line
rss     162613
logo
 
zaterdag 28 mei 2016

Halster 2.0

Kir had toch binnen twee weken al af en toe een halstertje om? Dat ging meteen goed, voor een gegeven waarde van 'goed'. Het betrof wel een standaard veulenhalstertje uit de winkel, met wiebelende gespjes en teveel potentieel schurende onderdeeltjes. Dat kon beter. Touwhalsters zijn sowieso beter, mits goed gehanteerd, dus waarom geen mooi touwhalstertje op maat geknoopt?

Ja, waarom? Omdat touwhalsters heel moeilijk te knopen zijn. Alles moet precies kloppen anders zit het scheef of de knopen drukken op verkeerde plaatsen op het veulenhoofd, of het wordt een warboeltje dat door de aspirant-touwhalsterknoper na eindeloos gepruts alsnog tegen de wand geworpen wordt en alleen nog kan dienen als noodwoning voor tarantula's. Er staan genoeg foto's en filmpjes op internet die daarvan getuigen, zoals dat filmpje waar de handen van de knoper wel maar de te leggen knoop zelf niet in beeld verschijnt, en al die halsters die als ze eenmaal klaar zijn ondeskundig worden vastgemaakt.

Zelf ben ik directionally challenged dus ik zou aan zo'n project niet eens beginnen. Zo niet R. Hij zocht door tot hij een Amerikaans filmpje (deel I en deel II) vond dat wel zinnig was, keek goed naar onze eigen touwhalsters, paste daar wiskundige formules op toe om de juiste verhoudingen te verkrijgen, gebruikte zijn verstand, technisch inzicht, doorzettingsvermogen, geduld en nauwkeurigheid en nam de nodige tijd, en voilà, inclusief de fiador knoop, ingewikkeld maar mooi.

halster

Veulentouwhalster 2.0. Ere wie ere toekomt. R is een held.

En nee. Natuurlijk laten we Kir en de andere paarden niet in de wei lopen met een halster om, welk halster dan ook.


Wisselvallig

Zon, afgewisseld met stortbuien, hagel en wind. Koud. En wat deden wij op deze wisselvallige pinksterzondag? Uit bed komen om 5.30 uur. Dat was vroeg. Voorbereidingen voor de start, om 8.30 uur.

ermelo03

Onderweg op de verschillende groom points het paard voorzien van drink- en koelwater.

ermelo02

In de rustpauzes het paard laten eten, drinken en uitrusten. Ik had mijn rode trui moeten aantrekken, dan had ik ook de Belgische kleuren gedragen, net als het paard. Volgende keer beter.

ermelo01

Paard en ruiter kwamen goed door de finish maar werden bij de laatste veeartsenkeuring alsnog gediskwalificeerd wegens lichte kreupelheid. Dat was wel jammer maar de ruiter was toch heel tevreden, alles ging goed tijdens haar eerste 90-km-wedstrijd en het paard krijgt een paar weken rust. Positief was ook dat wij grooms genoeg ervaring hebben opgedaan voor een volgende keer. Het enig minpuntje is dat ik nu veel zin heb gekregen om een volgende keer zelf te rijden. De consequenties hiervan zijn nog niet te overzien.

Eenmaal weer thuis moesten we constateren dat hier geen drup gevallen was. Grrr. We hebben regen nodig anders groeit het weidegras niet.


Wedstrijdkoorts

Snel nog een update voordat we naar bed gaan, extra vroeg, want morgen moeten we vroeg op. Anders dan anders zijn we dan namelijk niet hier. Nee. We gaan hier naar toe. Dat is een hele gebeurtenis in mijn huis- en tuinmussenbestaan. Sinds we de paarden hebben, ga ik bijna nooit meer weg, zeker niet voor meer dan een dag, maar het is een heel eind naar Ermelo en we combineren het nog met bezoekjes links en rechts plus een verjaardag, dat past niet in een dag heen en weer.

De hoofdmoot is de wedstrijd van zaterdag. Liefst 90 km te paard in één dag, toemaar. Daar moet je maar net zin in hebben. Dat hebben we niet, en we gaan dan ook niet om te rijden maar als groom. Intendance. Verzorging van paard en een (ons bekende) ruiter gedurende die 90 km plus ervoor en erna. Daar zijn we de hele zaterdag druk mee, en daar hebben we wél zin in.

Dat betekende vandaag: cadeaucake bakken, spullen pakken, brood bakken en smeren (want andermans brood is tegenwoordig niet goed genoeg meer nu ik zelf zuurdesembrood bak), paardenoppas instructies geven, Het Ventje laten zien waar zijn voer staat als wij er niet zijn, de was, laarzen ontdoen van wintermodder, en dergelijke meer. Bovendien wordt het eerst warm en dan heel koud weer, en moeten er tijdens de bezoekjes nettere kleren aan dan tijdens de wedstrijd, in elk geval minder modderige kleren zonder zweet of paardenspuug. Dat is nog een hoop logistics voor die paar dagen, maar het is gelukt.

O ja, de update. Stracciatella was even terug omdat ze bij ons rustiger is als Fred haar beslaat dan bij Sophie. Dat was zo. Daarna zetten we haar bij de anderen in de wei. Ze kennen elkaar allemaal dus dat moest goed gaan. Nou, niet. Ze werd naar het leven gestaan door Jay, die haar met moordlust in de ogen en blikkerende tanden bleef achtervolgen. Wat kan die Jay scheuren, en ik maar denken dat ze niet in vorm is als we uit rijden gaan en ze halverwege een helling moet uitpuffen. Daar is ze nu mooi mee door de mand gevallen, dat wordt werken vanaf volgende week. Toen ze na een uur nog steeds niet uitgeraasd waren, haalden we de arme Stracciatella maar weer uit de wei en zetten haar in een box met stro, water en hooi. Het was tenslotte niet de bedoeling dat ze van uitputting zou bezwijken, en Jay uiteindelijk ook liever niet.

Daarna zou Fred Ondine bekappen, bij de wei van Olivier. Haar hoeven zagen er schandelijk uit en het was dus hoog tijd maar zelfs Fred, die heel sterk is en niet bang, kreeg er maar drie gedaan. Ondine is nogal onbehouwen. We bekeken het spektakel van veilige afstand en waren blij dat onze eigen paarden netjes opgevoed zijn en niet proberen de smid en de omstanders om zeep te helpen.

Tot slot kan ik melden dat in een klap alles groen is geworden door de warmte en een paar buitjes, en dat de hele regio bedekt is met sparrenstuifmeel. Net op tijd, want zaterdag valt de winter weer in. Maar niet getreurd, voor een paard dat een endurance wedstrijd van 90 km moet lopen is zulk koud weer juist gunstig.


Ontwikkelingen

Er zijn wat feiten te noteren die wij vooral niet willen vergeten. Handig, een weblog. Stel dat je zoiets op Facebook zou zetten, nou dan kon je volgend jaar proberen je gegevens uit die enorme zee van dagelijkse blabla te vissen. Terwijl, een weblog, dat is serieuze verslaggeving voor de eeuwigheid. Goed, zonder overdrijving toch zeker voor de eerstkomende paar jaar. Daar gaat hij.

Kir is in haar eerste twee levensweken 5 cm in stokmaat toegenomen. Ze heeft haar eerste ontworming zonder verzet naar binnen gewerkt, weegt nu naar schatting 50 kg en heeft al dagelijks een halfuur een veulenhalstertje om. Dit diertje is nergens bang voor, zelfs niet voor de schrik van elk paard: ritselende plastic tasjes. Dat belooft wat voor haar toekomst.

halstertje

We plantten een mooie acer palmatum in de bak bij de voordeur en twee stuks frisgroene parrotia persica naast het terras. Alle in het najaar aangeplante struikjes lopen wel een klein beetje uit maar het zijn toch grotendeels nog bijna dorre staakjes. En nu hadden we opeens bewegende blaadjes, dat maakte het huis meteen veel levendiger. Ze staan in de straffe oostenwind te klapperen, dat wel, je krijgt gewoon meelij als je het ziet. Moet dat nou? Volgens mij waait het de laatste jaren veel meer en veel harder dan vroeger. Ik ben ertegen maar er wordt weer niet naar mij geluisterd.

We maakten een lange rit op donderdag en een korte op vrijdag. Bij die laatste lieten we de paarden elk een tegengestelde richting op gaan, in Harissa's geval ging dat niet zonder schermutselingen maar leuk was het wel. Af en toe alleen eropuit helpt voor je concentratie. Bovendien, hoe meer afwisseling hoe beter.

R zette een mooie slagboom in elkaar met materiaal dat we al hadden en ik schilderde hem. Daarmee kunnen we de paarden laten oefenen, alweer in het kader van de variatie en het wennen aan van alles en nog wat, bijvoorbeeld dat de ruiter eens een slagboom wil openen zonder af te stijgen. Het is dan de bedoeling dat het paard meewerkt.

We brachten de tuinstoelen naar buiten en ontbeten voor het eerst op het terras (toen het even niet waaide). We hoorden de koekoek 15 uur slaan en ver weg een concurrent die antwoordde dat het al 26 uur was. De paarden hebben weer de kleine vliegjes die ze in hun boeg bijten en we weten nog steeds niet hoe we die kunnen bestrijden. De buurmeisjes kwamen het veulen aaien maar vonden het al na drie seconden veel leuker om met het losse stro te spelen. Whoosh! Ze vertrokken met elk een hip strokapsel.

Dat was het, maar zodra de pc uit is, schiet mij nog veel meer te binnen. Dat is normaal.


Sixty-two

En hoe voelt dat, vroeg R vanmorgen plagerig, 62? Oud?

Nee, het voelt niet oud, maar het klinkt oud.

Heden verjaarsbezoek. Slingers. Taart. Mijn cadeau heb ik al eerder gehad: een mooie kunstmeststrooier krijg je niet elke dag. I bet you're all jealous, right?

rielekst

Verder is iedereen hier vandaag rielekst weetjewel.


Eén bok is geen bok

Door alle pret die we beleven met het veulen zou je haast vergeten dat we zelf ook nog drie paarden hebben. Maar niet heus natuurlijk. Om ook het web te laten meegenieten maakte R een filmpje met Titan Jay en Harissa in de bocht.

Jay mag ook graag een veulenbokje maken. Of twee. En hee, denkt ze even later, wacht! ik was nog niet klaar: driemaal is scheepsrecht.

En dan snel de gebruikte energie weer aanvullen. Zijn ze niet mooi, mijn meisjes? Op 30 april zijn ze zeven geworden.


Dag 4

In haar eerste vier levensdagen heeft Kir al meerdere weersoorten leren kennen. Voorjaarszon, milde regen, hagel, nachtvorst, sneeuw. Weer in de verkeerde volgorde, winter 2.0.

winter

Zo wordt een gloednieuw veulen toch helemaal op het verkeerde been gezet? Straks denkt ze nog dat het zo hoort, eind april.


Dag 2

Op haar eerste dag in deze wereld mocht Kir al mee naar de bosrand, even rondsnuffelen in de omgeving, en vandaag - dag 2 - was de grote dag dat we alle paarden voor het eerst dit jaar naar de overkant brachten voor een paar uur gras eten en rondrennen. Prachtig, al dat groen, dat stond ze wel aan en we hadden er zelf ook naar uitgekeken.

kir02

En hoe kwamen we daar, aan de overkant? Nou, een voor een. Of met zijn tweeën.

Zo we zijn er. Een hek, dacht Kir, wat is nou weer een hek? Hoe kom ik daar door? Oei, daar komen de drie andere paarden aandenderen, dat wordt wel een beetje bedreigend. En Paprika zag het ook al helemaal niet meer zitten.

Dus toen moest de cameraman even ingrijpen, aan het eind van het filmpje, en alles kwam weer goed.


Verrassing

Na al die maanden anticipatie toch nog een verrassing. Vanochtend in de wei aangetroffen: Kir Royal

kir

Paprika heeft heel slim gewacht tot deze eerste zachte lentenacht. Zij en Kir hebben een goede eerste dag gehad en de adoptiefouders I+R zijn trots op dit mooie merrieveulen.


Allemaal beestjes

Tijdens onze zondagse rit van drieënhalf uur kwamen we een ree tegen, twee moeflons en drie ruiters, en verder niemand. In deze regio vol wandelroutes zijn de wandelaars schaars. Maar één van de ruiters was een echte ruiter, de andere twee waren mensen die op een paard zaten; een duidelijk verschil. Reeën zien we vaak, moeflons voor het eerst, althans tijdens een rit. Een ooi, en een ram met indrukwekkende enorme horens.

jaywithaview

Vanavond stond er een hert in de bosrand te eten. Met de verrekijker was hij goed te zien maar als de paarden ons niet op hem attent hadden gemaakt was hij ons niet opgevallen. Bij de boxen hebben vogeltjes een nest geknutseld op een van de lampen, waarschijnlijk mestvinken. We zien ze tenminste regelmatig op de paardenmest zitten, lekker fris. Goed dat het ledlampen zijn, anders werden de jonge vogels straks geroosterd. Er scheren ook zaluwen rond op zoek naar een goed plekje, maar het zal ze niet meevallen iets stevigs te metselen tegen het gladde bamboe van de boxen.

titan

De paarden hebben onderhand genoeg van hooi maar ze kunnen nog niet naar de overkant, de wei in. Het vriest nog iedere nacht en het gras groeit niet hard. Alles loopt wel uit, zelfs in de door de paarden gemolesteerde fruitboompjes zit bloesem, maar het gaat allemaal erg langzaam. Nog even jongens, eind deze week gaat het gebeuren.

We denken dat Paprika daar ook op wacht, tenslotte is het fijner een veulen te werpen in het groene weidegras dan in een kaal stuk land, of zelfs in een box met stro. We kijken iedere ochtend meteen na het opstaan hoeveel paarden we hebben, maar nee, het zijn er nog steeds vier. Het wachten is op echt lenteweer.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2015 - powered by InR