line line
rss     126815
logo
 
dinsdag 29 juli 2014
Back up enough and these ladies will all smile at you
gurney journey

uwerzijds . . .


Onverwacht

De dag begon nog volgens plan. Eerst kwam de veearts voor Titan, die rechtsvoor kreupelt. Daarna wilde R een paar dagen naar Nederland en de daarvoor te huren auto moest in Arlon worden opgehaald. Ja, je woont in de rimboe of niet in de rimboe, dan is de dichtsbijzijnde autoverhuurder 30 km verderop. Ik bracht hem weg.

In verband daarmee had ik een strak plan gemaakt voor bezoekjes links en rechts aan tuincentra en kwekerijen die allemaal handig op mijn route lagen als ik toch uit Arlon kwam, alsmede lenzen ophalen en boodschappen doen in Florenville, en nog enkele essentiële activiteiten meer.

Maar ik deed niets van dat alles want de veearts adviseerde Titans ijzers eraf te halen, en Fred zou dat komen doen, maar hoe laat was onbekend. Dus haastte ik mij terug naar Suxy en hing daar vervolgens de hele dag rond, hield Titans hoef vast, althans overdrachtelijk, en waste in arren moede de auto omdat het te warm was om nuttige karweitjes te doen.

harissa

Fred kwam, kneep in Titans hoef met de tang, constateerde geen abces en adviseerde het een paar dagen aan te kijken. Harissa en Jay keken over zijn schouder mee en leverden kritisch commentaar. Met de diagnose konden ze wel instemmen.

Op de terugweg naar les Bulles had ik opeens zeven scouts in de auto, gelukkig allemaal kleine meisjes want die auto is niet ruim. Het wemelt hier de hele zomer van de scouts, bijna allemaal Vlaamse. Overal in de weilanden tentenkampen met vlaggen, bouwsels van houten palen, en hudo's. Dit woord was nieuw voor mij, maar ze legden het me uit: Houdt Uw Darmen Open, een ander woord voor openluchttoilet. Een ambachtelijke Dixi, als het ware.

De meeste scouts lopen bepakt en bezakt langs de weg te sjouwen, en deze werden ook geacht dat te doen, maar een auto aanhouden om de weg te vragen is natuurlijk het opstapje om een eindje mee te liften. Alleen wisten ze niet waarheen, de leiding had ze heel vals een kaart meegegeven zonder namen, met alleen wegen en hoogtelijnen. Dat maakt deel uit van de scoutopleiding. Uiteindelijk wilden ze dan wel graag naar de Spar in Jamoigne gebracht worden. Van daaruit was het zeker even ver lopen naar hun kamp als van de plek waar ik ze oppikte, alleen de andere kant op, maar 'als ge proviand bij hebt, valt het minder zwaar'.

Bij de Spar troffen ze nog een grote groep vrienden en zodoende werd ik uitgezwaaid met een vierentwintigvoudig 'hartelijk dank mevrouw!' Mijn populariteit bereikte daarmee vandaag een onverwacht hoogtepunt.


Tuinpad

Hij kwam op mijn pad, of eigenlijk kwam ik op het zijne, want hij zat er het eerst. Onder de stammetjes die in het gras rond de round pen liggen en die ik even wilde wegrollen zodat R daar een strookje kon maaien. Dat ging niet door. Zo'n exemplaar duw je niet zomaar even aan de kant.

pad

Bovendien kennen we hem wel, hij woonde eerst achter de grote ladder die tegen de achterwand van de boxen ligt, totdat wij daar zo nodig dachten te moeten opruimen.

Toen werd het hem daar te druk, en ook te netjes, padden houden juist van rustige rommelhoekjes, liefst een beetje vochtig met wat bladeren om je onder te verstoppen. Het zou niet best zijn als hij door ons toedoen nu weer moest verhuizen.

Hij mag blijven zitten waar hij zat, onze pad.
Een foto, dat is al waarmee ik hem lastigval.


My first aftakas

Intussen werd het tijd dat I+R een knoop doorhakten. Een weidesleep lenen is mooi, maar in elk weiland laten de paarden hoge planten staan (wegens niet lekker, mest in de buurt of te stekelig), de zogeheten refus, en die sleep je er met een weidesleep niet uit, die moeten worden afgemaaid. De volgorde: eerst maaien dan slepen levert een goed onderhouden weiland op. En wie wil dat nu niet.

Dat maaien gaat het best met een bloter en die zijn er in diverse maten. R dacht aan eentje van 1,50 meter breed, ik vind al die landbouwapparatuur angstwekkend groot en probeerde hem naar 1 meter om te praten. Het resultaat: een exemplaar van 1,20 m breed. Het echte compromis, 1,25 m, is niet verkrijgbaar en maar goed ook want bij Durant tillen ze het gevaarte met de heftruck in de aanhanger maar eenmaal thuis moeten wij hem met handkracht en slim redeneren er weer uit zien te tillen. Dat ging net, hij had niet zwaarder moeten zijn.

aftak

Dit is nu het eerste werktuig achter de trekker dat ook inderdaad door de trekker wordt aangedreven. De sleep wordt gewoon gesleept, de bak wordt gebakken, o nee, hangt er achter en de pin wordt gepind. Nou ja, iets in die trant. Technisch verhaal.

Maar de messen van de bloter moeten draaien en het aandrijven daarvan doet de trekker door middel van de aftakas. Ik vertel het maar zoals ik het gaandeweg leer, neo-ruraal als ik ben. Sommige nuttige zaken des levens, daar kom ik aan de late kant achter. Eigen schuld, dan had ik maar een beter vak moeten leren. Nu ja, beter laat dan helemaal niet.

Zodoende deed my first aftakas zijn intrede. Zwaar ding op zich al. Morgen gaan we de combinatie monteren en testen. Dat wordt weer brrroembroembroemm, wat ik u brom.


Rust

Terwijl in diverse delen van de wereld mensen druk bezig zijn om anderen naar het leven te staan in uitzichtloze en/of bizarre conflicten, verhuisden wij de paarden naar het veld aan de overkant.

Gras. Is er een rustgevender beeld te bedenken dan een paar paarden die tevreden hun nieuwe gras lopen te inspecteren?

gras

Maar ooit is ook in deze regio, in deze mooie landelijke heuvels, hard gevochten, zowel in WO I als II. Dat is nu onvoorstelbaar. Maar het kan weer voorstelbaar worden, de wereld is niet erg stabiel. We kunnen alleen maar hopen dat wij en de paarden in dit kleine hoekje tussen de sparrenbossen met rust worden gelaten.


Mis Raak

Er is was iets mis met het reactieboxje. In andere browsers niets aan de hand maar in Firefox valt viel er niets te lezen dan 'about:blank'. Tja. Wat is het leven van een weblogger zonder reactiebox? Je kunt je best doen maar als de reacties blanco zijn, is er weinig aan.

was

Dan maar aan de was. Eerst moest al het kletsnatte leer drogen, en de wollen dekjes. Daarna de katoenen dekjes in de wastobbe en al het leerwerk invetten. Zo'n roundpen komt handig van pas als droogrek.

R repareerde intussen de waterschade op de nieuwe parkeerplaats achter de boxen. De ontstane Grand Canyon dichten, de rand bedijken met graszoden en een regenpijp installeren die moet voorkomen dat we bij een volgende hoosbui opnieuw kunnen beginnen, nadat we dan eerst de trailer uit de afgrond hebben moeten takelen. Deze keer hoefde dat nog niet, maar we hebben hem toch maar een eindje uit de rand getrokken.

Een gemeenteambtenaar verscheen met tractor en graafmachine om het nieuwe huis definitief op de waterleiding aan te sluiten, maar verdween weer met zijn machines voordat het werk klaar was, waarheen en waarom weten we niet. Zodoende deed ik de was nog met gratis water, er is nog steeds geen meter geïnstalleerd.

Reageren kan via IE, Opera en Chrome, Safari, noem maar op. Niettemin is het leven een beetje onwerkelijk als good old Firefox niet gewoon functioneert. Opgelost. Kopieerfoutje mijnerzijds, dat door Firefox keurig werd gevolgd en door andere browsers blijkbaar genegeerd. Pfff! Met dank aan de felwvhguevd voor zijn bekwame speurwerk!

Nu nog even reageren op die tot nadenken stemmende reactie van de emigrant van gisteren. Het kan weer! En u zou natuurlijk ook een lovend woordje kunnen spreken over mijn nijvere was-activiteiten van vandaag. 't Is maar een suggestie hoor. Een keer reageren op de inhoud, moet kunnen.


Geen beeld

'Zal ik de camera nog meenemen', vroeg R toen we vanochtend vertrokken voor een dagtocht met Sophie. 'Och laat maar, zulke foto's lijken toch allemaal op elkaar en het gaat waarschijnlijk regenen ook', zei ik.

Daar zat wat in, maar wat wij onderweg echt gemist hebben was in de berm een dekzeil met daaronder een persoon met videocamera.

Die had dan net voordat de cameralens vol modderspatten raakte een heel snel filmpje kunnen maken van I+R en nog wat ruiters, die snoeihard door de plassen denderden. Padaboem! Al galopperend keek ik achterom en zag dat ze allemaal een even brede smile op hun gezicht hadden als ikzelf. De verregende dagtochten zijn toch eigenlijk de leukste.

Wat werden we nat. De laarzen klotsten tijdens het rijden en bij het lichtrijden bleef de rijbroek aan het zadel plakken terwijl de ruiter wel degelijk uit het zadel kwam. Alle kleding kon zo de wasmachine in, zadels en dekjes te drogen in de sellerie en wij rechtstreeks in bad. Drie uur later hebben we nog steeds het gevoel dat we een cap op hebben en mijn knieën staan in de vaseline.

Regen schuurt op de lange duur, en lang was het. Volgens de gps 47 kilometer, 9.30 uur van huis en 18.30 uur terug (met bbq tussen de middag).

nat

Titan en Jay hebben het prima gedaan. Jay stapte gaandeweg niet meer nuffig om de plassen heen maar spetterde er vol door. Plassen? Helemaal niet eng. Titan moest twee keer uitwijken omdat er onverwachts bedreigende bloemen in de berm stonden maar verder ging alles vlekkeloos.

Nu mogen ze uitrusten in de wei, samen met Harissa, die deze keer niet moe werd maar wel nat. Gezien haar reactie toen we thuiskwamen had zij liever ook mee gewild. Volgende keer.


Op onze lauweren

En als het dan zo'n hele dag regent, dan kunnen we ...

natweer

Wat, en die stopcontacten dan, komen die wel op de enige juiste plek? En die precies goede tegels, voor het hele huis en het terras, die we ergens moesten zien te vinden, wat tot nu toe beslist niet mee bleek te vallen?

Ha. Met die stopcontacten zijn nu drie Mannetjes bezig (vrooaaa, grrrriiiinnnkkk, brrroeoem brroeoem knarrrsss). En die precies goede tegels voor het hele huis en het terras, die hebben we gisteren uitgezocht, toen het ook al regende.


Bekende spreekwoorden

Na drie uur lang door het lege huis wandelen met een loodgieter, een electricien, een ingenieur, een architect, een opzichter en een verwarmingsman (oef, zes verschillende afterhaves door elkaar op de maandagmorgen), al pratend en beslissend over stopcontacten, ventilatiekanalen en afvoerpijpen, waren we compleet gaar.

De middag besteeden we daarom aan iets leuks. We brachten oude spreekwoorden en gezegden in beeld.

'Daar behoort meer tot een ruiter, dan twee beenen op een paard te werpen'

Daar behoort bijvoorbeeld weideonderhoud toe, en twee beenen op een tractor werpen. Eerst haalden we met de aanhanger Freds zelfgemaakte débouseuse op in Grandvoir. De laatste tijd kregen we links en rechts weideslepen in allerlei vormen en staten aangeboden om uit te proberen, maar de meeste leken te zwaar voor ons trekkertje. Die van Fred is een verbouwde H-balk die nog te tillen is. Na een kleine aanpassing (trekketting in plaats van rafeltouw) sleepten we het ruïneveld ermee. Dat ging gesmeerd. Hij heeft geen sophisticated klepjes en glijders maar hij plet de bossen en verspreidt de mest afdoende.

sleep

Ook kon hiermee het gezegde 'Het leven begint bij zestig' worden geïllustreerd in beeld en geluid.

sleep2

(duur: 1 minuut)

Met drie kwartier was het karwei geklaard. Daarna was het een kwestie van de zonsondergang tegemoet rijden ... Avondrust. Hihi.


Balkonscene

We oefenen. Komende week gaan de elektriciens frezen en boren en dan moeten we een plan klaar hebben. 'Waar moeten de schakelaars komen mevrouw, en wilt u een, twee of 17 stopcontacten in de woonkamer?' Het goede antwoord is waarschijnlijk 17, voor de veiligheid en beter mee- dan om-verlegen, maar het moet ook weer niet te gek worden. Als alles straks klaar is valt het niemand meer op maar nu we ze moeten aanduiden, vinden we het verbijsterend hoeveel lichtpunten er nodig zijn in een heel gewoon huis voor twee personen die verder niks bijzonders doen.

Om een reële inschatting te kunnen maken hoe het er later gaat uitzien en dus waar die stopcontacten dan zo nodig moeten komen, simuleren we wat meubels door middel van verhuisdozen. Zo kunnen we ons er een voorstelling van maken hoe breed de bank is, tot waar het aanrecht komt en of het bed wel in de kamer past. Beproefd systeem.

Toen ik op onze bank van karton zat en naar boven keek, kreeg ik een idee. Het plafond in de woonkamer is nogal hoog. Meer dan 5 meter. En we hebben boekenkasten die ook vrij hoog zijn, 2,75 meter als ik me niet vergis, ze staan al meer dan drie jaar in de opslag dus precies weet ik het niet meer. In het vorige huis hadden we een laddertje om bij de bovenste planken te kunnen, dat was niet zo handig want een ladder op en af met een stapeltje boeken in de hand is niet je dat en toen ik een keer met laddertje en al naar beneden kwam en bijna een been brak, hebben we het afgedankt.

balkon1

Ook in dit huis passen die kasten makkelijk onder het plafond dus moeten we weer iets verzinnen om boven te komen. En nu dacht ik, als we eens een boekenbalkonnetje creëerden. We zagen de kasten af op pakweg 2 meter en het bovenste deel zetten we op het balkon. Dat is een fijne en veilige plek om een mooi boek uit te zoeken, en meteen een prachtige uitkijkpost voor als de paarden aan de overkant in de wei lopen, of bijvoorbeeld, als R van huis is, om te zien of hij er alweer aankomt. Kijk.

balkon2

Het balkon loopt gelijk met de dwarslat in het raam, is een meter diep en er komt een glasplaat of reling voor zodat men niet naar beneden duikelt maar die wel licht doorlaat, en zowel boven als beneden is voldoende loopruimte, hoewel boven niet veel.

R vindt het te druk. Een mooi hoog plafond komt beter tot zijn recht als er niet van alles onder hangt. En vooral: hoe kom je boven? Er is geen plaats voor een trap, de woonkamer is niet overdreven groot en er blijft te weinig loopruimte over achter de bank langs. Een trap neemt een hoop ruimte in, zelfs een smalle trap.

Daar heeft hij wel een punt. Maar geen nood, dan nemen we daar toch gewoon een laddertj ...

Hm.


Hoge snelheden

We verhuisden de paarden naar het achterveld. Het gereorganiseer van het schrikdraad dat daaraan voorafgaat, is voor de paarden het teken dat er wat interessants gaat gebeuren. Vooral Harissa staat er met haar neus bovenop zodra ik een prikpaaltje in de grond druk. 'Wat ga je doen? We krijgen nieuw gras hè, ja hè, ja toch?' Trappel trappel.

Ik had het draad nog niet weggetrokken of ze stoven het nieuwe weiland in en galoppeerden het veld rond terwijl de hond van de buren aan zijn kant van de omheining meerende. Als Jay en Titan het voor gezien houden is Harissa nog niet uitgespeeld, ze probeert de anderen weer mee te krijgen en begint telkens opnieuw. Aan haar is een carrière als renpaard verloren gegaan, wat een snelheden haalt dat dier. We zijn altijd wel blij als ze weer net op tijd remt en niet tegen het hek aan dendert.

De ochtend brachten we door bij het keukenbedrijf waar we meer dan een jaar geleden al bijna een keuken rond hadden, toen we nog dachten dat die over een paar maanden wel kon worden ingebouwd. Nu lijkt dat moment er echt aan te komen. Doordat het gesprek zo lang en degelijk was voorbereid schoten we deze keer goed op. Vrijdag nog wat handtekeningen en er is weer een etappe klaar.

Na veel gedoe over de regenpijpen vertrokken de dakdekkers. Eén middag geen Mannetjes, heerlijk rustig. Ook de directiekeet en de gereedschapcontainer werden opgehaald. De Dixie staat er nog, tot mijn genoegen. In het bos is toch wat minder geciviliseerd, vooral als je daar een jaar lang van afhankelijk zou zijn.

Morgen komen er weer nieuwe, andere Mannetjes, om allemaal strepen en geheime tekens op onze muren aan te brengen ter voorbereiding van het frezen van ontelbare leidingen en het veroorzaken van een enorme wolk nieuw bouwstof. Zo blijft de vaart erin.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2013 - powered by InR