rss
logo
 
maandag 10 december 2018

Verrassend

Zoals elk jaar (als we tenminste niet van huis zijn) werd ons het bezoek van de Club des jeunes van het dorp aangekondigd. Briefje in de bus: 'we komen zaterdag of zondag'. Leuk. Het was dus wel een verrassing toen bleek dat ze reeds vrijdagavond in de regen op de stoep stonden, negen stuks, en er kwam er nog een na. Ik kreeg bij binnenkomst tien bises en bij vertrek nogmaals tien. Dat gebeurt me niet elke dag. Sommigen krijgen al een beetje een baard (père noel zelf had uiteraard een volle kerstmannenbaard maar hij was wel de jongste).

Het bezoek verliep zoals elk jaar: babbeltje, biertje, chips, we kregen elk een doos koekjes, sprits dit keer, en ze vertrokken naar het volgende adresje. Dus alles geheel volgens de traditie. Met één uitzonderlijk verschil:

perenoel

Het Ventje kwam ze stuk voor stuk besnuffelen en hij wou er zelfs tussenkruipen op de bank.

Zulk gedrag heeft hij nog nooit vertoond. Wij stonden paf.

Even bijkomen, met een kopje thee en een lekkere botersprits.

reageer ook (2)

Variavariavaria

De zondvloed duurde maar één dag. Daarna werd het droog en de paarden vierden het met een galoprondje in de crossbaan. De drie paarden van de overbuurman zijn ook weer terug in hun wei dus er viel wat te hinniken over en weer.

Zondag deden we voor het eerst in (naar schatting) twintig jaar wat aan sinterklaas, pardon, saint nicolas, op uitdrukkelijke uitnodiging van ons buurmeisje. De zzp-heilige kwam net als wij kijken naar de opvoering door de kinderen van de school over Les quatre sentiments, te weten La joye, La tristesse, La colère et La sérénité. Het was aandoenlijk. Die kinderen van tegenwoordig zijn veel beter opgevoed dan wij vroeger. Onbevangen, totaal niet verlegen, beleefd en sociaal. Wij waren allebei als kind behoorlijk verlegen onder vreemden. Daar heeft ons buurmeisje geen last van en de andere schoolkinderen ook niet. Verfrissend. Verlegen zijn is zo'n verspilde energie.

Woensdag ondernamen we dan onze shopping expeditie. AgriVance, Decathlon en een of andere sportzaak, plus weer eens de Hema voor theeglazen en de Casa voor nieuwe pannelappen. Ja we deden eens gek. In die winkels blijken momenteel spullen te koop om feestdagen op te leuken, en wel onvoorstelbaar veel. We vonden het niet moeilijk om al die verleiders te weerstaan. Wat een overbodige luxe overal en volgend jaar moet het natuurlijk weer allemaal anders. Alleen niet bij ons, ha. Er zijn wat eindjes touw over van R's touwsplitserij vorig jaar, die kunnen we wel in de boom hangen. Recycling! (ik werd een beetje ibbel van al die glittertoestanden).

touw

Tot slot bezochten we de tractoronderhoudswerkplaats voor de AgroKid. De afdeling tractoren, daar had je houvast aan, maar er was ook een deel van de zaak ingericht (door, ik verdenk, de echtgenote van de tractordeskundige) met kerstfrustels, een grondige kitsch-tentoonstelling, zo gek dat het bijna weer grappig was.

Onderweg zagen we nog het vele vele kilometers lange hek dat de zwijnen-met-varkenspest tegen moet houden, en zojuist las ik dat er zwijnen met Aujetsky zijn gevonden net over de Franse grens. Wat een rare wereld, alles bij elkaar.

reageer ook (9)

Nat

Nu zouden we wel eens op ons nieuwe bankje willen zitten. Lekker, met een stevige lunch even uitrusten. Na gedane arbeid, braamslierten knippen of zo. De paarden zouden wel weer eens in de crossbaan willen rondsnuffelen, wieweet zijn er door braamsliertenknippen nieuwe grasjes bereikbaar gekomen. Er is niet genoeg hooi om deze dag door te komen, we moeten 28 baaltjes van de stapel in het dorp halen. Dat is allemaal heel normaal.

natbankje

Maar ja. Onmogelijk, het weer is niet normaal. Regen, goed, maar dit gaat te ver.

reageer ook (2)

Suxy by night

We waren van plan om de donderdag te besteden aan onze jaarlijkse shopping spree. Op het boodschappenlijstje vogelzaad laarzen gele bak graszaad pantoffels een zak ProBreed een snoeischaar en een haspelclipje. O, en een bezem. Dat alles bij een en dezelfde winkel, inderdaad: AgriVance. Plus een bezoekje aan de tractoronderhoudsmonteur en een bedrijf in sportsokken broeken en handschoenen. Allemaal dringend nodig en de expeditie was al een paar keer uitgesteld. Dus hup. Maar! Vanochtend was er zo'n prachtige zonsopgang en het werd mooi zonnig voor de verandering. Zonde om deze dag in winkels door te bengen.

In plaats daarvan installeerden we Het Bankje, borstelden alle in de wei aangetroffen modderbalen (waar paarden in verstopt bleken te zitten), longeerden Kir en Gygy (R), lieten de meisjes grazen in het bos en sjorden wat aan takken en boomstronken (ik), veegden de betonplaat en voerden hooi. Kortom, de hele dag buiten. Fijn zonnig, niet koud.

Zodoende vergaten we een weblogfoto te maken van Het Bankje en toen was het opeens donker. Geeft niet, zei R, ik maak alsnog een foto.

bankje

En traratataa, voilà quoi.

reageer ook (8)

Meer huisvlijt

Deze week regende het een paar dagdelen. Dat is goed, de uitgedroogde grond kan nog heel wat meer regen hebben. Tijdens ons ritje vrijdag zagen we dat het waterpeil in de Vierre hoogstens een ietsepietsje was gestegen. Titan kent dat plekje nu wel en ging zonder meer het water in, maar Jay, die toch ook al eens van die oever was afgedaald, stribbelde even tegen.

Nu we toch wat tijd binnen doorbrachten (afgezien van mijn vlijtige geknip van bramenslierten tussen de buien door) verbouwde ik wat kleding. Van maar liefst vijf hoodies (waaronder twee heel oude waar ik de boorden al had afgehaald) knipte ik de capuchon af. Hoodies zijn eigenlijk helemaal niet handig. Wanneer heb ik nu ooit die capuchon op, die zit maar in de weg. Als je achterom wilt kijken zie je niks als je hem ophebt, en als je hem niet ophebt vormt hij een bult onder je jas. Dat is al jaren zo maar ineens had ik er genoeg van. Knipknipknip, weg. Nu heb ik dus vijf sweatshirts met een ietwat ambachtelijke halslijn. Veel beter.

pet

Maar ik was niet alleen destructief bezig. Eindelijk zette ik het flipje van mijn petten vast. Ik heb buiten bijna altijd een pet op, tegen de zon, de knaasjes, de regen of de wind, al naar gelang. Dat flipje bestaat uit twee stukjes klittenband zodat je het op maat kan maken, en na een paar jaar dragen is dat band versleten maar de pet nog lang niet. Ik heb er twee, precies dezelfde, zodat ik ze om en om kan wassen. Prima petten, en nu met vastgenaaid flipje passen die alleen mij maar, ik heb een heel klein hoofd. Wat een genoegen, een pet die meteen goed zit en niet steeds losraakt, ik had het veel eerder moeten doen.

Gisteren verzaagde R twee kleine bielsjes voor de poten en vandaag zetten we de 2-meter biels in de parketlak. Voor het bankje dat in de crossbaan komt. Morgen de andere kant lakken en dan kan het geïnstalleerd. Uitzicht naar twee kanten de crossbaan in en over het dorp.

reageer ook (5)

Huisvlijt 3.0

Na de zomer knipte ik alle lavendel keurig bij, besteedde een middag aan het vlijtig dorsen van de droge bloemetjes, vulde daar twee zakjes mee en hing die op in het toilet en in de gang. Ruikt lekker. Maar het waren effen zakjes die ik op dat moment toevallig had. Saai.

Wegens alweer een dag met gure snijdende oostenwind was er nu tijd voor wat huisvlijt. De naaimachine opstellen. Draad inrijgen. Mopperen. Draad beter inrijgen. Zo gaat dat altijd. Knippen, zomen, nadenken, tunneltje voor het koordje, klaar.

huisvlijt

Deze kunstwerkjes hebben al een lange geschiedenis. Ooit kochten we in Gent een wit katoenen dekbedovertrek met Engels borduurwerk, ik meen in 2006. Toen dat versleten was, knipte ik de instopstrook eraf (instopstroken zijn sowieso overbodig) en maakte er voor ons tijdelijke boerenhuisje in Les Bulles anti-inkijkgordijntjes van (omdat wij daar zo'n rare buurman hadden). Effen wit, effectief maar saai, dus na een tijdje vlijtig voortwerken met tekenpen, scalpel en tamponneerkwast frutste ik er eigenhandig wat bloemetjes op. Kijk, Het Ventje zit ervóór, in de zon.

Hier belandden de gordijntjes in een kast, de ramen hier zijn reusachtig en dit is gewoon niet zo'n soort huis. Maar ik kon ze toch niet weggooien, zelfgemaakt, aan gehecht geraakt. En maar goed ook dus. Die zakjes hebben nog een lang leven, voorspel ik.

Verder brak ik zojuist alweer het laatste potje bramenjam-uit-eigen-crossbaan 2018 aan. Wat vliegt de tijd.

reageer ook (17)

Aan de lange teugel

De training van Gygy is weer begonnen. Ze heeft een paar maanden over het geleerde kunnen nadenken en nu was het tijd voor de volgende fase. Eerst maar weer eens degelijk longeren. Tot onze verbazing (maar niet die van Sunshine) bokte Gygy nog een paar keer behoorlijk in galop. Dat moet eerst opgelost worden voordat er aan rijden gedacht kan worden. Een carrière als rodeoruiter ambieer ik niet op mijn ouwe dag.

Daarna kwamen de lange teugels aan de orde, dat is een keer eerder door Sunshine gedaan en nu was het R's beurt. Lastig hoor, een korte lange teugel met lus in de ene hand, een lange lange teugel achter het paard om in de andere hand, en de longeerzweep in, eh ... de derde hand, oftewel onder de arm maar wel stand-by, en dan een jong paard voorwaarts blijven houden. Rechtsom, linksom, bedenk zelf de complicaties bij het van hand veranderen. Zelf begin ik er niet eens aan, daar mijn handen vaak al in de knoop raken als ik gewoon twee teugels moet vasthouden. Maar R kan het, eerst met hands-on instructie door Sunshine.

gygy01

En daarna zelfstandig. Heel knap. Gygy en R raakten maar één keer in de teugels verward.

gygy02

De hele middag buiten in de schrale oostenwind. Halverwege kwamen de buurmeisjes even kijken maar die vertrokken alweer snel. Na afloop mocht Gygy een uurtje onder de zweetdeken en I+R gingen naar binnen met een glas hete thee.

Komende twee weken enkele keren oefenen met longeren.

reageer ook (3)

Opruimen en schoonmaken

En alweer zaterdag, de tijd vliegt steeds harder. Woensdag maakten we een mooie rit met Titan Harissa en Kir. En de rest van de week? Hm, tja.

R zorgde dat de andere helft van de zandberg uit het weiland verdween (en niet door magie maar door in zijn eentje vijftien bakken met zand te vullen en verderop weer te legen. 'Heb je nu spierpijn?' vroeg ik, maar het antwoord was weer 'neuh...'). Er ligt nu een kleine Vesuvius in een hoekje van de crossbaan als reserve voor als er eens wat bijgevuld moet worden en de rest verspreidde hij over kuilen en gaten in de crossbaan en het weiland. Je vindt dat amper terug als het er eenmaal ligt.

Intussen waste ik de ramen aan de binnenkant, wat een dag werk is omdat het leidt tot algehele schoonmakerij. De natte vloer moet nagedweild, als je toch met een emmer op de ladder staat kunnen meteen de boekenkasten van boven worden afgesopt en als alles zo mooi schoon is steekt het kleed daar weer bij af zodat de stofzuiger eraan te pas moet komen. Zo gaat dat. Vandaag maakte ik soep en sopte de koelkast uit. Spannend? Nee, maar toch.

De fauna zorgde wel voor spanning. De afgelopen dagen vlogen er enkele tienduizenden kraanvogels roepend over, 's nachts en overdag. Groegroe groegroe. Dat blijft mooi, elk jaar opnieuw.

En het is jacht. Vanmiddag rende er opeens een zwijn achter het huis langs door het achterveld. Het schoot onder de omheining door, stak het ruïneveld dwars over, en aan de overkant wilde het rechtdoor maar dat ging niet want de hele kerstbomenplantage is omheind met hoog gaas. Het rende er helemaal langs, gelukkig kon hij aan het eind links rechts of rechtdoor. Die komt er wel. Het was eigenlijk de eerste keer dat ik een zwijn van zo dichtbij zag, ze komen in het bos wel eens op ons pad maar dat is dan altijd van een afstandje. Grijs en borstelig en niet al te groot. Hij paste gemakkelijk onder de onderste omheininglat door.

herfstkleur01

De paarden doen intussen wat ze altijd doen. Lief zijn en in de modder rollen.

reageer ook (2)

Inklinken

Na twee dagen regen is binnenzitten met een dik boek vol vreselijke gebeurtenissen (The Quincunx, gelukkig wel fictie) wel weer genoeg. Ik leefde me uit in alledrie mijn hobbies: de betonplaat dweilen, bramenslierten knippen en haardhout stapelen.

Door de regen zag de contre-haut er al best ingeklonken uit maar dat was hij natuurlijk niet. Een beetje voorbarig lieten we Kir eropspringen, die keek vanaf deze nieuwe hoogte geïnteresseerd rond; het scheelt haar toch gauw 60 cm meer uitzicht. Daarna was Gygy aan de beurt en tenslotte Jay, die dat kunstje allang kent.

herfstkleur

De paarden zakten zonder extra moeite 20 à 30 cm in het losse zand, gewoon door stil te staan. Het zal nog wel een paar maanden duren voordat hij echt goed bruikbaar is.

Zo-even liet Gygy ons schrikken doordat ze in het weiland lag, precies in een flinke hoeveelheid mest. Wat raar. Wie gaat er nu in de mest liggen. Maar er leek toch niets mis.

Zondag kondigde Sunshine aan dat het tijd is dat er met Gygy weer gewerkt wordt. Longeren en een ruiter erop. De longeerder is R, die kan dat goed. En wie is de ruiter? Me myself and I. Zondag de eerste sessie.

reageer ook (2)

Klaar. Af.

Yes! De contre-haut is af. Klaar. En zo ging dat.

Er liepen tijdens het zandtransport af en toe wel wat paarden in de weg. En erachteraan, zoals tegen het eind van het filmpje.

We legden ook de tractorband op zijn definitieve plek en vulden hem op.

zand07

Maar eerst tijd voor stevige boterhammen met boter, pindakaas en appelstroop. En karnemelk, zoals altijd. Op de achtergrond het materiaal voor de wipwap, het laatste projectje voor de crossbaan, nee echt het laatste. Alles op zijn tijd.

zand06

Bij het volscheppen van de contre-haut kwam af en toe eens een paard kijken, maar veel interesse toonden ze niet. Wacht maar, als het zand straks een beetje ingeklonken is en ze erop en eraf moeten springen.

zand08

Zo. Vol. Klaar.

zand05

Na afloop bijna even veel zand in de profielzolen als in de bak.

zand09

Moe maar tevreden. Hard werken maar weer een leuke dag. Nu nog de andere helft van de zandberg wegwerken, die gaan we ergens opslaan om na het inklinken nog eens te kunnen bijvullen. Zand achter de hand is altijd handig.

reageer ook (4)

En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2018 - powered by InR