line line
rss     129841
logo
 
zondag 31 augustus 2014
It doesn’t help that Romain is so talkative first thing in the morning that I often check his back, to see if I can take the batteries out
david lebovitz

uwerzijds . . .


En thuis

In vier dagen reden we heel wat steile kilometers heuvelop en heuvelaf door bossen en beekjes en langs rotspaden, en in weerwil van de voorspellingen regende het eigenlijk alleen 's nachts. Maar dan wel zo hard dat ik oordoppen in moest om door de herrie op het tentdoek heen te kunnen slapen. Jay en Harissa deden het allebei prima en, ahum, ikzelf ook. Geen centje last.

R reed de route Suxy-Nafraiture met de trailer vijf keer. Vijf heen en vijf terug dan. Drie keer was de bedoeling maar er was een noodgeval. Maandag bracht hij mij weg met Jay en een pony van Sophie. Dinsdag bracht hij Harissa en het paard van een van de meisjes mee, en Jay terug naar huis. Ik vond twee dagen elk voor Jay en Harissa welletjes, ze zijn nog maar jong. Woensdag bleek het meegebrachte paard met droes te moeten worden afgevoerd en de trailer ontsmet. Het is erg besmettelijk en we moeten Harissa, die met hem in de trailer heeft gestaan, de komende weken goed in de gaten houden. Donderdagavond Harrissa en mij weer naar huis terug. En nu vrijdag hebben we nog twee achtergebleven ponys opgehaald en afgeleverd bij de manege. Pfff.

Intussen ligt de was alweer in de kast respectievelijk de zadelkamer, een trouwe bezoeker kwam langs met de Goldwing net als voorgaande jaren, en Titan werd rondom beslagen door Fred.

En als klapstuk troffen we vanochtend achter het huis dit aan. Druk bezig. Zeg niet dat er op het platteland niets interessants te doen is. Dit zijn niet onze bomen maar we zijn wel blij dat ze gekapt worden.

grotebomeneter
(60 sec)

Zo snel wordt van een dikke spar een te verzagen stam gemaakt. Een halve minuut en hup! de volgende. Er komt al veel meer licht in het weiland en maandag gaan ook de bomen langs de rand eraan. Hiep hiep hoera. Pal achter dit strookje met de hoge bomen ligt een aanplant veel jongere sparren, en het gekapte stuk kan nu mooi verwilderen. Beukjes, berkjes, brem, lijsterbessen, zonlicht, bramen. Prima.


Uit rijden

Daaag, we zijn weg. Vier dagen uit rijden langs de Semois, Jay en Harissa en ik, met Sophie en zeven kleine meisjes. Net als vorig jaar. R past op het huis en de voortgang van de bouw.

nafraiture

Het begint goed, maar zou iemand zo vriendelijk willen zijn even een omgekeerd regendansje te doen?


Ingrijpende ingrepen

Vijf dagen hadden de drie houthakkers nodig die richting ruïne bezig waren. In die tijd legden ze vier percelen sparren om. We gingen iedere dag even kijken. Het mooie van pensioen: gewoon een uur kunnen staan kijken naar het werk van anderen zonder dat er iemand achter je op zijn horloge staat te wijzen. De houthakkers zelf maakte het niets uit, ze zaagden voort en merkten ons waarschijnlijk niet eens op, met al dat lawaai.

sparren1

Er is veel te horen als een spar omgaat. De kettingzaag natuurlijk. Dan even gekraak. En dan ZZZOEFFF! De wind fluit door zijn takken terwijl hij valt. En dan BBBOEMM! Hij raakt de grond met een dreun. Tonnen hout daveren tegen de vlakte. Veertig, vijftig jaar gestage groei in enkele minuten ongedaan gemaakt door één klein mannetje met oranje oordoppen.

sparren2

De houthakkers kijken niet hoe de spar terechtkomt, ze hebben gezorgd dat hij in de goede richting valt en zijn alweer met de volgende boom bezig. Op zo'n perceel staan honderden bomen en die moeten om, het hout is verkocht, de stammen moeten klaar voor transport worden afgeleverd, elke stam krijgt nog een net potloodrandje met de zaag, zodat straks de bomenwagen hem gemakkelijk kan opladen en ermee wegrijden naar de houtzagerij en dan naar Luxemburg, naar Frankrijk, naar China zelfs, waar veel vraag is naar hout momenteel, hebben we vernomen.

Van elk perceel dat we tot nu toe hebben zien kappen laten ze de buitenste bomen staan. Er ontstaat een lichte open plek in het bos met een randje erlangs. Waarom weten we niet, maar dat horen we nog wel. Dat randje gaat er ook nog aan en als de takken erafgaan en de bast wordt gestript gaan we zeker weer kijken. Gaandeweg leren we zo de hele bosbouwketen kennen.

Voor ons uitzicht maakt het geen verschil, er is nog steeds overal bos aan de horizon. We wachten met ongeduld op de dag dat de bomen aan de overkant en die achter ons huis eindelijk eens gekapt worden. Dat levert in huis veel licht op, zon in de weilanden en geen risico meer voor de houten omheining bij storm. En zelfs als al die bomen platgaan is er nog steeds overal bos aan de horizon.


Onnutte kennis

We maken met de bouw van het huis alles voor het eerst mee. We hebben allebei nooit eerder gebouwd en zijn altijd in bestaande huizen getrokken. Het is dus allemaal nieuw. Werken met een architect is nieuw voor ons, van diverse bouwmaterialen hadden we nog nooit gehoord, de volgorde waarin de werkzaamheden worden uitgevoerd is wel logisch te beredeneren maar in het echt meegemaakt hadden we het nog niet.

Het tempo waarin de bouw en de afwerking verloopt, daar had ik wel van gehoord ('bouwen kost je een jaar van je leven') maar dat is nog niet hetzelfde als het zelf beleven. Aan de ene kant gaat de tijd extreem langzaam ('nog minstens zeven maanden voor we erin kunnen trekken!!?? Aaarrrggh!') en aan de andere kant juist ongemerkt heel snel. Hoe lang geleden waren we voor het eerst bij het keukenbedrijf, wat, anderhalf jaar geleden, dat bestaat niet. Maar het klopt natuurlijk toch als je het nakijkt.

Ook een tijd geleden hadden we het sanitair uitgezocht. Nu waren er wat kleine wijzigingen nodig dus we deden het sanitairbedrijf weer eens even aan. Denk niet dat we nog wisten hoe het kraantje van het wasbakje in de wc er ook alweer uitzag dat we destijds hadden gekozen na een hoop geslenter langs al die geëxposeerde modellen. Heel verstandig heeft het bedrijf al zijn artikelen voorzien van een nummer en toen we dat terugvonden herkenden we het kraantje wel. Volgende keer een foto maken, dat scheelt gezoek.

Daar zit hem nu net de kneep: er komt geen volgende keer. We zijn geen van beiden van plan hierna nóg een huis te bouwen, een overtuiging die met de dag vaster postvat. Dus al die nieuwe kennis en ervaring die we gaandeweg opdoen gaan wij niet in de praktijk brengen. Onnutte wetenschap.

Een treffend staaltje was het sanitairbedrijf zelf. Door een rare kronkel in de gps hadden we bij vorige bezoeken nogal wat moeite om het te vinden en we kwamen er pas na ettelijke keren verkeerdrijden. Maar nu weten we het en we reden er feilloos naar toe. Bam, pats, linea recta. Alleen, nu de laatste wijzigingen in het sanitairplan achter de rug zijn, hoeven we er noooooit meer heen.


Stripverhaal

Wat gebeurt hier? R trekt het weiland in met de kettingzaag. En waar heeft hij het op voorzien? Op het pluimpje.

strip1

Het pluimje is een 30 meter hoog iel lariksje dat de afgelopen jaren schever en schever is komen te hangen. Het dreigt nu op de paarden te storten, of op de omheining, of allebei.

strip2

We schroeven twee latten los, dan kan het boompje mooi tussen de palen door vallen. Natuurlijk staan de paarden vooraan als er iets gaande is en vooral als je ze liever een eind uit de buurt had willen hebben. 'Wat ga je doen? Krijgen we er gras bij? Mogen we het bos in?' Nee jongens, even achteruit nu, we gaan zagen. Er komt een doffe klap. Er gaat iets vallen.

strip3

Nog een laatste blik ...

strip4

Zaagzaagzaagzaag ... Boem!

strip5

Daar ligt het lariksje.

strip6

De paarden lusten hem wel. Lekkere hapjes die zomaar uit de lucht komen vallen, daar laten ze geen gras over groeien.


Logdip

Alles goed hier, maar er komt momenteel niet veel tekst uit. Nou, plaatjes dan maar.

We maken mooie bosritten:

bosrit

De paarden zijn in goede doen en er is gras genoeg:

gras

De voorbereiding voor het schuurtje schiet op. Intussen zijn alle funderingsblokken ingegraven en ook naast de tractor, waar de trailer komt te staan, liggen de blauwe steentjes op hun plaats. R heeft alles opgemeten en we zijn toe aan het inslaan van de bouwmaterialen. Houten balken en dakplaten, schroeven, bouten, spijkers en dergelijke.

schuurtje

Het huis-in-aanbouw staat er intussen een beetje vaag bij, het is bouwvakvakantie en tot de ramen erin zitten, eind augustus volgens de planning, doet sowieso niemand wat.

Nou, dat was het. Tja. Het www moet het er maar even mee doen.


Doorweekt

De buitenrit van maandag met de welbekende J te A (momenteel te LB en S) stelden we uit van de ochtend naar het eind van de middag. 's Ochtends regende het immers en voor later op de dag werd voorspeld dat het zou opklaren. Dat deed het ook en we vertrokken droog, maar al na tien minuten begon het te druppelen, waarna we afwisselend stortregens en plensbuien over ons heen kregen. Doorweekt. Het gaf niet, we hadden veel plezier tijdens de rit en als je eenmaal nat bent maakt het niet uit dat je nog natter wordt.

Dinsdag sleepte ik de round pen. Eerst een paar keer in het rond op de tractor met de betonmat erachter en twee bielsjes voor meer gewicht, en daarna nog even te voet, door de betonmat zonder de bielsjes achter me aan te trekken aan een touw. Dat geeft een mooier effect. Puur visueel. Als neveneffect raak je er doorweekt van. Dat gaf niet, voor een mooi gesleepte round pen heb ik wel wat zweet over, en R groef onderwijl nog een funderingssteen in, zodat ook hij dringend onder de douche of in bad moest. Dan is het mooi dat in Les Bulles die faciliteiten allebei aanwezig zijn.

Woensdag reden we weer met zijn drieën vroeg uit want nu was de voorspelling omgekeerd: 's morgens droog en 's middags regen. Het kwam uit en de eerste druppels vielen pas toen we thuis weer door het hek reden. Niet doorweekt, de week was in elk geval niet eentonig.

Donderdag bezichtigden R en J te A het uitzicht van bovenaf op het dorp Frahan. Ik weet al hoe Frahan eruitziet, dus ik stortte mij op mijn stenenprojectje. Langs het terras heeft het bouwbedrijf een tijd terug blauw steenslag gestort. Dat willen wij daar niet hebben want daar komt later de bloementuin, maar we hebben wel emplooi voor blauwe steen op de trailer- en tractorparkeerplaats achter de boxen. Mijn projectje bestaat uit het transporteren van dat steenslag. Vorige keer met de kruiwagen en nu met de bak achter de tractor, maar het zware werk is het oprapen van die steentjes. Dat gaat onmogelijk met de schep, de hark of zelfs de greep, het moet met de hand. Handschoenen aan, pet op en rapen maar. De zon stond de hele middag irritant te branden. Doorweekt, weer eens, maar on the up side is een van de drie parkeerplaatsjes nu klaar.

Morgen voorspelt de meteo regen. We zullen zien wat dat weer gaat opleveren.


De laatste dag

Wat deden we vandaag, een dag waarop niet veel op het programma stond? Wel veel, in weerwil van de programmering dus.

Ik sliep uit tot na negenen, het was niet de bedoeling maar dat heb je soms. Het was laat gisteravond, ik draaide me om half acht nog een momentje om en voilà was het anderhalf uur later. Niet erg, zolang het maar niet chronisch wordt.

We reden naar Suxy, dronken koffie en wierpen een oogje op de paarden. Een gemeentewerker maaide met zijn tractor alles wat groeide uit de berm. Goed dat ik al eerder uitgebreid aan de frambozen had gezeten. Toen ik hem vroeg waar het voor nodig was, wist hij dat niet maar verontschuldigde zich wel dat hij de lijsterbes en de meidoorns te pakken had gehad. Die boompjes zijn van de gemeente, maar de burgemeester komt toch niet langs om te zien of het er hier goed uitziet en wij zijn degenen die er tegenaankijken.

De buurkinderen kwamen vragen of ze mee de wei in mochten om de paarden te aaien. Ze brachten drie fraaie courgettes uit hun moestuin mee, wat goed uitkwam omdat ik voor het avondeten precies een courgette tekortkwam.

courgettes

De dame van het gasbedrijf kwam het contract laten tekenen en vertellen hoe de tank moet worden geplaatst. Dat viel mee, achterin de toekomstige tuin is nog plaats voor een mooie notenboom. Ik ben al bezig met de planning voor de tuin.

De jongen uit het dorp die een deel van onze grond heeft gekregen kwam een pakje brengen, thee die ik had besteld. Hij was toen we hier bijna vier jaar geleden kwamen wonen de eerste uit het dorp die we leerden kennen. Ook toen met een pakje, hij werkt als koerier, en hij wenste hij ons 'welkom in Suxy'. Hartelijke mensen hier vanaf het begin en het is zo gebleven.

Ik sleepte het deel van het achterweiland waar gegraven en overheen gereden is, verzamelde de stenen die er door al het gehannes met die grond in terechtgekomen waren en stortte ze op de helling bij de boxen. Nu de grond weer glad is kunnen we opnieuw inzaaien en tegen dat de paarden weer in dat veld komen, staat er gras.

Intussen groef R verder aan de fundering voor het tractorschuurtje. Zwaar werk. De zon scheen. Het zweet stroomde.

Dit was mijn laatste dag als werkloos huisvrouw.

Met ingang van morgen is dit luie leventje afgelopen. Per 1 augustus ben ik officieel gepensioneerd, en zoals iedereen weet zijn mensen met pensioen veel en veel drukker dan mensen met een baan en werklozen.


Magisch realisme

Na de recente verrijking van mijn woordenschat door de scouts wilde ik eens sociaal zijn en deze kennis delen met een plaatje erbij. Zo kan de webloglezer zich er iets bij voorstellen. Als ik zeg dat een hudo een gebouwtje is met zes compartimenten en halve deuren waar soms beentjes onderuit steken, kan dat leiden tot heel verkeerde beeldvorming. Ik kom toch iedere dag twee keer zo niet vier keer langs dat veld dus even een foto maken is geen moeite. Knipknip.

hudo

R heeft commentaar. Te veel auto en te weinig huisje. Okee. Dat is zo maar dat maakt het juist realistisch. Dat komt omdat ik daar zo kort mogelijk wilde stoppen. De honden van Goffinet blaften al en wat zouden voorbijgangers van mij denken? Desgevraagd zou ik kunnen uitleggen dat ik voor mijn weblog (als dat nog iemand wat zegt, webloggen is zooo 2003) een illustratie nodig had en blablabla, maar als iemand uitgebreid andermans toiletten staat te fotograferen stellen de mensen geen vragen. Ze weten zo wel dat er wat schort aan de bovenkamer. Dus. Knipknip en wegwezen. Die auto rijdt al.

Weer thuis in Les Bulles zagen we een gemeentewerker met een tractor en oplegger een kleine graafmachine bij ons afleveren. Hij groef er niet mee maar parkeerde hem voor de deur bij de buren en vertrok weer. Net als laatst in Suxy! Dat kan toch haast geen toeval zijn? Overal waar wij gaan wonen verschijnt de magische caterpillar en sleuven zijn ons deel zonder dat wij begrijpen waarom.

's Middags stortregende het in Les Bulles. Loodgrijze luchten. Het leek ons verstandig om daarna even in Suxy te gaan checken of ons nieuwe hellinkje het in deze zondvloed had gehouden en of de paarden niets hadden opgelopen. En? Het was daar droog. Geen drup gevallen. Microklimaatje. De paarden wilden weten wat we kwamen doen en dat vroegen wij ons ook af. Thee met een reepje nuttigen dan maar, dat was het enige wat eropzat.

Kortom. Het leven hier blijft wonderlijk.


Onverwacht

De dag begon nog volgens plan. Eerst kwam de veearts voor Titan, die rechtsvoor kreupelt. Daarna wilde R een paar dagen naar Nederland en de daarvoor te huren auto moest in Arlon worden opgehaald. Ja, je woont in de rimboe of niet in de rimboe, dan is de dichtsbijzijnde autoverhuurder 30 km verderop. Ik bracht hem weg.

In verband daarmee had ik een strak plan gemaakt voor bezoekjes links en rechts aan tuincentra en kwekerijen die allemaal handig op mijn route lagen als ik toch uit Arlon kwam, alsmede lenzen ophalen en boodschappen doen in Florenville, en nog enkele essentiële activiteiten meer.

Maar ik deed niets van dat alles want de veearts adviseerde Titans ijzers eraf te halen, en Fred zou dat komen doen, maar hoe laat was onbekend. Dus haastte ik mij terug naar Suxy en hing daar vervolgens de hele dag rond, hield Titans hoef vast, althans overdrachtelijk, en waste in arren moede de auto omdat het te warm was om nuttige karweitjes te doen.

harissa

Fred kwam, kneep in Titans hoef met de tang, constateerde geen abces en adviseerde het een paar dagen aan te kijken. Harissa en Jay keken over zijn schouder mee en leverden kritisch commentaar. Met de diagnose konden ze wel instemmen.

Op de terugweg naar les Bulles had ik opeens zeven scouts in de auto, gelukkig allemaal kleine meisjes want die auto is niet ruim. Het wemelt hier de hele zomer van de scouts, bijna allemaal Vlaamse. Overal in de weilanden tentenkampen met vlaggen, bouwsels van houten palen, en hudo's. Dit woord was nieuw voor mij, maar ze legden het me uit: Houdt Uw Darmen Open, een ander woord voor openluchttoilet. Een ambachtelijke Dixi, als het ware.

De meeste scouts lopen bepakt en bezakt langs de weg te sjouwen, en deze werden ook geacht dat te doen, maar een auto aanhouden om de weg te vragen is natuurlijk het opstapje om een eindje mee te liften. Alleen wisten ze niet waarheen, de leiding had ze heel vals een kaart meegegeven zonder namen, met alleen wegen en hoogtelijnen. Dat maakt deel uit van de scoutopleiding. Uiteindelijk wilden ze dan wel graag naar de Spar in Jamoigne gebracht worden. Van daaruit was het zeker even ver lopen naar hun kamp als van de plek waar ik ze oppikte, alleen de andere kant op, maar 'als ge proviand bij hebt, valt het minder zwaar'.

Bij de Spar troffen ze nog een grote groep vrienden en zodoende werd ik uitgezwaaid met een vierentwintigvoudig 'hartelijk dank mevrouw!' Mijn populariteit bereikte daarmee vandaag een onverwacht hoogtepunt.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2013 - powered by InR