie van ons samen, plus een weitje voor Blue. Een heel werk, paaltjes slaan, isolatoren indraaien, handgrepen installeren, draad trekken, dat alles voordat het zou gaan regenen. De gemeente kwam net op tijd het hoge gras in de bermen maaien, alsof ze wisten dat we daar de trailers wilden parkeren.

rando01

Voor zondag was 'droog maar zwaarbewolkt' voorspeld , maar al tijdens het opzadelen pakte dat uit als 'mooi zonnig'.

rando02

Sunshine had de deelnemers bij elkaar gebracht en wij hadden de route bedacht. Leerdoel: het water in. Bij die van ons gaat dat probleemloos maar enkele andere paarden (en ruiters) hadden dat nog nooit gedaan. Onderweg naar de Semois waren sommige bospaden wel erg modderig met grote plassen, maar dat telde nog niet. Eerst maar eens een klein beekje in, om te oefenen.

rando03

Bij Burnéchamps moest de smid komen aansnellen omdat twee paarden ijzers hadden verloren (leve Tiffany, die niet terugschrikt voor zo'n noodoproep), en daarna kwam de echte waterpret. We hadden laatst al gezien dat de Semois erg hoog stond, en sindsdien was er alleen nog maar meer regen gevallen. Recordhoogte. Nu, daar trekken Titan en Harissa zich niets van aan. Plonsplons, die stappen zo het water in. Deze keer werden mijn broekspijpen nat tot de enkel. Het scheelt dat Harissa lange benen heeft.

rando04

Uiteindelijk lukte het iedereen, ook de ruiter die had gezegd 'mijn paard kan het wel maar ik durf niet'. Zoiets is een overwinning die lang doorwerkt. Leve Sunshine, die nooit opgeeft, en Gadget, die zes keer het water in moest om iedereen over de streep te trekken.

rando05

Daarna had Sunshine gezorgd voor le pique-nique, en wij wisten daar een mooi plekje voor met uitzicht over het Semoisdal.

rando06

Onderwijl stonden de paarden rustig in de schaduw en Gadget krabde zich achter zijn oor, mogelijk om een achtergebleven waterdruppel kwijt te raken.

rando07

Het laatste stuk van de route was bijzonder doordat Harissa zich uit een spectaculaire struikelpartij wist te redden door kunstig krabbelen. Good girl. Zij en Titan hebben zich de hele dag uitstekend gedragen.

rando08

Eenmaal thuis praatten we natuurlijk over paarden, en de paarden in hun paddocks heel misschien wel over ons. Toen de ene na de andere trailer vertrokken was, haalden we het draad en de paaltjes weg zodat er een gewone wei overbleef. Jay en Blue waren tevreden dat we er weer waren.

Dus ja. Leuk weekend gehad. Zeker.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2015 - powered by InR