line
rss     141811
logo
 
donderdag 2 april 2015
huisje
nog
19
dagen . . .

Welke?

Er zit vooruitgang in. Van luitjes die al blij zijn dat de ruwbouw af is, die het heel wat vinden dat de kozijnen geplaatst zijn en die het prachtig vinden dat gaandeweg overal lichtschakelaars verschijnen die het ook nog echt doen allemaal (stel je voor! zomaar een huis met verlichting alsof het niks is, luxe!), raken we langzamerhand in het stadium dat het enerzijds nog heeeeel lang lijkt te duren voor het zover is ('is maart nu nóg steeds niet voorbij, nou hèhè, bijna, nu april nog), en anderzijds dat het hoog tijd wordt voor details als het aflakken van kastplanken en het beantwoorden van vragen als 'welke eetkamerlamp', 'welke wasmand' en 'welk schilderij op welke wand'. Het stadium van het alvast inrichten. Heerlijk.

Voor in de hal hebben we het idee opgevat om een mooie foto van de paarden te laten afdrukken op groot formaat. Zo wordt meteen bij binnenkomst breed duidelijk wat voor volk hier huist. De keuze 'welke foto' is nog niet zo gemakkelijk.
Deze?

welke2

Te kerstkaart. Het is de werkelijkheid maar wie gelooft dat.
Deze dan? Het andere uiterste.

welke1

Te Siberisch. Men zou denken dat onze beestjes hun stal niet in mogen.
Deze dan misschien.

welke3

Die is in elk geval realistisch. Jay wil nou echt nooit haar oren naar voren doen als er een camera in de buurt is. Of zal ik toch maar photoshoppen?


Berg en bos

Vanmorgen werden we zo opgewacht. Onze dieren zien reikhalzend uit naar onze komst (en de verstrekking van twee baaltjes ontbijthooi). Stracciatella laat zich niet kisten. Wie niet groot is moet slim zijn.

berg

Intussen hebben we aan de westkant in drie dagen tijd een enorme hoop hemel, licht, lucht en sparrentakken erbij gekregen. Het kappen van dat sparrenbosje is alsof er een flatgebouw van tien verdiepingen vlak achter het huis is neergehaald. Eén flatgebouw? Een halve Bijlmer. 30 meter hoog, 30 jaar oud, en de grote bomeneter haalt ze neer à raison van 15 seconden per spar, we hebben staan tellen. Zaag, zoef, boem, ratsrats, volgende. Waar het eerst donker was is het nu licht.

bos

Onze uilenkast hangt opeens goed in het zicht, misschien komt er nu dan een uil op het idee om daar te gaan wonen. De enige bomen die blijven staan zijn onze eigen eiken en een lange sliert van een berk. Die laatste waait nog weleens om nu hij er zo onbeschermd bijstaat. Toekomstig haardhout.

En wij worden getracteerd op de prachtigste wolkenluchten, die voorheen achter al die hoge bomen voorbijtrokken zonder dat wij ze opmerkten.

bos2

We zijn er blij mee. Straks, als het beter weer wordt, hebben we zicht op de mooiste zonsondergangen, en we maken ons geen zorgen over een eventueel gebrek aan sparren. In de direkte omgeving zijn er nog een miljoen over. Minstens.


Kom er maar in

Het was weer zo'n doorsnee maandag. Mijlpaal na mijlpaal. Eerst zou er een halve tank stookolie geleverd worden in Les Bulles, we komen net tekort om het tot de verhuizing uit te zingen. De tankwagen reed reeds voor om 07.20 uur en toch was op dat moment tenminste een van ons al aangekleed. Dat overkomt ons niet elke dag.

Dan was dit de eerste dag dit jaar dat de paarden hun kapjes op kregen. 's Ochtends vroor het nog, maar zonnig weer betekent vliegjes vliegjes en nog eens vliegjes. Ontzettend irritant. Eerst Stracciatella maar eens laten kennismaken met het verschijnsel vliegenkapje, die kent dat nog niet. Pfff, alsof ze nooit anders gewend was, dat dier is echt supercool. Daarna meldde Harissa zich: 'waarom krijgt alleen zij een kapje, ik wil ook!' en Titan kwam ook al aanlopen met zijn hoofd naar beneden: 'ha, kapjes, weg met die vervelende zwermvliegjes'. Zelf zouden we ook wel zo'n kapje op willen, die kleine kriebelbeestjes zijn echt niet te harden.

kapjes

Vervolgens kwam de beheerder van de sparren die achter onze roundpen staan, vertellen dat morgen begonnen wordt met kappen. Een beetje sneu, ze zijn net in het najaar uitgedund, maar nu de eigenaars van de percelen eromheen alles kaalgeslagen hebben, vangen zijn bomen de volle wind en de een na de ander waait met zijn wortels uit de grond. Hij wilde nog weten of wij na afloop interesse hadden om dat perceeltje te kopen, daar het grenst aan ons weiland. Dat soort aanbiedingen krijgen wij ook niet dagelijks. Hm, leuk, een stuk voormalig bos hebben we nog niet en bosgrond kost nog minder dan weidegrond. Maar ja, wat moet je ermee. Weiland van maken mag niet en van de bosbouw hebben we geen verstand. Toch maar niet dan. Als die bomen weg zijn, krijgen we wel mooie zonsondergangen, die we tot nu toe alleen door de takken heen zagen schemeren.

En na de wekelijkse réunion de chantier ofwel bouwbespreking was het dan zover: de keuken werd gebracht. De bijbehorende Mannetjes pakten hem uit en stelden hem op om te zien of alles er was. En jawel. Dit is hem. Even de afwasmachine demonstreren. Het zal niet meevallen om overal af te blijven tot de definitieve oplevering van het huis.

openkeuken

Open keuken, vooralsnog. Morgen worden al die kastjes weer van hun plaats gehaald om ze te kunnen installeren en donderdag moet het klaar zijn. Hèhè. Het zou zoveel handiger zijn om een keuken en een badkamer en lampen en meubels gewoon erin te fotoshoppen of te 3-D-printen. Nog even geduld? Nou vooruit dan maar.


De stand

Terwijl ik links en rechts op facebook en in weblogs crocussen zie verschijnen, zitten wij hier nog in de sneeuwklokjesfase. De verplanting vorig jaar heeft ze goedgedaan. Ze staan er florissant bij, en voor woensdag is nog sneeuw voorspeld dus ze hebben gelijk dat ze gewoon doorbloeien.

klokjes

Verder deed de zonsverduistering het bij ons wel degelijk. Aanvankelijk waren er wat wolkensluiers, wat goed zicht gaf. Toen die wegtrokken was de zon te fel om er echt naar te kijken. Foto genomen met mobiel door zonnebril heen. Het werd niet donker, alleen op het hoogtepunt wat grijzig, en daarna hadden we een prachtig zonnige dag.

duister

Op zo'n dag is er maar één optie: een goed eind gaan rijden. Het was mooi. Fluitende vogels, warm zonlicht, beboste hellingen, zweet. Na afloop even lekker rollen in het zand van de roundpen, dat plakt.

rollen

Gisteren maakten we trouwens bij guur weer ook al een rit, en voor het eerst dit seizoen een hele middag. Daarbij bleek dat de paarden opnieuw moesten wennen aan gebeurtenissen en plekken die ze eind vorig jaar niets bijzonders vonden, zoals grote vrachtwagens onderweg en bepaalde bedreigende boomstronken, en ook Titans huivering voor Burnéchamps herleefde. Het is een gehucht van drie huizen waar nooit iets gebeurt, maar hij heeft het altijd moeilijk gevonden om daar doorheen te lopen en ook deze keer lukte het alleen door Jay voorop te laten gaan. Hij vindt het daar spookachtig en daar blijft hij bij.

Intussen zijn de schilders aan de allerlaatste onderlaag van de gevel bezig. Volgens mij is er geen enkel huis in deze regio, of misschien wel ter wereld, met een zo minutieus aangebrachte buitenisolatieafwerking als dat van ons. Het lijkt soms of er nooit een eind aan dat werk komt, maar volgende week moet het toch echt klaar zijn. Tenzij het gaat sneeuwen.

En maandag beleven we de andere grote mijlpaal: de keuken wordt geïnstalleerd. Nou, ik ben er klaar voor. Meer zeg ik niet.


Zon

(Bijna) geen tijd voor tekst.

lui

Samen zonnen in de modder

natural

Zon-der zadel, zon-der bit

ventje

Zon-aanbidden

sleep

Zonder vrees de grote weidesleep erachter en brrrrrmmm. Groeten van ons allemaal.


Gaandeweg ingeburgerd

Zo af en toe merken we dat we na vier jaar wel ingeburgerd zijn in de regio. Zoiets moet zijn tijd hebben, net als vriendschappen, die ontstaan behalve bij heel kleine kinderen ook niet van de ene dag op de andere.

Inmiddels ligt ons hooi bij Le Paul, wij doen zijn kalveradministratie, Fred komt de paarden beslaan en Olivier hooit ons land. Een paard van de buren wordt bij ons beslagen omdat zij zelf geen vlak terrein hebben. Kortom, we zijn er langzamerhand bij gaan horen. Dat is fijn. Er zijn ook streken waar men de nieuwkomer scheef aankijkt en het drie generaties duurt eer er een begin van acceptatie op gang komt.

De eerste stap was destijds het aanbrengen van de ooit door mij gevreesde ('iedereen zal ons aanzien voor Belgen!') kentekenplaten, die juist grote voordelen bleken te hebben ('nu iedereen ons aanziet voor Belgen kunnen we ons op zijn tijd een opmerkelijke manoeuvre permitteren'). Bovendien hebben we nu een auto die beter aangepast is aan het Belgische wegdek.

Daarna vonden we beetje bij beetje de weg naar de bakker, de bouwmarkt en de regionale ruiterwereld. We leerden alle bewoners van ons weggetje kennen, evenals hun kinderen, honden, katten en andere dieren. De overbuurvrouw maar ook haar schapen kennen we bij naam (Félicie en Désiré). En elk jaar kennen we weer wat meer dorpsgenoten bij het Grand Feu.

Zondag kwamen we op onze buitenrit meneer M tegen, die ook van de eerste lentedag liep te genieten, en van wie we helemaal in het begin een zeer klein strookje land hebben gekocht. Een oude kennis die we zelden zien, al is het dorp maar klein. We hadden hem in elk geval nog nooit op pad gezien zonder zijn tractor.

Vandaag waren we vanwege tandartsbezoek en dergelijke even in Luxemburg, ook wel weer eens leuk, maar aan het eind van de dag was ik blij dat we weer thuis waren. Thuis is Suxy, wat mij betreft eigenlijk al vanaf het allereerste begin. Nog vele jaren, al zeg ik het zelf.


Gekeurd en goed bevonden

Afgelopen weekend leenden we de trailer uit aan een dorpsgenoot die zijn paarden wilde verhuizen. Dat doet mij plezier, een mederuiter te kunnen helpen met ons eigen materieel. De trailer komt bij ons niet vaak uit zijn stalling, dus pompte R de banden even bij voordat hij de weg op ging. Handig, die nieuwe compressor.

compressor

Dat moment had tevens een educatieve functie voor de paarden. Ze staan altijd overal met hun neus bovenop en zo'n nieuw apparaat moet grondig gekeurd worden.

Jay: 'Zeg, weet jij wat dit is? Denk je dat het iets is om te eten?'
Harissa:'Ik weet niet. Dat zal ik even checken, hm, nee, waarschijnlijk niet. Smaakt een beetje naar kunststof, die handgreep. Niet lekker, maar je kunt er wel aan trekken, kijk, er zitten wieltjes onder en dan ... prrrrrt ... Dat wordt lachen ...'
Titan: 'Dames, wat doen jullie daar? Kalm aan met dat ding hè, en geen plotselinge enge sisgeluiden graag, daar kan ik niet goed tegen'.

Nadat de dorpsgenoot vertrokken was en we de compressor weer in beslag hadden genomen, maakten we een mooie middagrit met Titan en Harissa, de eerste sinds onze nacht-tocht-zonder-volle-maan. Het was koud maar zonnig. De sneeuw is bijna gesmolten en de sneeuwklokjes zijn opengegaan. Hierbij verklaren we het nieuwe rijseizoen voor geopend.


In de herhaling

Zondag was de sneeuw dan wel zo'n beetje weg. In plaats van alles wit zagen we weer groene weiden, bruine modder en ons zandgele weggetje. Als vanouds. Ha, maar niet voor lang. Na een paar uur stug doorsneeuwen op maandagochtend was alles weer onder een witte laag verdwenen. Meteen een flink pak ook weer, en dat binnen enkele uren.

Ik zou kunnen beweren dat Titan en R hier allebei rechtop op hun benen in een meter verse sneeuw staan.

eenmetersneeuw

Maar daar kom ik waarschijnlijk niet mee weg. In werkelijkheid was het een centimeter of 12, toch genoeg voor een stevig partijtje sneeuwruimen. We haalden hooi en hakten de ijsklonten onder de paardenhoeven vandaan zodat ze even niet 'op hoge hakken' hoefden rond te strompelen. Meer viel er niet te doen, zelfs wandelen met de paarden gaat niet als de sneeuw zo klontert.

In huis wordt het ook steeds witter. De schilders zijn beneden klaar. Boven brachten ze op de keukenmuren en in de hal hier en daar een vierkante meter zandkleur op om te laten zien hoe het wordt. Wij denken: goed. Wit, zand, donkergrijs en grote ramen, okee.

Intussen bivakkeren we na een dik jaar wederom in het logeerbed want R is ons eigen bed aan het verbouwen zodat het straks in de nieuwe slaapkamer past. Ook haalden we de garderobeplanken en staanders uit de opslag om ze alvast op maat te maken en te schilderen, evenals de vlonders onder de boekenkasten. Met zulk weer hebben we daar tijd voor. En omdat we in Les Bulles momenteel toch geen buren hebben kan dat werk mooi gedaan worden in de reusachtige nu ontruimde slaapkamer, waar niemand ons hoort zagen, schuren en boren, en waar goed licht is, de enige plek in heel dat huis.


Kortweg

O o o wat loop ik weer achter, terwijl ik dringend van alles wil vastleggen voor volgend jaar, en daarna en daarna. Niets aan te doen, kort samenvatten en verder maar weer. Het is niet dat wij zelf een overschot aan logbaars uitzetten. C'est pas nous, c'est les autres .... Er gebeurt gewoon heel veel in Suxy.

Zo keken we hoe na de zware sneeuwval de hoofdweg werd vrijgemaakt, onder het toeziend oog van vijf gemeenteambtenaren. Met grof geweld duwt een gele machine met graafschep de door het gewicht van de sneeuw over de weg gevallen berken en afgeknapte dikke takken de berm in, drukt door totdat ze breken en laat ze daar dan zo liggen. 'Die bomen langs de wegkant hebben toch geen waarde', de mentaliteit van een gemeente vol houtexploitanten.

Daarna konden we er niet door op ons eigen weggetje. Even geduld, een filmploeg nam een scene op bij de ruïne. Wij willen wel meespelen, bood R spontaan aan. Dat werd moeilijk legde de regisseur uit, want het ging juist om de desolate sfeer. Verlaten jachthuis. Mistflarden. Doodse stilte. Daarvoor zijn ze bij onze ruïne aan het goede adres. Het is een Vlaamse film, die toepasselijk D'Ardennen heet, hij komt uit in het najaar en in een van de scenes zal in de buurt van een eenzame bouwval een opvallende, I+R-vormige leegte te zien zijn.

Verder kwamen we al wandelend met Titan en Jay op het bruggetje over de Vierre een dorpsgenoot tegen, de broer van de dame van wie we ons ruïneveld gekocht hebben. Hij heeft zo'n mooie voornaam. Ik stel mij voor hoe een jong boerenechtpaar 85 jaar geleden besloot hun zoon Zéphyr te noemen. ZuidWestenwind. Prachtig. Hij was ook aan de wandel, onder andere om te kijken hoe het met de bevers stond. Bevers. Dat hoorden we voor het eerst, dat er bevers zitten in het beekje waar wij wekelijks langs lopen. Volgende keer goed opletten.

Intussen is de sneeuw grotendeels weg, maar niet helemaal. In het weiland aan de overkant ligt nog wat en nu wordt er alweer nieuwe voorspeld. Nou ja, zolang de paarden maar pret hebben, alles beter dan regen. Zo was het twee weken geleden.

harissaopdeberg

Ten slotte de stand in huis. De tegelzetters zijn zo goed als klaar. De schilders beginnen met de afwerking. Het bad staat, maar verder nog niets. Het luik naar het vlierinkje is geplaatst maar scheef, dat moet over. De timmerman is de traptreden komen meten. De architect wilde weten of zijn zoon was meegekomen, een forse jongen. Hm. Ik vond hem niet bijzonder groot, maar hij had blauwe ogen. Dat wist de architect dan weer niet. Merkwaardig. Zoiets valt je toch op, welke kleur ogen de zoon van de timmerman heeft? Mannen zijn daar niet zo goed in, blijkt wel weer.

Vorig weekend heb ik in het nieuwe huis geslapen. Comfortabel was het niet (de dixi is 's nachts in de regen een heel eind weg), maar het is daar wel veel leuker wakkerworden dan in Les Bulles. Al is het pas februari, er fluiten al zoveel vogels, en het licht is er zo helder dat je weet dat het voorjaar dichtbij is.


Primeurtje

Dezer dagen kom ik er bijna niet aan toe om vaker dan eens per week een update te produceren, maar afgelopen week was ik bovendien een paar dagen thuis-op-de-bank met een verkoudheid en dan heeft loggen al helemaal geen prioriteit want dat moet boven op de pc gebeuren en dat is onder dergelijke omstandigheden veel te ver weg. Maar omdat - zoals bekend - elk nadeel ze voordeel heb, was dit een uitgelezen kans voor Het Ventje.

Ten eerste is overdag-een-mens-thuis-op-de-bank sowieso een toestand die hij heel erg kan waarderen. En nog beter is het als die mens dan urenlang onbeweeglijk blijft zitten/liggen. Met Het Ventje erbovenop. Ten tweede betekent dat tegenwoordig ook de nabijheid van de tablet. Ha! Hij zag zijn kans schoon. Eerst maar eens een screenshotje gemaakt met zijn linkervoorpoot. De desktop. Wel een beetje saai. Maar daarna: klik! En tradraaaaa!

selfie

Zijn eerste selfie. Voor meer scherpte moet hij nog wat oefenenen maar onscherpe selfies geven toch eigenlijk de werkelijkheid veel beter weer?


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2015 - powered by InR