rss     184980
logo
 
donderdag 30 maart 2017

Vorderingen

Het is weer niet echt logweer. Te mooi. We maakten een paar fijne middagritten, waarbij we onder andere een groot zwijn zagen (Titan zag hem het eerst), een paar reeën, en het resultaat van de activiteiten van een ambitieuze bever. Ik dacht dat die het normaal op dunnere boompjes voorzien hadden maar deze had zijn voortanden in een dikke eik gezet. Volgende keer een foto maken, dan kunnen we de vorderingen volgen totdat de boom met een doffe klap over de weg valt. Geen idee hoe bevers dat stadium managen. De woudreus moet natuurlijk niet op hun burcht vallen.

Gistermiddag kwam er een paar keer een stoere fietser langs ons huis naar boven geknard. Training zeker. Dat bracht me op het idee dat ik daar ook weleens wat aan mag doen, de eerste wedstrijd is over minder dan twee maanden en ik kan Harissa toch niet al het werk alleen laten opknappen. Ik had al meer dan een jaar niet gefietst. R pompte de banden op en ging voor de aardigheid mee. We trapten naar de ruïne, dat is het steilste stuk, en nog even verder om naar de voortgang van de waterleidingwerken te kijken, waar we ook nog een nieuw paadje 'ontdekten' om aan de overkant te komen van het beekje daar stroomt. Mijn conditie viel me niet tegen. Als ik dit vanaf nu iedere dag doe, telkens een stukje verder of sneller, dan moet ik de vooruitgang objectief kunnen bijhouden. Een app zou ook handig kunnen zijn, misschien weet iemand een goede?

Zondag waaide het zo hard dat we een bosrit niet verantwoord vonden. Wat zouden we dan eens gaan doen? Zomaar een stukje kuieren in het strookje gekapt bos, de voormalige bosrand, achter onze omheining. Daar kan onmogelijk een boom op ons vallen. Dat strookje is handig als we uitrijden maar het midden ligt zo vol hopen sparrentakken en is zo overwoekerd met bramen dat we er alleen maar omheen kunnen rijden. Geen doorkomen aan. Dus als we daar nu eens wat bramen en takken uit de weg ruimden? Dan kunnen we voortaan dwars doorsteken. Wij en een bosrand ... in no time, eh nee: na een middag stevig zweten, hadden we een breed pad. We leidden de paarden erover heen en lieten ze wat grazen. Ze vonden het goed. Als dat strookje van ons was, konden we er een mooie galopbaan met oefenhindernissen aanleggen, alleen natuurlijke obstakels zoals boomstammen dwars over en boompjes om te kunnen slalommen. Dat alles temidden van de lijsterbessen en vlieren die daar tussen het stekelgewas beginnen op te schieten. Idyllisch. Goed plan. Nog wel even de eigenaar ompraten. Wordt misschien vervolgd.

De sneeuwklokjes zijn uitgebloeid en heel het bos staat vol gele narcissen, hellingen en hellingen vol. Alleen onze eigen narcissen bij de roundpen zijn nog niet open. Blijkbaar is het in Suxy echt een beetje kouder dan overal om ons heen.

vriendelijk

Tot slot een foto om te bewijzen dat ik ook heus weleens vriendelijk kijk. R moest natuurlijk wel heel snel knippen, zo'n moment is zo weer voorbij.


Van alles wat

Twee dagen regen kregen we, precies goed voor het inregenen van de kalk, en gunstig voor het bakken van appeltaart. Voor het Grand Feu zaterdagavond was de regen minder handig, het duurde even voor de grote toren aan alle kanten brandde maar hij was weer vakkundig opgebouwd door de Club des jeunes en na een uurtje stortte het middendeel in één keer in. Thema dit jaar was blijkbaar 'vreemde volkeren', we zagen in elk geval een klassieke Egyptenaar met hoofdtooi, een Romein met blote kuiten en zomaar een Arabier. Er waren meer mensen dan vorig jaar maar niet meer bekenden. Wel kregen we een bise van Père Noel, die wij gemakkelijk herkenden ook al was hij incognito. Zondagochtend veegden we overal in huis de confetti op, die door Timéo met ruime hand over alle aanwezigen was uitgestrooid. Dit jaar waren er geen jachthoornblazers, maar eerlijk gezegd mis ik die pas nu ik dit schrijf. Zo. Het eerste van de belangrijke dorpsfeesten zit er alweer op.

Maandag hadden we weer les van Sunshine. R leerde te paard het hek opendoen. Dat kon hij al wel, maar nu werden de puntjes op de i gezet. Netjes en beheerst, een pas voorwaarts twee opzij, en dan het been er snel weer bij, de quickstep. Sunshine verordonneerde dat Titan en R voortaan alle hekken open en dicht moeten doen en daar moet ik op toezien. O, goed.

Dinsdag raapte R langs ons weggetje alle blikjes en lege flessen uit de berm op, vier grote zakken vol. Er lag nog meer allerlei wonderlijk afval, zoals een glasplaat in het bos en een doos met kleding, een spanningsmeter en kinderfoto's. Een blikje uit het autoraam werpen snap ik nog, dat is ook wel helemaal fout, maar wie rijdt er nu over een verlaten weggetje en besluit dan dit een goed plekje is om zich van zijn glasruit te ontdoen? De mensen zijn gek.

Omdat we iemand een foto wilden sturen van de vorderingen bij het huis-in-aanbouw verderop in de straat, stapte ik even uit toen we daar langsreden. Alleen had ik mijn foon per ongeluk op 'selfie' staan, en daar ik nog nooit eerder een selfie had gemaakt (Het Ventje wel) plaats ik hem hier. Mijlpaal. Schrik niet. Nee, flatteus is hij niet, dat zijn selfies toch nooit? Ik moest me concentreren en dat schermpje spiegelt.

selfie

Tot slot kan ik melden dat het plan om met de paarden naar zee te gaan eind april doorgaat. De boxen zijn gereserveerd en het appartement gehuurd. Dat zal me wat worden, voorzover we weten hebben ze geen van drieën ooit de zee gezien en ook voor ons is het alweer heel lang geleden. Of alledrie de paarden meekunnen weten we nog niet, maar in oppas (vooral voor Het Ventje) is al voorzien. Zin in!


Weer druk bezig

Alweer een week voorbijgezipt zonder logje. Te mooi weer. Overdag zijn we buiten en 's nachts in bed, logtechnisch ongunstige omstandigheden.

Zaterdag, de eerste echte lentedag, reden we met Titan en Harissa drie uur door het bos, onder vogelgefluit en buizerdgekieieiewww. Het water in de Semois en de beekjes stond na alle regen van vorige week heel hoog. Waar normaal het water 10 cm diep is, was het nu wel 40, met echte stroomversnellinkjes. Titan vindt het leuk om in het water te graven met zijn hoef en het tot om zijn oren te laten opspatten.

stroom

's Avonds aten we mi-cuit bij een paardenkennis met een restaurantje een dorp verder. We waren daar de hele winter niet geweest omdat ik er in het donker en bij ijzel en sneeuw niet graag op uitga om ergens te gaan eten. Intussen was zijn paard verongelukt (dat hadden we wel gehoord) en zijn vrouw vertrokken (dat wisten we nog niet). Zo staat opeens een heel leven op zijn kop. Het herinnert ons eraan dat we zuinig op elkaar moeten zijn en blij dat het met onze paarden goed gaat.

De rest van de week was het al even prachtig weer. De sneeuwklokjes bij de roundpen zijn volop open maar nog geen enkele narcis. We maakten nog een mooie rit, wandelden met de paarden en het veulen aan de hand en hadden les (keertwendingen om de voor- en achterhand). In ons straatje is de bouw van een nieuw huis begonnen, de omtrek is uitgegraven en de regenwatertanks zijn ingegraven. Komt ons allemaal bekend voor. Jay wilde wel even over het terrein rondstappen, de paarden hebben altijd wel interesse gehad in grondverzet en grote graafmachines.

Omdat er voor zaterdag een hoop regen is voorspeld, leek het een goed idee om er morgen, vrijdag, een hele dag met de paarden op uit te gaan. Brood mee. Dan was het handig om vandaag, donderdag, even wat kunstmest te gaan halen, dan kan die vervolgens mooi de grond in regenen voordat de paarden die wei in gaan. Goed plan, op naar Talbot met de aanhanger. Nog even vragen daar, aan de-meneer-die-alles-weet-van-mest-en-kunstmest-en-grondverbetering en die ons vorig jaar ook zo goed van advies heeft gediend, hoe het ook alweer zit met het opstrooien van kalk. Dat hoeft toch zeker niet elk jaar? Jawel. Bij grond die zo sterk verzuurd is moet het drie jaar achter elkaar. Aha. Als de-meneer-die-alles-weet-van-mest-en-kunstmest-en-grondverbetering het zegt. Dan moeten we morgen terugkomen met de trailer en twee keer rijden, want twee ton kalk is veel te veel voor ons aanhangertje.

En al die kalk moet ook meteen vrijdag worden uitgestrooid in verband met de regenvoorspelling. Plus twee weken later de kunstmest. En weer twee weken daarna kunnen dan de paarden de wei in. De tijd dringt. Het kan net.

Dus. Morgen, vrijdag, geen dagtocht maar rondjes door eigen weiland met trekker en kunstmeststrooier. Ook interessant.


Met andere ogen

(R was uit wandelen voor het onderhoud van de bordjes van de Gaume buissonnière, zoals elk jaar. Ze lopen dan telkens een stuk van de route, maken richtingbordjes schoon of vervangen ze en controleren of alles wat in het wandelboekje staat nog klopt. Ik loop niet meer mee, ik wil wel maar ik moet zuinig zijn op mijn knieën. En af en toe een dag alleen thuis met de paarden en Het Ventje heeft ook zijn charme. Het regende de hele dag, ik ruimde mest, dweilde de betonplaat en voerde hooi. Gewoon, zoals elke dag. Fijn werk. Maar ik miste zo wel iets.)

Al wandelend door de regen werd R tussen de bomen gespot door een ree. Hee, wat leuk. Gezelschap, meestal zie je ze niet van zo dichtbij. Gauw een foto.

ree01

Wat bijzonder. Dit zijn geen mensen, die ken ik wel, maar wat hebben we hier? Een verzameling loslopende Marsmannetjes. Even van dichterbij bekijken, die zie je als ree niet elke dag.

ree02

Eens kijken wat ze in de zin hebben, je weet het niet, met die aliens. Weet je wat, ik loop een stukje met ze mee. Ze doen eigenlijk niets, ze wandelen door het bos, nou dat doe ik elke dag dus ik weet hier de weg en zij misschien niet. Ik zal zorgen dat ze niet verdwalen. Die ene met het fototoestel, die is helemaal niet schuw, die mag mij wel even over mijn neus aaien.

ree03

Kom Marsmannetjes, lopen, het is nog een heel end. Tenminste, waar willen ze eigenlijk naar toe? Ze stappen stevig door, en na een kilometer of vijf begeleiding door mij beginnen ze zich zorgen te maken. Ik zal toch niet met ze mee naar huis willen? Wat moet er dadelijk als we de grote weg moeten oversteken? Vijf kilometer wandelen samen met een ree vinden ze blijkbaar ongehoord ver. Eentje probeert me weg te jagen, ha nou niet voor lang, ik heb ze zo weer ingehaald. Ze bellen de boswachter (gelukkig voor ze dat ze hun paraplu bij zich hebben, ET phone home), die weet dat wij reeën soms bepaalde knoppen eten waardoor we ons anders dan anders gaan gedragen. Het zal wel.

ree04

Uiteindelijk heb ik maar gedaan alsof ik in hun trucje trapte om mij in een leegstaand weiland achter te laten. Ik kon er zo weer uitlopen maar ik bleef staan, je wilt hulpeloze aliens niet in verlegenheid brengen hè. Nou, het was een leuke ervaring maar vanaf nu moeten jullie weer op jezelf passen. Goede reis terug naar jullie planeet en als jullie weer eens de weg kwijt zijn in het heelal: je weet me te vinden. Graag gedaan.


Opfrislog

Vergeten vast te leggen: afgelopen zaterdag (25 februari) sleepten we het ruïneveld. Als ik dat niet alsnog log kan ik het volgend jaar niet opzoeken. R heeft het in de paardenkalender gezet maar logjes van vorig jaar lezen is leuker dan iets kil in de kalender opzoeken.

Woensdag haalde ik bij de gemeente een certificat de vie, een verklaring dat ik in leven ben. Elk jaar moet ik er een overleggen aan de pensioeninstantie. Het bijzondere was dat ik mij bij de gemeenteambtenaar niet hoefde te legitimeren, ze weet dat ik het ben. Het voordeel van een klein dorp. Ook hoefde ze niet in mijn arm te knijpen, ze zag zo wel dat ik niet dood was. De dag erna kan dat natuurlijk wel het geval zijn maar vooralsnog heb ik geen plannen.

Donderdag kwam onze Vlaamse carportbouwer ter plaatse maten opnemen. Hij maakte meteen een foto van ons uitzicht op het dorp en stuurde die aan zijn vrouw, kon zij zien waar hij was. Zijn zoon was vroeger hier op kamp geweest met de scouts. Planning van de bouw: eind april, en dan staat die carport er binnen twee dagen.

logees01

En dan nu het afgelopen weekend. Logees. Zaterdag bespraken we oud-collega's, het verbouwen van een oud huis, bronsgroen eikenhout en nog veel meer, en zondag wilden ze wel op het paard. Dat was goed. Friends with benefits werden wij genoemd en hoewel ik die uitdrukking niet eerder had gehoord snapte ik hem meteen. Zelf waren zij ook friends with benefits voor ons want ze brachten Japanse bonbons en een mooi boek mee uit de grote stad (Brussel) en bovendien zorgden zij door hun reacties op het rijden en onze directe omgeving, waar we onderhand aan gewend zijn en die zij sprookjesachtig en prachtig en geweldig noemden, dat we er zelf ook weer met frisse ogen tegenaan kijken.

logees02

En dat is een mooi cadeau voor ons.


Plannen

's Ochtends vroegen we elkaar 'heb jij nog plannetjes voor vandaag?' Dat doen we dikwijls, niet dat alles hier volgens plan verloopt maar het is wel handig het een beetje van elkaar te weten. Vandaag had R aardig wat plannetjes. De omheining aan de overkant repareren, naar het containerpark met het carportvoorbereidingspuin, en nog iets, ik weet al niet meer wat. Nuttige karweitjes buiten, en binnen lopen we toch maar in de weg als de werkster er is.

Maar het ging niet door. Onvoorziene omstandigheden.

februarisneeuw

Gisteravond storm en hagel, heden sneeuw. Vanaf een uur of elf ging het gestaag zo door. Nou ja, we hadden gisteren al goed met Sunshine gewerkt in de roundpen, dus de paarden hadden sowieso vrij. Nu wij ook.

Tijd om heel iets anders te doen.

neusjes

Er zijn momenten dat een mens flexibel moet weten te zijn.


Vakmanschap

Donderdag reden we achter Fred aan naar een zadelmaker in Frankrijk die hij kent. We wisten niet wat we te verwachten hadden en we hebben niets nodig, we gingen gewoon eens kijken. Tjonge. Een echte ambachtsman, wonend in een huisje dat leek op een paar verbouwde paardenboxen maar wel met kanten vitrage en dik in de botenlak gezet, en in een kleine loods de koopwaar. Veel ruimte was er niet maar er was genoeg te zien. Handgemaakte en -gedecoreerde westernzadels, zadelbomen, riemen en ander tuig.

Hij gaf ons een kleine demonstratie. Wel honderd verschillende mesjes en instrumentjes voor het snij- en schulpwerk, hamertjes, patronen, alle gereedschap keurig en praktisch opgesteld. Precisie-, liefde- en geduldwerk. In zo'n zadel gaan honderden uren geconcentreerde arbeid zitten, de prijs is navenant maar dan eh, heb je ook wat.

ambachtelijk

Zelf zijn wij geen liefhebber van het genre. Te romantisch, bloemen en veren op je zadel. Praktisch lijkt het zeker niet. Op zo'n zadel ga je toch niet zomaar zitten? Zonde, na twee rondjes in de roundpen heb je voor eeuwig jeansvlekken op zo'n Louis XVI-kunstwerk. En in het bos rondcrossen is er al helemaal niet bij. Trouwens, als je een zadel zelfs maar vanuit te verte aan een paard laat zien wordt het al smerig. Zo gaat dat nu eenmaal. Dus aan ons is al dat fraais niet echt besteed.

Vrijdag hakte R tussen de sneeuwbuien regen en hagel door met boorhamer en koudbeitel een gat in de parkeerplaats ter voorbereiding van de bouw van de carport. Iets met de regenwaterafvoer die in die hoek moest zitten maar nu onzichtbaar ergens onder die tegels door loopt. Ondanks de tijdens de bouw gemaakte foto's viel het niet mee om die buis terug te vinden. Op 60 cm diepte nog geen afvoerbuis te zien, ontmoedigend. Maar eens in de grond prikken met een metalen staafje, naar beneden, links rechts, nee, beetje schuin opzij en ja, hoera, hebbes. Het gat en het uitgegraven puin afgedekt met plastic tot volgende week als de carportbouwfirma komt meten. Het laatste bouwproject hier, mark my words.


Weer keert het najaar en het najaarsweer ...

Hmpf. Gelukkig krijgen we met ingang van vrijdag weer sneeuw.

najaarsweer

Regen is zooo 2016.


Surrealistisch angehaucht logje

Huishoudelijke mededeling. Door een dag van uit omgeslagen broekspijpen vallend handenvol roundpenzand, een uitgebreid in de mesthoop hebben zitten wroetende Scotch in huis en een paar bij regen een achterstallig klusje aan de screen in de slaapkamer en een aan de terrasdeur in de woonkamer waren komen doende en daarna binnen hun lunch gingen zitten opetende Mannetjes ...

...terwijl R boodschappen deed bij de in staat van verbouwing overhoop liggende Carrefour. Geen kaas. Geen vis. Geen karnemelk, o crisis, en een van de paarden door middel van een vérstrekkende hals over de draad wederrechtelijk een baal hooi uit het schuurtje bemachtigde, jatte zeg eigenlijk maar gewoon, ik noem geen namen maar ik heb mijn vermoedens, waardoor hooi overal. Mest. Regenwater op de betonplaat. Modder in de goot. Dweilen. Opruimen.

... door zo'n dag ja, was er behoefte aan schoonmaken. Stofzuigen, dweilen, kattendekentjes wassen. Geen voorjaarsschoonmaak maar winteronderhoud. Het is dat het aanhoudend motregende, anders zou je gek zijn om een hele dag zo door te brengen. En 's avonds met China Miéville The Last Days of New Paris op de bank neerzijgen. Dan krijg je zo'n logje.


Sterke Cappuccino

In de felle lentezon dronken we onze espresso op het terrasje bij de roundpen. Tussen de middag zaten we er weer met ons brood maar dan in de wind, en tijdens de verkenningswandeling rond het veld schuin tegenover het huis en bij de ruïne, waar alweer wat baksteen naar beneden was gekomen, raakte het steeds verder bewolkt.

Aan het eind van de middag gingen we erop uit met Jay, Stracciatella en Cappuccino in het bos achter ons huis waar vorig jaar alle sparren gekapt zijn, en in het beekje. De vorige keer was het even de vraag hoe Cap aan de overkant van het beekje kon komen. Vooruit, met alle vier benen tegelijk. Deze keer aarzelde ons beestje niet. Hop, erin. Stukje lopen door het stromende water, ook prima, en dan gewoon de andere oever weer op alsof het niks is.

capthumbnail

Verderop klommen we omhoog langs de steilste helling in de wijde omtrek. No problemo voor de kleine Cappuccino. Jay lieten we boven een tijdje loslopen, graasgraasgraas, en ze hield het lang vol in haar eentje. Totdat we allemaal om de hoek uit het zicht verdwenen waren, toen kwam ze in rengalop achter ons aan. Alleen in het bos rondwandelen is tot daar aan toe als er lekker groen gras staat, maar niet te lang. Stel dat je wordt achtergelaten, poehzeg.

Dergelijke rampscenario's hoeft Cap niet te vrezen, die dribbelt nooit ver van haar moeder vandaan.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR