line
rss     146325
logo
 
maandag 6 juli 2015

Activiteiten-dagen

Donderdag hooidag. Ik bezweek zowat tijdens het balen stapelen op het veld, maar na een stevige boterham ging het weer. Oliviers petite botteleuse zwatelde en ratelde er weer feilloos op los, net als voorgaande jaren. Ik vind dat altijd zo'n gezellige nijvere machine, eentje met persoonlijkheid. Niet zoals de moderne trekkers die in het veld naast het onze vele malen sneller en stukken geruislozer rondreden met dubbele hooischudder (hier toepasselijk pirouette genaamd), rondbalenpers en balengrijper. Die boer hoeft zijn aircocabine niet uit te komen tot hij aan het eind van de dag een enorme stapel rollen van 350 kg per stuk in zijn schuur heeft liggen. Maar het is leuker om met een paar man (en ik) de kleine baaltjes van 10-13 kg die de petite botteleuse uitspuwt op het veld op te stapelen en uiteindelijk op de kar te steken, terwijl Olivier onophoudelijk baaltjes telt en hoeveelheden berekent, daar de baaltjesteller van de machine al jaren niet meer functioneert. Dan weet en voel je tenminste dat het hooitijd is.

hooi

We laadden er meer dan 600 en losten het grootste deel in de schuur van Le Paul. De rest lieten we tot vrijdag op de kar, veilig onder dak voor het geval het toch nog zou gaan onwederen. Dat deed het weder mooi niet. Dag na dag na dag tropisch zonder het minste spatje regen, dus vrijdag was het bij het lossen van het restant exact even heet, stoffig en kriebelig als de dag ervoor. Hoe dan ook zijn we blij dat het weer binnen is. Voer voor de hele winter. Winter, wat was dat ook alweer? Over een maand of vijf ondervinden we het vanzelf.

Vrijdagavond maakten we een bosrit met Sunshine en Vince. Gadget werd aangevoerd per trailer en bleef overnachten in het ruïneveld, want de volgende ochtend stond er elders in de buurt een les op het programma voor hem. Jay trad op als 'pony'-paard voor Vince (die het ruitervak nog moet leren) met Gadget, en zij en ik leerden van Sunshine en passant 'wat te doen bij gevalletjes van weigerachtigheid', waar ik zowel voor Jay als voor Harissa profijt van zal hebben. Omdat we pas om 21.30 uur vertrokken was het niet bloedheet meer. Donker werd het gaandeweg wel en zodoende zagen we niet wie dat geritsel in de struiken onderweg veroorzaakte. Sunshine dacht twee herten maar wij denken een kudde zwijnen. Herten snuiven normaal toch niet zo. De paarden waren er niet bang voor.

Zaterdag was er om het huis heen alweer vroeg spektakel. Sunshine kwam Gadget ophalen, onder luid gehinnik van iedereen, en daarna kwam het graafbedrijf met de kleine graafmachine en een zandauto voor het egaliseren van de voortuin. Een spoedklus, want maandag komt het tuinbedrijf frezen en planten. Toen ze om 13.00 uur vertrokken was eindelijk de berg zand voor het huis weg. Het gaat ergens op lijken.

graafbedrijf

Achter het huis werkten twee broers intussen aan de goot bij de boxen. We hadden voorgesteld de klus uit te stellen tot het een beetje normaal weer is, want haast heeft het niet, maar ze wilden niet. Het was gepland, het materiaal was aanwezig, hup, ze begonnen. Een paar uur zweten en het was voor elkaar, we hebben een mooie goot. Handig ook, als het tenminste ooit weer gaat regenen.

goot

R ging de cementmolen van een buurman lenen en reed heen en weer met materiaal. Zelf deed ik niet veel anders dan Titan een keer afspuiten met de tuinslang en mij en de paarden de dazen van het lijf houden, maar ik was algauw even bezweet als alle anderen.

Nu zijn alle activiteiten achter de rug. Morgen komt er niemand (voorzover wij weten) en zouden wij wel graag eens een passiviteiten-dag houden. Rust. En een verlossend onweer, daar zijn we ook heel erg aan toe.


Warm

Liefst 34 °. Wat kun je dan beter doen dan rusten, tegen de gieter ...

warm1

... in de schuilstal met zijn allen ...

warm2

... in dat ene schaduwplekje met hoog gras ...

warm3

... of in huis, tussen de bomen, met alle zonneschermen en gordijnen dicht.

overzicht

Allemaal acceptabele plekken. Maar nee. I+R zijn vanmiddag uit hooien: 600 baaltjes, kriebeldekrab.


Bezoek

Alweer een week geen logje. Maar hee. Oma was druk.

oma

En opa had er ook zijn handen aan vol.

opa

Leven op het land

Als ik ergens een hekel aan heb is het bedrijven die toezeggen dan en dan te komen maar niet komen opdagen. Woensdag was zo'n dag. Onze oprit is half af, Mannetjes, hophop aan het werk, maar nee. Het bleef de hele dag stil. Niet goed voor mijn humeur.

Donderdag was het andere uiterste. Om zeven uur werden we gewekt door Duits gepraat onder ons slaapkamerraam. De dakdekkers, voor het vervangen van de daklijst. Ze kregen het in een dag hard doorwerken af. Bravo. Het huis ziet er weer een beetje affer uit.

Ook de opritmannetjes kwamen, maakten het gele weggetje af (de oprit naar de boxen), en kregen zelfs het betegelen van de parkeerplaats rond. Rest alleen nog voegen en grind storten.

Na zes maanden stilte op de bouwplaats van Chantal aan de overkant verscheen daar opeens een graafmachine en een zandauto, die de hele dag druk waren met egaliseren en afvoeren.

Ongevraagd en onverwacht kwamen er twee gemeentewerkers voorrijden met een heel klein graafmachientje. Er is heel weinig waterdruk, wat misschien kon komen door roest in de aansluiting. Om daar achter te komen groeven ze onze waterleiding op, en inderdaad, het water moest door een piepklein gaatje. Meteen werd de doorstroming indrukwekkend veel groter. Zodra ze vertrokken waren zakte die echter weer compleet in, zodat ze maandag nog een keer moeten komen.

Tot slot kwam Olivier vertellen dat Maeva met een gebroken sleutelbeen en waarschijnlijk een hersenschudding in de kliniek lag. Alleen op buitenrit, altijd riskant.

De vrijdag was aanzienlijk minder veelbewogen. Het stuk stof dat in Les Bulles diende om het dakraam te verduisteren legde ik rustig fluitend onder de naaimachine ter opvrolijking van de logeerkamer, die ik er een beetje kaal en leeg vond uitzien. Nu zelfs de sjablonen uit de opslag tevoorschijn zijn gekomen, kon ik er een genoeglijk stukje plattelandsleven van maken.

stencil

We maakten deze week een paar keer een avondrit. Geen last van vliegjes, wel veel vogelgefluit, en goed licht tot tien uur. De paarden vinden het ook leuk om er 's avonds nog op uit te gaan. Er is dan meer wild op de been, zodat ze regelmatig stokstijf stilstaan omdat ze iets horen, wat dat weten wij ruiters niet.


Paprika in de wei

Vrijdag spraken we af om eens een echte rustdag te houden. We zijn druk genoeg geweest met het huis, en het shoppen van banken, matrassen en wc-borstels in Duitsland is ook erg vermoeiend. Goed idee. En wat deden we dan wel op deze rustdag?

R strimde de gehele omheining aan de overkant en ik harkte achter hem de op sommige plaatsen manshoge halmen de wei in. Een extra snackje voor de paarden. Verder plaatsten we paaltjes en trokken we draad in het ruïneveld voor het nieuwe wicht, dat aan het eind van de middag zou komen.

Halverwege verstuikte ik mijn enkel en niet zo'n beetje ook, zodat ik mij al de komende weken met een dikke voet uitgeschakeld op een stoel zag zitten. Kommer. Maar dankzij een coldpack, braaf stilzitten en vroeg naar bed is het vandaag alweer bijna over.

Toen Olivier met zijn paard aan een touw kwam aanzetten, hobbelde ik echter nog op krukken rond en kon niet mee de wei. Maar R heeft mooie foto's gemaakt van Paprika.

papri

Het is weer een veulen van Sophie, die hebben allemaal namen van etenswaar. Een mooi diertje, drie jaar oud, een halfzusje van Harissa. De ene helft Arabisch, de andere Selle français.

papri2

Ze kan nog niet veel, maar Olivier is zo enthousiast over het wonderpaard dat wij volgens hem van Stracciatella hebben gemaakt (zelf denken wij dat dat gewoon een wonderpaard is, qua karakter) dat hij erop rekent dat ook Paprika bij ons leert netjes met mensen om te gaan en beleefd te zijn, longeren en rustig stilstaan als de smid komt. We zullen zien.

Intussen is de situatie alweer heel anders. Het ruïneveld beviel niet, geen schaduw daar en veel last van de weer erg heersende kleine vliegjes. We fabriceerden een paddock in het veld aan de overkant, waar Paprika onze paarden van dichtbij kan zien en ruiken, en over een dag of twee kan het draadje weg en mogen ze samen rondrennen. Het halster hebben we ook afgedaan, daar kunnen wij niet tegen, een paard met een halster in de wei. Dat geeft maar schuurplekken, en ze komt toch al uit zichzelf naar ons toe als we de paddock in komen. Die krijgen we wel te pakken, daar hebben we alle vertrouwen in.


Licht

Het wachten op de electricien beu monteerde R de buitenlampen zelf. Ingewikkelde constructie, hij was een dag bezig met zeven lampen. Maar dan eh ... heb je ook wat, want ons huis ziet er nu aan de achterkant uit als een villa aan de Middellandse Zee. Bij avond dan.

lampen

Overdag lijkt het huis eerder in de Sahara te staan, of op de maan, want de graafmannetjes legden wel de straatgoot aan en maakten de parking bijna af (tot de tegels op waren), maar verder ligt datgene wat tuin moet worden er nog steeds bij als een kale vormloze woestenij. Keihard gebakken bovendien, door de droogte en de voortdurende harde wind.

lampen2

Geen mooie foto in het donker, maar ik vind hem leuk omdat je eraan kunt zien hoe het oude huisje in het nieuwe huis verwerkt zit. Okee, je kunt dat eigenlijk niet zien, het oude huisje staat niet meer overeind, maar als je het weet ... Het witte deel komt overeen met het oude huisje zonder het schuine dak, terwijl linksonder en rechtsboven (goed kijken) een grijs blok is aangebouwd.

Die kleine witte vierkantjes zijn de lampen, de andere vierkantjes ventilatieroosters. Ziezo, die zitten de eerstkomende dertig jaar (waarschijnlijk langer maar daarna zien we wel weer).

For the record zochten we vandaag in Konz een mooie bank uit en een stevige nieuwe matras. De bankenverkoper herkende ons van onze vorige bank, tien jaar geleden (en wij hem, maar dat is een minder opmerkelijke prestatie). Levertiijd 12 weken, dan loopt het al tegen de herfst. Ook vonden we daar eindelijk, na jaren gezoek, een vuilnisvat waar de hoge smalle groenafvalzakken precies in passen, plus twee wc-borstelhouders. Die konden we meteen meenemen. Een mooie score. Gaar maar voldaan overschreden we bij het naar huis rijden twee landsgrenzen (met de auto, maar onze gps noemt dat 'overschrijden').

Ziedaar. Ik log dus ik besta.


Voortgang

Een opsomming weer, aan dagelijks loggen kom ik maar niet toe.

R bouwde de garderobe op. Geen dozen meer, alle kleren hangen in het gelid of liggen op griezelig nette stapeltjes. Mooi zo. Een dag werk, met de wonderlijke gedachte dat we daar de rest van ons leven plezier van zullen hebben. We zijn althans niet van plan nog ooit te verhuizen, kernrampen of burgeroorlogen daargelaten.

We maakten een zondagse bosrit met Titan en Jay, en Olivier weer met Stracciatella. Dat dier gedraagt zich werkelijk als een volleerd rijpaard. Nergens bang voor, loopt voorop alsof dat normaal is voor een jong paard en weigert nooit. Een vierjarig wonder. Het ene moment zegt hij dat ze nu wel heel veel waard is, het volgende dat hij haar nooit zal verkopen. We zullen zien.

Ik heb Un Lun Dun uit en ga gewoon door met China Miéville. King Rat nu, lekker luguber. Wat een weelde, tijd om te lezen én een kast vol bekende boeken. Ik zie er geen been in om een goed boek meerdere keren te lezen, niet voor herhaling vatbare boeken verdwijnen in de weggeefstapel, en zo ontstaat een voorraad fijn leesvoer. Als er iets bijkomt, moet er ook wat weg, want we gaan geen boekenkasten bijkopen. IJzeren stelregel anders loopt het uit de hand.

We maakten een rondje met de boormachine, monteerden handige haakjes voor panlappen en keukenschorten, en hingen schilderijen en tekeningen op, onder andere Le Grand Rouge ('De wondere wereld van het rood', de officiële titel). Het huis ziet er steeds bewoonder uit.

rood

R zaaide de kale plek in het achterveld in, vervolgens regende het naar behoren, nu kan het gras daar bijgroeien tot de paarden in het najaar dat weiland weer in gaan.

De graafmannetjes kwamen na tien dagen verstek weer aan de garageoprit werken. Die is nu half af, maar geblokkeerd door een grote hoop zand.

De voordeur werd meegenomen voor het bijwerken van wat krasjes, we kregen er een weekend lang een stuk spaanplaat voor in de plaats, wat verschillende mensen deed vragen of onze deur soms gestolen was. Wie steelt er nu een voordeur. De opzichter van de deurenfirma haalde zijn hoofd open aan een punt van onze gevel, met bloed als gevolg, en ik voorzag de wond van veel rode jodium en een XL pleister. Heerlijk, als R iets heeft mag ik dat nooit.

De glazen trapleuning werd geplaatst. Nu moet er nog een latje langs de bovenkant. Op het dak wordt de hele daklijst vervangen wegens blutsen. Zo is er telkens iets wat af lijkt en dan toch weer niet helemaal. De opdrachtgevers kijken ernaar uit dat het laatste Mannetje de oprit afrijdt na het allerlaatste karweitje. Nog voor de bouwvak, als dat zou kunnen.


Tussentijds communiqué

Er komt zelden een behoorlijk logje uit momenteel. Even een tussentijdse opsomming.

Alle spullen zijn in huis, uit de opslag gehaald door I+R zonder tussenkomst van welk verhuismannetje dan ook, met alleen bij de meest lompe kast een helpende hand van Sunshine en Vince. Handige haakjes en grote en kleine schilderijen werden opgehangen (sommige zelfs twee keer). Het huis ziet er steeds bewoonder uit.

We maakten eindelijk weer eens een ritje door het bos, met Titan en Harissa, en Olivier met Stracciatella. Dat ging vlekkeloos (incrowd grapje). Hij is zo in zijn nopjes met haar vooruitgang dat hij best nog een jong paard bij ons wil laten 'opleiden', een halfzusje van Harissa. Dat lijkt ons ook wel leuk, dan zien we of dat net zo gemakkelijk gaat, dan wel Stracciatella gewoon uitzonderlijk slim en braaf is. Ik heb wel even gecheckt of dat niet weer een bonte is, maar nee. Bruin gelukkig. Ja, wij moeten er tegenaan kijken.

De graafmannetjes lieten het een week lang afweten zodat de oprit en de tuin er nog woest en ledig bijliggen, maar het terras is bruikbaar. Het Ventje verricht zijn supervisie vanaf een comfortabel tafeltje. De clematis, die al die jaren in een pot heeft overleefd, moet het nog even doen met horizontale steun van een schanskorf. Er is af en toe zelfs tijd voor een boek (Un Lun Dun van China Miéville, daar heb ik vier jaar naar uitgekeken dat dat uit de opslag kwam).

ventje

Er kwamen bezoekers voor een dag en logees voor een weekend om het nieuwe huis te zien. De keuken functioneert, de logeerkamer is uitgetest, aan de tuintafel konden aardbeien met slagroom gegeten worden. Bijkomend voordeel van bezoek is dat I+R dan eens met zijn tweeën op de foto komen, voor de gelegenheid met hoed, die we anders nooit op hebben (in het bos biedt een helm betere bescherming tegen laaghangende takken).

methoed

De zandberg is door het graafbedrijf uit het achterveld gehaald en ligt nu in de voortuin te wachten tot verspreiding als tuingrond, dat veld en het ruïneveld zijn gesleept, de kale plek moet worden ingezaaid, maar het is veel te droog. De paarden lopen aan de overkant het hooiveld kaal te eten omdat het gras in het ruïneveld niet groeit. Het moet dringend regenen.

En hee, kijk: het regent! Nu! Eindelijk.

En vandaar tevens tijd voor dit logje.


Druk bezig

We zijn nog steeds heel druk. Om het huis heen Mannetjes voor de oprit en de trap, binnen Mannetjes om tegels door te slijpen die niet goed waren uitgevallen, plintjes te voegen, buizen te isoleren en spiegels te monteren. Stof, gruis en lawaai voor het goede doel.

mannetjes

Als alle Mannetjes weg zijn en de toegang niet langer geblokeerd is door busjes bestelwagentjes vrachtwagens en graafmachines, halen we met de trailer of de aanhanger Sunshines hooizolder leeg. Na vier jaar opslag pakten we dozen vol verrassingen uit, serviesgoed en tuinstoelkussens voor een huishouden van tien personen, placemats verf dekbedovertrekken wijnglazen lampen spelletjes boeken. Het meeste staat inmiddels op zijn plaats.

boeken

Nu en dan een bijzondere doos. Op het etiket: 'hoofdkussen en twee nijlpaarden', en het was nog waar ook. Ik wist niet dat we die twee nijlpaarden nog hadden, een massief kleikunstwerk van een doofblinde jongen dat we jaren geleden eens gekocht hebben. En zeep. 'Twee houten laden en zeep'. Merkwaardige inpakkers destijds, die verhuizers.

nijlpaarden

Na het uitpakken van al die opgeslagen vaasjes schaaltjes bakjes en frutseltjes geldt hier vanaf nu een strenge regel: iedereen die ons komt bezoeken mag NIETS meebrengen. Geen cadeautjes, leuke dingetjes voor het nieuwe huis, kaarsjes, potjes, mandjes. Neen. We hebben al veel te veel spullen.

En kijk, het hoeft niet, we vinden het gewoon leuk dat u komt en daar gaat het toch om, maar als het bezoek dan toch perse niet met lege handen wil komen: een zak drop is natuurlijk altijd welkom.


Thuis

We zijn over. Het huurhuis in Les Bulles is leeg. We gingen het steeds meer zien als een koud donker hol, alleen om in te slapen, wat niet aardig is want we hebben er tijdens de bouw handig kunnen wonen zonder bijkomend tuinonderhoud, maar na veertien maanden heen en weer rijden hadden we er grondig genoeg van. Het is zojuist schoon en heel opgeleverd en alle spullen staan in Suxy. Dat wil zeggen, behalve de dozen kasten tafels en tuinstoelen die nog op Sunshines hooizolder onder het stof staan, maar die komen vanzelf nog.

Okee. Niet helemaal vanzelf. Het grote voordeel van alles zelf verhuizen is dat je gaandeweg overzichtelijk kunt inruimen telkens als je een vrachtje hebt binnengebracht, in plaats van dat de verhuizers in één dag tijd een enorme berg ononoverzichtelijke dozen in alle kamers dumpen waar geen beginnen aan is.

Het grote nadeel is natuurlijk dat er geen verhuizers zijn. Al het sjouwen en tillen gebeurt door I+R. Ervaren verhuizers, dat wel. In elk geval ziet het nieuwe huis er dankzij deze aanpak al meteen bewoond uit. Er wordt meteen uitgepakt en er is al gauw geen kartonnen doos meer in zicht.

keuken

Het is een heel fijn huis. Zo prachtig licht overal, zelfs nu het regent, en aan alle kanten zicht op de paarden. Het lijkt nu ook veel groter dan tijdens de bouw, toen het er van buiten uitzag als een flat van zes verdiepingen maar van binnen piepklein.

De houtkachel brandt. De tuin bestaat nog uit blubber, keien en graafmachines maar dat duurt niet lang meer. Maandag begint het tegelbedrijf met het terras. Uiteindelijk gaat het erom dat Het Ventje geen modderpootjes meer hoeft achter te laten op zijn nu al rotsvaste route tussen de keukendeur en zijn dekentje op de bank. Hij is Thuis, en wij ook.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2015 - powered by InR