line
rss     156077
logo
 
zaterdag 6 februari 2016

Lachen

Ik ben er onderhand melig van. Motregen is zo saai. Dag in dag uit van 's morgens vroeg tot 's avonds laat hetzelfde. Met een plotse plensbui kun je nog lachen, onweders zijn spectaculair en hoewel ik niet van wind en storm hou, zijn die zeker niet saai. Sneeuw, dat is leuk. Het is mooi, je kunt er iglo's en sneeuwballen mee maken en 's nachts kun je de paarden goed zien doordat het maanlicht helder weerkaatst op al dat fraaie wit. Ook biedt het gelegenheid tot sleeën en skiën-in-eigen-weiland en wandelingen met de paarden waar je warm van wordt.

ski

Maar nu is hij weg. Het regent, gevolgd door mist, afgewisseld met motregen. Niet mooi. Blubber. Narigheid. Binnenzitten. Om me af te leiden vertelde Sophie dat een van de merries van Olivier net haar veulen heeft gekregen. Olivier mikt met zijn fokkerij altijd op bonte veulens, een bont paard brengt meer op zegt hij. Liefst met blauwe ogen ook nog, je moet ervan houden. De moeder van dit veulen is een schimmel en de vader is zelfs tricolore, wit met rode én zwarte vlekken, dus dat beloofde wat.

Bij Sophie en Olivier krijgen alle veulens een naam die iets met eten of drinken te maken heeft. Vandaar onze Harissa, Stracciatella en Paprika, maar ook Pastis, Cumin, Safran, Praline, Bisquit, Vanille, Vodka, Peche, Caramel, al naargelang de kleur. Een aardige gewoonte.

Welnu, dat veulen is nu dus geboren. Een roodvosje. Zonder één enkele aftekening, geen bles, geen sterretje op het voorhoofd, nog niet eens een heel klein wit sokje. Olivier was niet blij. Och, zei Timéo, zijn vijfjarig zoontje, het geeft niet papa, we kunnen hem toch Carotte noemen.

gaap1

Werk in uitvoering

Sinds maandag wonen we nog geïsoleerder dan vroeger, doordat ons weggetje is afgezet. De zware vrachtwagens die bij de buren een nieuwe elektriciteitspaal kwamen installeren hadden de halve weg aan gort gereden. Het asfalt was al niet best en nu was de onderlaag nog wel bevroren maar de toplaag niet meer, zodat het meer leek op sponscake dan op het harde oppervlak van normaal asfalt. Het veerde een beetje in als je erop liep, en als je eroverheen reed, floep daar was alweer een gat.

De jongen-die-niet-in-Brussel-werkt sloeg alarm en de gemeente kwam ogenblikkelijk verbodeninterijdenbordjes en knipperende waarschuwingslampjes en pionnen plaatsen. De schade werd geïnspecteerd door drie Mannetjes, twee in fluopakken en één chef. Niet dat ons weggetje langs een steile afgrond loopt met gevaar voor fatale afbrokkeling, of dat er meer dan drie auto's per dag voorbijkomen, maar de toestand werd toch ernstig opgenomen, dat was duidelijk.

Er werden nog wat dranghekken geplaatst, met een bordje aan de twee uiteinden van het weggetje dat de toegang verboden is behalve voor riverains, en precies voor ons huis een duidelijke aanwijzing aan welke kant deze riverains dan worden geacht de berm te tackelen als zij toch tegen beterweten in de wijde wereld in willen trekken. Door de harde wind waaide het dranghek voor onze oprit meteen om, maar daar er toch bijna nooit iemand langsrijdt, gaf dat niet.

werkinuitvoering

Dat bord geeft wel te denken (in de verkeersbordenserie van Drs. P. is dit: 'Arthur is geen bolleboos'). Een gloednieuw bordje, pas geverfd en nog helemaal schoon. Maar waar is hedentendage nog een Mannetje te vinden met een schop in de hand. Dat is zooo 1986. Met de joysticks van een kleine graafmachine in de hand, ja, maar Mannetjes met handgereedschap zijn heel erg schaars geworden. Er kwam dan ook de rest van de week niemand meer opdagen om ons uit deze urgente levensbedreigende rampsituatie te redden. Als je bedenkt dat Wallonië zijn snelwegen soms, ruim voorzien van pionnen, anderhalf jaar lang afzet tot maar één weghelft, kan het ook hier even duren. Maar wij riverains zitten niet voor één gat gevangen.

Trouwens, waarom altijd maar Mannetjes inschakelen. Er zijn ook Vrouwtjes. Zelf maakte ik vanochtend een goed begin door de vuilniswagen, die er boven niet door kon, met onze zak groenafval een eind tegemoet te lopen zodat hij niet helemaal achteruit hoefde te komen piepiepiepiepen tot bij ons voor de deur. Ik mocht de zak er zelf inwerpen, hoog hoor. Dat was een primeur, vuilnisvrouw was ik nog niet eerder.

Als de bestuurder dit aan zijn chef meldt, kan ik binnenkort een gemeenteambtenaar aan de deur verwachten die me een schep in de hand drukt: graven maar, madame. Gelijke rechten. Hm. Maar dat doe ik alleen als ze eerst dat bord veranderen. Een m/v in een graafmachientje met joysticks. Werk in uitvoering 2016.


Binnenwerk

Ook schilderachtige sneeuw smelt bij 3° en hevige mist, en houdt dan op schilderachtig te zijn. Weg uitzicht. Zo was het het hele weekend.

sneeuw06

Dat is zo oninspirerend, gewoon onprettig om buiten te zijn. De paarden hingen maar wat rond in al dat vocht en wij bleven grotendeels binnen.

Dat heeft voordelen. Zaterdag monteerde R de rekken voor dekens en dekjes in de zadelkamer beneden, en zondag een kapstok in de garage voor modderige jassen, overals, petten en dasjes. Stevig. Die kapstok zit er over veertig jaar nog. Ook kwam er een rek voor bezems in het pomphuis en drie handige haakjes op de badkamerdeur. Zelf hield ik mij aan het werk met het reorganiseren van de zadelkamer en het aandringen op de diverse projectjes. Ook bakte ik brood en maakte smakelijk avondeten, niet dat het web denkt dat ik niets bijdraag.

Net als iedere andere dag voorzagen we de paarden van hooi, voer en water, ruimden mest en deelden kriebeltjes op de hals uit. Het Ventje kreeg brokjes en water en extra veel geaai. Ik breide een eindje aan mijn trui die al vijf jaar bijna af is en R finetunede zijn kalender. Er is altijd wat te doen, zelfs voor wie bijna de hele dag binnen blijft.


Overdreven weelde

Kan iemand mij even knijpen? Ik vind het af en toe een beetje moeilijk te geloven dat dit de werkelijkheid is. Als iemand mij dit als kerstkaart stuurde, zou ik zeggen 'ga toch weg, zo schilderachtig is het alleen op ingekleurde plaatjes'. Maar het is echt, en het is ons uitzicht vanochtend uit het raam op het westen.

sneeuw04

Dat is ons weiland daar, met onze omheining eromheen, en onze beukjes daar rechts, waar momenteel tientallen mezen, gaaien, merels, vinken, kraaien en spechten afkomen op ons voerplankje en onze vetbolletjes, en ons uitzicht verlevendigen.

En heel in de verte boven op de heuvel, achteraan in ons uitzicht, staat onze ruïne. Okee, ik overdrijf. Die ruïne is niet echt van ons. Die krijgen we er gratis bij; we zijn er gelukkig niet verantwoordelijk voor maar we mogen er wel naar kijken, dus ze is toch een beetje van ons, in zekere zin.

Net als de maan, die 's nachts als we voor de laatste keer de paarden hooi en water gaan geven alles helder lichtblauw verlicht. Die is ook van ons, in zekere zin.

*update* En dit kwam er aan het eind van de dag nog achteraan.

sneeuw05

Alsof het niet op kon ...


Gouden manen

We hadden niets beters te doen dan een zondagmiddagwandeling maken. Iets beters dan dat kan ik echt niet bedenken op een dag als deze. Titan en Jay wandelden mee. De zon scheen op Titans gouden manen.

sneeuw03

Daar waar er zon op had gestaan was de sneeuw een beetje gesmolten, maar op de meeste plaatsen kwam de wandeling erop neer dat we door 30 centimeter poedersneeuw baggerden, heuvel op heuvel af.

Daar word je moe van. Moe maar voldaan.


De werkelijkheid is nog beter

Toen het huis in aanbouw was, droomde ik ervan dat ik ooit, op een winterochtend, zou opstaan in het nieuwe huis en dat de sneeuw dan 30 centimeter hoog tegen de ruiten zou liggen. En voilà. Vandaag is mijn droom uitgekomen.

sneeuw02

Het Ventje vindt het prachtig. Normaal is hij niet enthousiast bij slecht weer, als het regent en waait blijft hij lekker binnen op de bank liggen slapen. Maar dit is leuk. First thing in the morning naar buiten, kattenpootjes maken in de sneeuw, tot zijn buik erin, om het huis heen en dan weer naar binnen om zich grondig te wassen.

Wij voeren de paarden in de boxen, vullen de drinkbakken en ruimen mest. Daarna de warme laarzen, skibroek en fleece uit, schone kleren aan en met de enige echte door R's meesterhand gezette koffie geïnstalleerd bij de pc. Knorknor.

Moet ik nog meer zeggen?


Stelletje schimmels

Toen we vanochtend opstonden was alles nog groen ... en de paarden waren bruin, zoals dat ordelijke paarden betaamt. Nu ...

sneeuw01

Het concept 'schuilstal' is volgens hen alleen uitgevonden voor écht barre omstandigheden.



Maatwerk

Waar wij ons de afgelopen dagen mee bezig hebben gehouden is het dichtmaken van de nok van de sellerie. Van binnen. Dan weet het web dat. Het zou handig zijn als ik een foto had om het duidelijk te maken maar het was een onfotogeniek karwei en ik kwam eenvoudigweg niet op het idee.

Met alleen tekst is het lastig uit te leggen maar het is genoeg te weten dat wij blij waren dat wij die twee polycarbonaat platen die we destijds bij de boxen gekregen hadden toch maar niet hadden weggedaan ook al waren het al die tijd lelijke sta-in-de-wegs. Want nu tocht het niet meer in de sellerie en ook niet in Paprika's box, wat straks fijn is voor het veulen, en omdat het helder plastic is, is het er binnen toch niet donker door geworden. Hier staan er een paar, het zijn die driehoeken onder het zadeldak, aan de buitenkant zaten ze al maar nu hebben we er binnen dus ook twee. Zei ik al 'binnen'? Had ik nu toch maar een foto gemaakt.

Het was een heel werk, met het meten en passen en uitzagen van allerlei nokjes en hoekjes en bochtjes maar het kon in elk geval binnen gebeuren. Buiten plensde en plensde het maar door, om kribbig van te worden. Om realistisch te blijven zou ik een foto van de regen kunnen plaatsen maar dat maakt mijn humeur er niet beter op.

jayinbox

Gelukkig wilde Jay wel even poseren. Dat maakt elk onduidelijk logje goed en van zo'n leuk hooitoefje word ik vanzelf weer vrolijk.


Een mijlpaal vanhebikjoudaar

Ons leven bestaat uit mijlpalen, echt de ene na de andere, maar sommige mijlpalen zijn, eh ... mijlpaler dan andere. Dit is er zo een, voor mij althans. Er is niet zoveel veranderd, R is minder onder de indruk dan ik, maar het is een kwestie van hoe je er tegenaan kijkt. Hier heb ik in elk geval lang naar toe geleefd.

Wij hebben vier paardenboxen en een sellerie, al vanaf het begin. Met drie paarden konden we de vierde box inrichten als opslagruimte, wat handig was in de tijd dat we geen huis hadden, en voor het hooi in de winter. De grote stapel ligt in de schuur bij Le Paul, en elke week halen we daar met de aanhanger 28 balen, die we in box vier opslaan tot we ze in het weiland opvoeren.

Nu hebben we al een hele tijd vier paarden lopen. Een box te weinig dus, maar dat is niet erg want we sluiten de paarden toch bijna nooit op in een box. De deuren blijven open en ze kunnen in en uit wandelen naar behoefte. Het paard waar toevallig geen box voor vrij is, kan onder de luifel staan als het droog wil blijven. Meestal staan ze trouwens gewoon in de regen, een keer flink schudden en de druppels vliegen alweer uit de vacht. Niks aan de hand.

Maar nu regent het al zo lang. Het houdt maar niet op. Voeren in het weiland betekent het hooi in de modder gooien, waar de paarden het al soppend tot hun enkels in de blubber staan op te kauwen. Dat voelt niet fijn aan, voor mens en dier. Dus we voeren ons drietal nu in hun box, om te beginnen met de deur dicht omdat ze anders onrustig blijven rondlopen en steeds proberen elkaars hooi op te eten, en Paprika onder de luifel. Op die manier kunnen ze rustig en droog eten, en na een uurtje zetten we de deuren open en kan iedereen weer vrij bewegen.

Dat gaat goed maar het is een noodoplossing. Stel dat Paprika straks met haar veulen in een box staat, dan moet een van de onze buiten blijven. Ook als het sneeuwt. Bij gierende blizzards! Noordwesterstorm! Gietregen! Niet-denkbeeldige doemscenario's. Dus bedachten we dat we een box bij konden bouwen, met een open voorkant waar we de aanhanger achteruit in kunnen rijden, met hooi en al. Dat scheelt afladen, en de voormalige hooibox is beschikbaar als kraamkamer. Goed plan.

Alleen is die nieuwe box er nog niet, dat duurt nog wel tot februari. Daarom rijdt R nu als tussenoplossing de aanhanger achteruit het tractorschuurtje in, we voeren het hooi van daaruit en de hooibox komt vrij. Ik was zo blij dat ik dit wel een fotosessie waard vond. Kijk dan, kijk dan, we hebben vier boxen voor vier paarden, hiephiephoera.

vierboxen01

Voor de gelegenheid kon er een keer samen geposeerd worden. Titan vond het geen punt om zijn maaltijd even te onderbreken.

vierboxen02

Harissa is ook content. Zij staat in de nieuwe box. Tevens is te zien dat een paardenhouder na een tijdje meestal even bemodderd raakt als de dieren zelf, zoniet bemodderder.

vierboxen03

Kleine Paprika kreeg de hoekbox, die ligt het meest beschut, dat is straks fijn voor het veulen.

vierboxen04

Jay, ons prinsesje, in het midden. Spiegeltje spiegeltje aan de wand, wie is de schoonste van het land? Jay natuurlijk, Jay Jay Jay.

vierboxen05

En waarom vind ik dit alles zo fijn? Omdat het zo definitief is. Geen tijdelijke opslagplaats meer. Vier paarden, vier boxen, en zo blijft het.


Nog een goed begin

In het kader van 'bij ons in Suxy is altijd wat te doen', ook al hebben wij hier dan geen stoplicht, startten Les amis de la purée de renoncule (een niet wereldwijd befaamd vriendenclubje alhier) het jaar met een looptocht van 6,5 of 11 km vanaf de kerk, tempo naar eigen keuze. Dus joggen of wandelen, desnoods hinkelen. Omdat wij best fit zijn maar een wandeling zonder paard maar tijdverspilling vinden, dachten wij kom, dan wandelen wij mee met elk een paard aan een touw, daar zal niemand bezwaar tegen hebben want er zijn waarschijnlijk hooguit dertig deelnemers. Klein dorp. Slecht weer.

We besloten de beslissing ervan af te laten hangen of het goot of niet. Welnu. Het goot. Ik reed naar het startpunt want dat deed tevens dienst als inzamelpunt van het Rode Kruis voor kleren voor de vluchtelingen, met de auto want we hadden een flinke zak vol. Zo zou ik meteen die paar diehards kunnen zien wegwandelen die zich niet door de gietregen hadden laten afschrikken.

En? Ik kon er niet door. Drommen deelnemers. Driehonderd minstens, en geen enkele die op zijn gemak liep te wandelen.

.
course

Maar goed dus dat we de paarden niet bij ons hadden.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2015 - powered by InR