line line
rss     131443
logo
 
maandag 15 september 2014
Als het weekend om is baal ik omdat het zo kort was, als de week om is baal ik dat het zo snel gaat, en als ik ‘s morgens in de spiegel kijk baal ik ook, dan ligt uiteraard mijn bril nog onder of op het nachtkastje en moet ik alles op gevoel doen. Maar voor de rest gaat alles goed hier hoor
sjoerd

uwerzijds . . .


Vooruitgang

De kozijnen zitten erin. Het begint op een huis te lijken in plaats van een betonnen skelet met uit elke hoek een hap waar de wind doorheen giert.

kozijnen

De wind giert er nog steeds doorheen, dat wel, want het glas komt pas begin volgende week, maar het is een toch een stap vooruit. Hoera, er zit weer schot in de huizenbouw.


Een dag lang

Wij zouden toch een keer kalm-aan doen? Dat is gelukt! Afgezien van wat klein snoeiwerk in de nieuwe bosrand en de gebruikelijke dingetjes die een mens met paarden nu eenmaal te doen heeft en die niets te maken hebben met drukdrukdruk, was het een maandag van 'met een boek op het tuinbankje'. Zonnetje, krekelgeluiden, bijengezoem, ik viel zelfs bijna in slaap. Goed hè.

Niet dat er helemaal niets gebeurde. 's Ochtens was de wekelijkse bespreking met de architect, die altijd doorgaat, ook in de afgelopen tijden van bouwvakantie-en-wachten-tot-de-ramen-erin-zitten, een periode die mij persoonlijk behoorlijk zwaar viel. Ik heb liever dat de bouw lekker opschiet en dat er overal Mannetjes druk doende zijn met hele constructieve werkzaamheden die allemaal net iets eerder klaar zijn dan was ingepland.

Maar er komen betere tijden aan. Ter vergadering verscheen een nieuw Mannetje, dat de buitenisolatie en de crepi ter hand gaat nemen zodra-de-ramen-erin-zitten. Een fijn doortastend Mannetje, dat to-the-pointe vragen stelde en concrete data wilde vastleggen. Zulke Mannetjes, daar kunnen we er niet genoeg van hebben.

Bijzonder was dat het Mannetje alleen Duits sprak. Tot nu toe spraken al onze Mannetjes naast Duits ook Frans. Bij de architect is het precies andersom: hij spreekt alleen Frans. Komt dat even goed uit, dat wij allebei verstaan. Het maakt de conversatie wel wat intensiever en we moeten goed opletten of alle partijen de afspraken wel goed begrepen hebben.

Verder kwam Goffinet het veld voor de ruïne maaien, evenals het strookje aan de overkant. Veel levert het hem niet op, de vraag is of hij het wel de moeite waard blijft vinden. Die weilanden moeten eigenlijk verbeterd worden maar omdat ze niet van hem zijn is het altijd maar de vraag wat de eigenaars er volgend seizoen mee gaan doen. In elk geval vond hij het een goed idee dat onze paarden net als vorig jaar na het maaien een tijdje in het strookje lopen, dat is goed voor de grond.

En aan het eind van de middag kwam er weer eens een bosbouwer het toneel op, deze keer voor de uitdunning van het bos achter de round pen. In tegenstelling tot het massale machinegeweld van vorige week was dit een ambachtelijk exemplaar. Hij had wel een kettingzaag, waarmee hij op zijn gemak hier en daar een boompje omzaagde, maar het afsteken van takken ging handmatig met een soort reuzenbeitel. Hij had tijd te over voor een praatje. Toen de eerste spar omlag, mat hij de omtrek op 1 meter hoogte: 50 cm, wat hij in een beduimeld schriftje noteerde. Stukwerk, het behandelen van dat sparretje leverde hem 1,50 euro op. Tien dagen dacht hij op deze manier over het werk te doen, maar natuurlijk niet alle tien achter elkaar, dat zou veel te vermoeiend worden. Het ging er ten slotte ook om, buiten te zijn en te genieten. Zo kan het ook, maar er op die manier van leven kan niet, dat wist hij wel.

Dat was de rustige maandag. Dinsdag kwam het materiaal voor het nieuwe schuurtje dat we achter de boxen gaan bouwen.

hout

En morgen begint ein-de-lijk het plaatsen van de kozijnen in het nieuwe huis. Daar hoeven wij niet bij te helpen maar het is natuurlijk wel spannend om naar te kijken, tussen het zagen van de balken voor het schuurtje door. En 's avonds komt Sunshine om ons en de paarden weer eens les te geven. So we'll have a nice busy time.


Rust

De houthakkers waren nog niet weg of wij ruimden een pad langs de nieuwe bosrand vrij. Niet veel werk. Een kwestie van afgeraspte sparrentakken van een meter of tien lang opzijduwen en een kronkelpaadje om de dikste stronken heen opruimen. Paar honderd meter. Zo hebben we met de paarden eens een andere uitvalsroute vanuit ons terrein. Afwisseling. Niet echt nodig maar gewoon leuk.

We kunnen het niet goed laten. Ook als we aan het begin van de dag tegen elkaar zeggen dat we het een dag kalm-aan zullen doen en eens rustig zullen gaan zitten lezen, draait het er toch meestal op uit dat we ons in no time in het zweet staan te werken, maakt eigenlijk niet uit waarmee. Een bekend feit is verder dat zodra we iets dergelijks ondernemen de zon erdoor komt en irritant op onze rug gaat staan branden. Natuurverschijnsel, doe je niets aan.

Nu is bosranden opruimen wel een van onze favoriete bezigheden, en dat het deze keer niet eens onze eigen bosrand is doet er weinig toe. Niemand anders doet het, niemand heeft er last van en wij vinden het leuk. Dus waarom niet.

paadje

Gisteren namen we het nieuwe pad te paard in gebruik. Het werkt. De paarden waren er helemaal niet van onder de indruk dat waar vorige week nog hoge bomen stonden ze nu opeens een grote leegte aantroffen, met een berg takken en stronken en een paadje waar ze langs konden. Pad goedgekeurd, werk klaar.

En vandaag? Zullen we het een dag kalm-aan doen en eens rustig gaan zitten lezen? Goed idee. R ging proberen het ventilatiesysteem voor het nieuwe huis te doorgronden. Dat is mij veel te moeilijk, en in plaats daarvan ruimde ik de hooibox uit, op en weer in, zodat we daar nu tenminste onze spullen kunnen terugvinden. Naast hooi liggen daar namelijk een aantal onmisbare gereedschappen, buisjes, kabels, draad, tuinscharen, schoonmaakspullen, schroeven, graszaad, wasknijpers, emmers, draadhaspels, spinnenwebben, stof, en dergelijke meer. Het is handiger als dat niet allemaal door elkaar ligt, maar daar was de klad in gekomen. Pfff, warm werk, en zodra ik begon kwam de zon er ook weer door, natuurverschijnselen hou je niet tegen. Maar nu is alles weer overzichtelijk opgeborgen daar.

Dus dat karweitje is geklaard. Wat zullen we morgen eens gaan doen? Een dag kalm-aan en eens rustig zitten lezen misschien? Goed idee.


Zout

De laatste tijd gaat het hier nogal over de bosbouw. Vallende sparren en zo. Daar kan ik niets aan doen, wij vinden dat belangwekkend en het heerst momenteel overal om ons heen. Maar dat gaat vanzelf over. Het andere onderwerp is paarden, dat is chronisch, en daar moet het web langzamerhand aan gewend zijn geraakt.

Geleidelijk aan is het aantal reacties evenredig gedaald. Blijkbaar heeft de gemiddelde loglezer weinig op te merken over de stand van de bosbouw. Ver-van-mijn-bed, dat is begrijpelijk, en over paarden houdt men ook een keer op, alhoewel dat niet geldt voor onszelf.

Maar ik mis de reacties wel. Daarom nu een onderwerp waar iedereen een mening over heeft. Of zou moeten hebben want het betreft een essentieel bestanddeel van ons aller leven. Het gaat over zout.

Paarden hebben een zekere hoeveelheid zout nodig. Net als mensen, maar zout is nu eens een van de weinige voedingsstoffen waar paarden vanzelf goed mee omgaan. Als ze de beschikking hebben over een zoutliksteen, likken ze er precies zoveel aan als ze nodig hebben, niet te weinig en niet te veel. Hoeft niet gereguleerd te worden, handig. We kopen dan ook af en toe een nieuw blok voor ze als het bijna op is en verder doen we niets.

Nu zijn er van dit eenvoudige spul meer varianten te koop dan je voor mogelijk houdt. AgriVance, verder een degelijke zaak in kippenvoer, kettingen voor koeienhorens, overalls en warme rubberlaarzen, speelt in op de vraag. Er is extraduur Himalayazout te koop in artistieke blokken van een kilo, alsmede zout met appel-, kaneel-, aardbeien- respectievelijk wortelsmaak. Dat is oranje, roodbruin of lichtgroen. Het kost wat, maar dan lusten de paarden het liever, denkt het baasje (of waarschijnlijker het vrouwtje). Rare redenering. Als het paard die smaakjes echt lekkerder vindt, krijgt het op deze manier te veel zout binnen. En zoniet, dan is het weggegooid geld, maar goed, daar heeft alleen de koper last van.

Het gevolg is wel dat een normaal zoutblok onderhand moeilijk te krijgen is. Toch vonden we er een, een beetje achteraf achter de blokken met malligheid. Gewoon wit zout, vijf kilo voor 12,90 euro. Wacht even, zei R, dit ronde blok is toch kleiner dan die vierkante die we eerder hadden? We kijken eerst nog ergens anders.

En inderdaad. De volgende dag bracht hij een ordentelijk zoutblok mee. De Aveve had ze. Groot, vierkant, tien kilo. Prijs: 3,71 euro.

zout

Is dit nog te volgen? Titan zegt: daar vallen toch je hoefijzers van uit! Zeg nu zelf.


One mijlpaal down, one to go

Deze eerste septemberdag was speciaal omdat:

1) het ramen- en deurenbedrijf zou beginnen met kozijnen plaatsen. Ons huis dicht, echt wel een mijlpaal. Maar zaterdag (dus 0 werkdagen tevoren) kregen we een mail dat het pas de 10e gaat gebeuren. We hadden er echt naar uitgekeken en het bouwbedrijf was vrijdag nog haastig wat voorbereidend werk komen doen. Een eersteklas non-event. Grmmbll. Knars.

Achteraf pakte dat eigenlijk juist goed uit want:

2) zo hadden we alle tijd om het kappen van de laatste rij sparren achter het huis te volgen. Dat was de andere mijlpaal. Zestig jaar oud waren de bomen en die vier jaar dat wij er gewoond hebben, vormden ze de achtergrond bij alles wat we deden. Dit was afgelopen winter, maar naaldbomen zien er zomer en winter precies hetzelfde uit.

bomenweg1

Na het werk van afgelopen week stonden er nu nog maar twee rijen overeind, pal achter onze houten omheining. Het mannetje zaagt, de machine duwt, de spar stort ter aarde. de ene spar na de andere. Kleine variatie: in plaats van duwen kan de machine ook via een om de boom gespannen kabel trekken. Dit alles op twee meter van de perceelgrens.

bomenweg2

Stuk voor stuk gingen ze omver met grote precisie, onze omheining had geen schrammetje. De gaasomheining van Vincent, twee huizen verder, liep wel wat averij op maar aan het eind van de dag bracht een van de houthakkers hem een nieuwe rol gaas en een paaltje dat gesneden was uit een zojuist omgezaagde spar, een aardig idee. Dat geeft toch een zekere meerwaarde.

Mooi weer, indrukwekkende werkzaamheden, geen kozijnen die ons konden afleiden, zo konden we het proces de hele dag volgen.

bomenweg3

Totdat er nog maar één spar overeind stond. Toen realiseerden we ons pas goed hoe hoog die bomen waren geweest. Vergeleken daarbij bestaat het bos erachter uit bonsaiboompjes. Dwergen in de schaduw van reuzen.

bomenweg4

En zo is de stand: kozijnen 0, hoge bomen 0. Meer licht in huis, meer blauwe lucht, meer uitzicht en in plaats van die strenge rijen die op ons neerkeken nu een veel vriendelijker aanblik.

bomenweg5

Een grote verandering. Telkens als ik even iets anders deed en er niet meer aan dacht, was er een momentje van 'hee wat gek, o ja, geen bomen meer'. Het zal wel snel wennen. En dan nu op naar de volgende mijlpaal graag.


En thuis

In vier dagen reden we heel wat steile kilometers heuvelop en heuvelaf door bossen en beekjes en langs rotspaden, en in weerwil van de voorspellingen regende het eigenlijk alleen 's nachts. Maar dan wel zo hard dat ik oordoppen in moest om door de herrie op het tentdoek heen te kunnen slapen. Jay en Harissa deden het allebei prima en, ahum, ikzelf ook. Geen centje last.

R reed de route Suxy-Nafraiture met de trailer vijf keer. Vijf heen en vijf terug dan. Drie keer was de bedoeling maar er was een noodgeval. Maandag bracht hij mij weg met Jay en een pony van Sophie. Dinsdag bracht hij Harissa en het paard van een van de meisjes mee, en Jay terug naar huis. Ik vond twee dagen elk voor Jay en Harissa welletjes, ze zijn nog maar jong. Woensdag bleek het meegebrachte paard met droes te moeten worden afgevoerd en de trailer ontsmet. Het is erg besmettelijk en we moeten Harissa, die met hem in de trailer heeft gestaan, de komende weken goed in de gaten houden. Donderdagavond Harrissa en mij weer naar huis terug. En nu vrijdag hebben we nog twee achtergebleven ponys opgehaald en afgeleverd bij de manege. Pfff.

Intussen ligt de was alweer in de kast respectievelijk de zadelkamer, een trouwe bezoeker kwam langs met de Goldwing net als voorgaande jaren, en Titan werd rondom beslagen door Fred.

En als klapstuk troffen we vanochtend achter het huis dit aan. Druk bezig. Zeg niet dat er op het platteland niets interessants te doen is. Dit zijn niet onze bomen maar we zijn wel blij dat ze gekapt worden.

grotebomeneter
(60 sec)

Zo snel wordt van een dikke spar een te verzagen stam gemaakt. Een halve minuut en hup! de volgende. Er komt al veel meer licht in het weiland en maandag gaan ook de bomen langs de rand eraan. Hiep hiep hoera. Pal achter dit strookje met de hoge bomen ligt een aanplant veel jongere sparren, en het gekapte stuk kan nu mooi verwilderen. Beukjes, berkjes, brem, lijsterbessen, zonlicht, bramen. Prima.


Uit rijden

Daaag, we zijn weg. Vier dagen uit rijden langs de Semois, Jay en Harissa en ik, met Sophie en zeven kleine meisjes. Net als vorig jaar. R past op het huis en de voortgang van de bouw.

nafraiture

Het begint goed, maar zou iemand zo vriendelijk willen zijn even een omgekeerd regendansje te doen?


Ingrijpende ingrepen

Vijf dagen hadden de drie houthakkers nodig die richting ruïne bezig waren. In die tijd legden ze vier percelen sparren om. We gingen iedere dag even kijken. Het mooie van pensioen: gewoon een uur kunnen staan kijken naar het werk van anderen zonder dat er iemand achter je op zijn horloge staat te wijzen. De houthakkers zelf maakte het niets uit, ze zaagden voort en merkten ons waarschijnlijk niet eens op, met al dat lawaai.

sparren1

Er is veel te horen als een spar omgaat. De kettingzaag natuurlijk. Dan even gekraak. En dan ZZZOEFFF! De wind fluit door zijn takken terwijl hij valt. En dan BBBOEMM! Hij raakt de grond met een dreun. Tonnen hout daveren tegen de vlakte. Veertig, vijftig jaar gestage groei in enkele minuten ongedaan gemaakt door één klein mannetje met oranje oordoppen.

sparren2

De houthakkers kijken niet hoe de spar terechtkomt, ze hebben gezorgd dat hij in de goede richting valt en zijn alweer met de volgende boom bezig. Op zo'n perceel staan honderden bomen en die moeten om, het hout is verkocht, de stammen moeten klaar voor transport worden afgeleverd, elke stam krijgt nog een net potloodrandje met de zaag, zodat straks de bomenwagen hem gemakkelijk kan opladen en ermee wegrijden naar de houtzagerij en dan naar Luxemburg, naar Frankrijk, naar China zelfs, waar veel vraag is naar hout momenteel, hebben we vernomen.

Van elk perceel dat we tot nu toe hebben zien kappen laten ze de buitenste bomen staan. Er ontstaat een lichte open plek in het bos met een randje erlangs. Waarom weten we niet, maar dat horen we nog wel. Dat randje gaat er ook nog aan en als de takken erafgaan en de bast wordt gestript gaan we zeker weer kijken. Gaandeweg leren we zo de hele bosbouwketen kennen.

Voor ons uitzicht maakt het geen verschil, er is nog steeds overal bos aan de horizon. We wachten met ongeduld op de dag dat de bomen aan de overkant en die achter ons huis eindelijk eens gekapt worden. Dat levert in huis veel licht op, zon in de weilanden en geen risico meer voor de houten omheining bij storm. En zelfs als al die bomen platgaan is er nog steeds overal bos aan de horizon.


Onnutte kennis

We maken met de bouw van het huis alles voor het eerst mee. We hebben allebei nooit eerder gebouwd en zijn altijd in bestaande huizen getrokken. Het is dus allemaal nieuw. Werken met een architect is nieuw voor ons, van diverse bouwmaterialen hadden we nog nooit gehoord, de volgorde waarin de werkzaamheden worden uitgevoerd is wel logisch te beredeneren maar in het echt meegemaakt hadden we het nog niet.

Het tempo waarin de bouw en de afwerking verloopt, daar had ik wel van gehoord ('bouwen kost je een jaar van je leven') maar dat is nog niet hetzelfde als het zelf beleven. Aan de ene kant gaat de tijd extreem langzaam ('nog minstens zeven maanden voor we erin kunnen trekken!!?? Aaarrrggh!') en aan de andere kant juist ongemerkt heel snel. Hoe lang geleden waren we voor het eerst bij het keukenbedrijf, wat, anderhalf jaar geleden, dat bestaat niet. Maar het klopt natuurlijk toch als je het nakijkt.

Ook een tijd geleden hadden we het sanitair uitgezocht. Nu waren er wat kleine wijzigingen nodig dus we deden het sanitairbedrijf weer eens even aan. Denk niet dat we nog wisten hoe het kraantje van het wasbakje in de wc er ook alweer uitzag dat we destijds hadden gekozen na een hoop geslenter langs al die geëxposeerde modellen. Heel verstandig heeft het bedrijf al zijn artikelen voorzien van een nummer en toen we dat terugvonden herkenden we het kraantje wel. Volgende keer een foto maken, dat scheelt gezoek.

Daar zit hem nu net de kneep: er komt geen volgende keer. We zijn geen van beiden van plan hierna nóg een huis te bouwen, een overtuiging die met de dag vaster postvat. Dus al die nieuwe kennis en ervaring die we gaandeweg opdoen gaan wij niet in de praktijk brengen. Onnutte wetenschap.

Een treffend staaltje was het sanitairbedrijf zelf. Door een rare kronkel in de gps hadden we bij vorige bezoeken nogal wat moeite om het te vinden en we kwamen er pas na ettelijke keren verkeerdrijden. Maar nu weten we het en we reden er feilloos naar toe. Bam, pats, linea recta. Alleen, nu de laatste wijzigingen in het sanitairplan achter de rug zijn, hoeven we er noooooit meer heen.


Stripverhaal

Wat gebeurt hier? R trekt het weiland in met de kettingzaag. En waar heeft hij het op voorzien? Op het pluimpje.

strip1

Het pluimje is een 30 meter hoog iel lariksje dat de afgelopen jaren schever en schever is komen te hangen. Het dreigt nu op de paarden te storten, of op de omheining, of allebei.

strip2

We schroeven twee latten los, dan kan het boompje mooi tussen de palen door vallen. Natuurlijk staan de paarden vooraan als er iets gaande is en vooral als je ze liever een eind uit de buurt had willen hebben. 'Wat ga je doen? Krijgen we er gras bij? Mogen we het bos in?' Nee jongens, even achteruit nu, we gaan zagen. Er komt een doffe klap. Er gaat iets vallen.

strip3

Nog een laatste blik ...

strip4

Zaagzaagzaagzaag ... Boem!

strip5

Daar ligt het lariksje.

strip6

De paarden lusten hem wel. Lekkere hapjes die zomaar uit de lucht komen vallen, daar laten ze geen gras over groeien.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2013 - powered by InR