line
rss     140347
logo
 
zaterdag 28 februari 2015
huisje
nog
46
dagen . . .

In de herhaling

Zondag was de sneeuw dan wel zo'n beetje weg. In plaats van alles wit zagen we weer groene weiden, bruine modder en ons zandgele weggetje. Als vanouds. Ha, maar niet voor lang. Na een paar uur stug doorsneeuwen op maandagochtend was alles weer onder een witte laag verdwenen. Meteen een flink pak ook weer, en dat binnen enkele uren.

Ik zou kunnen beweren dat Titan en R hier allebei rechtop op hun benen in een meter verse sneeuw staan.

eenmetersneeuw

Maar daar kom ik waarschijnlijk niet mee weg. In werkelijkheid was het een centimeter of 12, toch genoeg voor een stevig partijtje sneeuwruimen. We haalden hooi en hakten de ijsklonten onder de paardenhoeven vandaan zodat ze even niet 'op hoge hakken' hoefden rond te strompelen. Meer viel er niet te doen, zelfs wandelen met de paarden gaat niet als de sneeuw zo klontert.

In huis wordt het ook steeds witter. De schilders zijn beneden klaar. Boven brachten ze op de keukenmuren en in de hal hier en daar een vierkante meter zandkleur op om te laten zien hoe het wordt. Wij denken: goed. Wit, zand, donkergrijs en grote ramen, okee.

Intussen bivakkeren we na een dik jaar wederom in het logeerbed want R is ons eigen bed aan het verbouwen zodat het straks in de nieuwe slaapkamer past. Ook haalden we de garderobeplanken en staanders uit de opslag om ze alvast op maat te maken en te schilderen, evenals de vlonders onder de boekenkasten. Met zulk weer hebben we daar tijd voor. En omdat we in Les Bulles momenteel toch geen buren hebben kan dat werk mooi gedaan worden in de reusachtige nu ontruimde slaapkamer, waar niemand ons hoort zagen, schuren en boren, en waar goed licht is, de enige plek in heel dat huis.


Kortweg

O o o wat loop ik weer achter, terwijl ik dringend van alles wil vastleggen voor volgend jaar, en daarna en daarna. Niets aan te doen, kort samenvatten en verder maar weer. Het is niet dat wij zelf een overschot aan logbaars uitzetten. C'est pas nous, c'est les autres .... Er gebeurt gewoon heel veel in Suxy.

Zo keken we hoe na de zware sneeuwval de hoofdweg werd vrijgemaakt, onder het toeziend oog van vijf gemeenteambtenaren. Met grof geweld duwt een gele machine met graafschep de door het gewicht van de sneeuw over de weg gevallen berken en afgeknapte dikke takken de berm in, drukt door totdat ze breken en laat ze daar dan zo liggen. 'Die bomen langs de wegkant hebben toch geen waarde', de mentaliteit van een gemeente vol houtexploitanten.

Daarna konden we er niet door op ons eigen weggetje. Even geduld, een filmploeg nam een scene op bij de ruïne. Wij willen wel meespelen, bood R spontaan aan. Dat werd moeilijk legde de regisseur uit, want het ging juist om de desolate sfeer. Verlaten jachthuis. Mistflarden. Doodse stilte. Daarvoor zijn ze bij onze ruïne aan het goede adres. Het is een Vlaamse film, die toepasselijk D'Ardennen heet, hij komt uit in het najaar en in een van de scenes zal in de buurt van een eenzame bouwval een opvallende, I+R-vormige leegte te zien zijn.

Verder kwamen we al wandelend met Titan en Jay op het bruggetje over de Vierre een dorpsgenoot tegen, de broer van de dame van wie we ons ruïneveld gekocht hebben. Hij heeft zo'n mooie voornaam. Ik stel mij voor hoe een jong boerenechtpaar 85 jaar geleden besloot hun zoon Zéphyr te noemen. ZuidWestenwind. Prachtig. Hij was ook aan de wandel, onder andere om te kijken hoe het met de bevers stond. Bevers. Dat hoorden we voor het eerst, dat er bevers zitten in het beekje waar wij wekelijks langs lopen. Volgende keer goed opletten.

Intussen is de sneeuw grotendeels weg, maar niet helemaal. In het weiland aan de overkant ligt nog wat en nu wordt er alweer nieuwe voorspeld. Nou ja, zolang de paarden maar pret hebben, alles beter dan regen. Zo was het twee weken geleden.

harissaopdeberg

Ten slotte de stand in huis. De tegelzetters zijn zo goed als klaar. De schilders beginnen met de afwerking. Het bad staat, maar verder nog niets. Het luik naar het vlierinkje is geplaatst maar scheef, dat moet over. De timmerman is de traptreden komen meten. De architect wilde weten of zijn zoon was meegekomen, een forse jongen. Hm. Ik vond hem niet bijzonder groot, maar hij had blauwe ogen. Dat wist de architect dan weer niet. Merkwaardig. Zoiets valt je toch op, welke kleur ogen de zoon van de timmerman heeft? Mannen zijn daar niet zo goed in, blijkt wel weer.

Vorig weekend heb ik in het nieuwe huis geslapen. Comfortabel was het niet (de dixi is 's nachts in de regen een heel eind weg), maar het is daar wel veel leuker wakkerworden dan in Les Bulles. Al is het pas februari, er fluiten al zoveel vogels, en het licht is er zo helder dat je weet dat het voorjaar dichtbij is.


Primeurtje

Dezer dagen kom ik er bijna niet aan toe om vaker dan eens per week een update te produceren, maar afgelopen week was ik bovendien een paar dagen thuis-op-de-bank met een verkoudheid en dan heeft loggen al helemaal geen prioriteit want dat moet boven op de pc gebeuren en dat is onder dergelijke omstandigheden veel te ver weg. Maar omdat - zoals bekend - elk nadeel ze voordeel heb, was dit een uitgelezen kans voor Het Ventje.

Ten eerste is overdag-een-mens-thuis-op-de-bank sowieso een toestand die hij heel erg kan waarderen. En nog beter is het als die mens dan urenlang onbeweeglijk blijft zitten/liggen. Met Het Ventje erbovenop. Ten tweede betekent dat tegenwoordig ook de nabijheid van de tablet. Ha! Hij zag zijn kans schoon. Eerst maar eens een screenshotje gemaakt met zijn linkervoorpoot. De desktop. Wel een beetje saai. Maar daarna: klik! En tradraaaaa!

selfie

Zijn eerste selfie. Voor meer scherpte moet hij nog wat oefenenen maar onscherpe selfies geven toch eigenlijk de werkelijkheid veel beter weer?


Keek op de week

Vroeger had ik niet zozeer beeld bij het leven na pensionering. Nu wel natuurlijk. En? Wat doen deze bejaarden dan zoal? Een overzicht van de activiteiten van afgelopen week.

Met de paarden gespeeld. Het zijn zulke gezelligerds.

sneeuwpret

Hooi gehaald uit de schuur van le Paul, waar onze stapel nu wel zichtbaar begint te slinken, maar hij is nog lang niet op.

hooi

Eensgezind gordijnen uitgezocht: Casual 02 is het geworden, die lichte. Dit is tevens een update omtrent de toestand van de keukentegels, de wanden met kogelgaten en het plafond, dat bijna dicht is maar nog steeds niet helemaal..

gordijnen

Het weekend was ik van plan om een nacht in het nieuwe huis te gaan slapen maar daar kwam ik niet aan toe.

Ten eerste zou zaterdagochtend een Mannetje alle mooie nieuwe vloertegels komen afdekken met karton, om beschadiging door andere Mannetjes tijdens de verdere bouwperiode te voorkomen, en dit Mannetje kwam al om 06.00 uur. 's Ochtends.

Ten tweede kwam Fred bij ons het paard van een buurvrouw beslaan die zelf geen terrein heeft.

Daarna wandelden we een eind door de sneeuw met Titan en Harissa, waarbij ik het laatste stuk aflegde op Harissa's warme wollige rug.

Vervolgens kwam er een sms'je van Sunshine of wij mee gingen skiën in Saint-Hubert. Onze skis hadden we begin van de winter al uit de opslag gehaald, en bingo! de schoenen vonden we in de eerste de beste verhuisdoos die we openmaakten, zodat ik op de foto kon met de kerstman Sunshines vader Greg, over uit Canada.

sneeuwpret2

Toen het donker was geworden maakten we een mooie rit met Greg, Titan, Jay en Harissa. Volgens Fred was er niets mooiers dan een rit met volle maan door de sneeuw, dat had hij pas nog gedaan. Hij had gelijk, al hadden we er geen rekening mee gehouden dat de maan inmiddels een heel stuk later opkwam. Het was dan ook stikdonker, alleen dankzij de sneeuw raakten we niet de weg kwijt. Het was een mooie rit, verlevendigd doordat Titan langs de bekende route opeens een sneeuwpop zag opdoemen die daar de vorige keer niet stond en R onderweg enkele over het pad gevallen boomstammen moest verwijderen. In het donker. Ook zonder foto's zullen we deze rit niet vergeten.

Zondag waren we uitgenodigd op een praktijkdag voor hoefsmeden. Er werden daar verschillende ponybenen ontleed om het pezen- en botten- en kraakbeenstelsel in beeld te brengen. U ziet het wel. Het was enorm leerzaam en interessant.

smidswerk

Pas laat in de middag waren we thuis. Het was een goede zaak dat ik voor 's avonds een vegetarisch hapje had gepland.

Het overnachten in het nieuwe huis staat nu voor komend weekend op het programma, als er tenminste niets onverwachts tussenkomt.


Met zon

Daar wordt alles en iedereen vrolijk van. Lekker in het hooi ... (daar voeren we het niet voor maar op zo'n zonnige dag is soezen in het hooi gewoonweg onweerstaanbaar)

sneeuwmaandag

.. eens heerlijk rollen zonder meteen onder de modder te raken ...

sneeuwmaandag2

... en na afloop goed uitschudden, dan is de vacht in een klap schoon.

sneeuwmaandag3

Als het zo is, roepen wij 'lang leve de winter!'


... en door, en door ...

Weblogtechnisch gezien is het natuurlijk wel wat eentonig, sneeuw sneeuw en nog eens sneeuw, maar het is nu eenmaal de werkelijkheid en die log ik zoals zij is. We zitten nu op een centimeter of 30. Daar valt nog steeds goed doorheen te wandelen met de paarden, al hangen er nu wel meer takken en dunnere boompjes zwaar over het pad. De hoofdweg was zelfs afgesloten wegens DANGER, CHUTE D'ARBRES, maar daar hoeven wij niet langs.

sneeuwsprookjes

Het zou nog mooier zijn als er eens wat zon doorkwam. Ik probeerde Jay te bewegen naar het vogeltje te kijken maar daar zag ze niets in.

sneeuwsprookjes2

's Ochtends ruimden we de oprit voor het huis, een karwei dat spierballen kweekt, vooral bij het wegscheppen van de hoge wallen ijsbrokken die de gemeentelijke sneeuwschuiver er dwars overheen opwerpt. Die oprit moet vrij zijn want maandag moet de tegelzettersfirma erdoor kunnen met zijn camion vol met al onze vloertegels en blikken met tegellijm. Mijlpaal. Als de openbare weg tenminste niet is versperd door omgevallen bomen.


't Sneeuwt door

Gisteren viel er relatief veel sneeuw. Relatief ja. Vergeleken met vandaag was het een lachertje. Sneeuw? Pfff, sneeuw voor watjes. Vandaag, dat is pas een echte sneeuwdag. Als we nu gewoon in Suxy woonden, bleven we thuis, vermaakten ons met de paarden in al dat witte wonderland en gooiden zo nu en dan een baal hooi voor ze neer. Niks aan de hand zolang er maar genoeg eten in huis is. Hooi voeren gaat natuurlijk altijd door en gelukkig hebben we net verse voorraad.

sneeuwtdoor

Alleen moeten we er nu door. Elf kilometer van Les Bulles naar Suxy, en onderweg ziet het er zo uit. Mooi, maar ...

sneeuwtdoor2

... oppassen. De schilders en een verwarmingsmannetje kwamen, maar moesten hun busjes uit de sneeuwhopen duwen toen ze wilden vertrekken. Je ligt onderuit voor je het in de gaten hebt en die hellingen hier zijn steil.

sneeuwtdoor3

Voor de komende dagen wordt nog meer sneeuw voorspeld en bovendien vorst, ook overdag. Die 50 cm is dus zomaar niet weg. Ik overweeg nu om dit weekend in Suxy te overnachten, dan komen er toch geen Mannetjes. Slaapzak mee, genoeg eten, Het Ventje mee. We hebben verwarming, er is water, niets aan de hand. Alleen R nog overtuigen, die vindt het maar een onwennig idee. Geen internet daar, dus als hier de komende dagen geen nieuws verschijnt, is het gelukt.


Sneeuw-door-de-week, plus een update over mijn haar

De sneeuw is niet echt weg geweest en nu ligt alles er weer dik onder. Neerslag. Naast de gewone soorten zoals vlokken en natte sneeuw hadden we ritselsneeuw, ratelsneeuw en slagsneeuw. Geen hagelslag tot nu toe. En ook geen zon.

sneeuwdoordeweek

In een droog halfuurtje haalden we hooi (28 balen in de aanhanger). De hooischuur ligt aan een steil weggetje maar het ging weer nét goed. Daarna koffie, warm in huis met zicht op het weiland tussen de steigers door.

sneeuwdoordeweek2

Bij deze (er is om gevraagd) een update over mijn haar. Het is niet gunstig voor het kapsel dat ik buiten altijd een pet op heb met dit weer, maar het gaat erom dat het web beeld heeft bij de bereikte lengte. Ik dub nog of het de kapper wordt, R met de tondeuze, of nog een tijdje aanzien. In alle gevallen kan ik mijn pet opzetten als het tegenvalt.


Sneeuwzaterdag

Om acht uur was het nog droog, groen en licht, met een roze zonsopgang. Om kwart over begon het te sneeuwen en wel meteen van dikhoutzaagtmenplanken. We reden door de witte wereld naar Suxy om de paarden te voeren.

sneeuwzaterdag

Gaandeweg werden die steeds besneeuwder. Mijn kleine Quarter en driekwartarabier leken wel Appaloosas, snow blanket pattern.

sneeuwzaterdag2

Rijden is niet te doen als de sneeuw dikke klonten vormt onder de hoeven. Maar wandelen is veilig en natuurlijk net zo leuk.

sneeuwzaterdag3

Eerst een rondje met Titan en Harissa, daarna nog een met Jay en Stracciatella. Sneeuwzaterdag plezierdag.


Nog een mijlpaal

Ik was een mijlpaal vergeten te noemen, en dat terwijl het een kleine maar ingrijpende is. Voor mij dan, R zat er niet mee, en weinig mensen zullen met mij meevoelen, maar het is ook niet zo dat ik helemaal de enige ter wereld ben die zo is ingesteld: ik word gek van onnodige geluiden.

Als geluid ergens toe dient, kan ik het hebben. Het gejank van kettingzagen als er zo nodig ergens een bos om moet of het gebrom van een tractor die gewoon zijn nuttig werk doet: niks aan de hand. Het is fijn als het aan het eind van de dag ophoudt maar ik word er niet stapel van.

Maar overbodig geluid, nee. Een onbestemd rammeltje in de auto, het gezoem van een airco, bladblazers, dat soort dingen. Een buurvrouw die 's ochtends bij het wegrijden altijd even naar de kinderen toetert, daar moet ik heel heel erg mijn best voor doen om die niet uit haar auto te sleuren nog een beetje sympathiek te vinden.

En nu hadden we er de afgelopen periode zelf zo eentje in huis. Toen we het oude huisje kochten kregen we de eeuwenoude koelkast erbij. Het was geen mooie en ook geen erg schone, maar hij koelde en dat was handig, voor tijdelijk. Het 'tijdelijk' werd drie jaar. Het oude beestje draaide bijna onophoudelijk en het rinkelde. Het rinkelde met een hoog, irritant, zenuwslopend rinkeltje, en geen flessen die tegen elkaar aan rammelden maar gewoon de motor. Wat een opluchting telkens, als hij even zijn gemak hield.

Toen het huisje werd afgebroken dacht ik dat we eindelijk van hem af waren maar nee. In het huurhuis stond geen koelkast en dus verhuisden we hem mee. Rinkelrinkel rinkelrinkelrinkel rinkelrinkel. Toen hij dat op de kop af een jaar had gedaan kon ik er niet meer tegen. Je zou zeggen, toe, hou nog even vol, nog maar drie maanden en hij mag naar het stort, maar de maat was vol. Genoeg is genoeg. We sleurden hem de garage in, waar hij op zijn gemak kan rinkelen zoveel hij wil zonder iemand gek te maken. Eigenlijk zo gebeurd, steekkarretje eronder en hup. Nog net op tijd voor ik hysterisch werd.

En wat een opluchting. Iedere avond zit ik nu te genieten. Hij is weg. Het is stil. Afwezigheid van martelgeluid. Ik kan mezelf horen ademen en Het Ventje horen spinnen. Heerlijk. Ik had hem er natuurlijk veel eerder uit moeten gooien maar dan was de opluchting niet zo groot geweest als nu.

PS. En zeg. Ziet u dat tellertje hier linksonder? Dat tikt de dagen weg tot de verhuizing. Tiktiktik. Geluidloos maar zeker.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2015 - powered by InR