line
rss     165100
logo
 
zondag 26 juni 2016

Hoogwater

Leuk weekend gehad? Jazeker. Zaterdag zetten we vijf paddocks uit voor het bezoek van zondag. We zouden met zijn negenen zijn, maar twee stellen konden wel samen in een paddock, de anderen wilden er elk een. Verder een weiland voor die drie van ons samen, plus een weitje voor Blue. Een heel werk, paaltjes slaan, isolatoren indraaien, handgrepen installeren, draad trekken, dat alles voordat het zou gaan regenen. De gemeente kwam net op tijd het hoge gras in de bermen maaien, alsof ze wisten dat we daar de trailers wilden parkeren.

rando01

Voor zondag was 'droog maar zwaarbewolkt' voorspeld , maar al tijdens het opzadelen pakte dat uit als 'mooi zonnig'.

rando02

Sunshine had de deelnemers bij elkaar gebracht en wij hadden de route bedacht. Leerdoel: het water in. Bij die van ons gaat dat probleemloos maar enkele andere paarden (en ruiters) hadden dat nog nooit gedaan. Onderweg naar de Semois waren sommige bospaden wel erg modderig met grote plassen, maar dat telde nog niet. Eerst maar eens een klein beekje in, om te oefenen.

rando03

Bij Burnéchamps moest de smid komen aansnellen omdat twee paarden ijzers hadden verloren (leve Tiffany, die niet terugschrikt voor zo'n noodoproep), en daarna kwam de echte waterpret. We hadden laatst al gezien dat de Semois erg hoog stond, en sindsdien was er alleen nog maar meer regen gevallen. Recordhoogte. Nu, daar trekken Titan en Harissa zich niets van aan. Plonsplons, die stappen zo het water in. Deze keer werden mijn broekspijpen nat tot de enkel. Het scheelt dat Harissa lange benen heeft.

rando04

Uiteindelijk lukte het iedereen, ook de ruiter die had gezegd 'mijn paard kan het wel maar ik durf niet'. Zoiets is een overwinning die lang doorwerkt. Leve Sunshine, die nooit opgeeft, en Gadget, die zes keer het water in moest om iedereen over de streep te trekken.

rando05

Daarna had Sunshine gezorgd voor le pique-nique, en wij wisten daar een mooi plekje voor met uitzicht over het Semoisdal.

rando06

Onderwijl stonden de paarden rustig in de schaduw en Gadget krabde zich achter zijn oor, mogelijk om een achtergebleven waterdruppel kwijt te raken.

rando07

Het laatste stuk van de route was bijzonder doordat Harissa zich uit een spectaculaire struikelpartij wist te redden door kunstig krabbelen. Good girl. Zij en Titan hebben zich de hele dag uitstekend gedragen.

rando08

Eenmaal thuis praatten we natuurlijk over paarden, en de paarden in hun paddocks heel misschien wel over ons. Toen de ene na de andere trailer vertrokken was, haalden we het draad en de paaltjes weg zodat er een gewone wei overbleef. Jay en Blue waren tevreden dat we er weer waren.

Dus ja. Leuk weekend gehad. Zeker.


Blue

Er zijn twee mijlpalen. Om te beginnen bakte ik voor het eerst van mijn leven gevulde koeken. Het was een enorm geklieder en het leek nergens naar, maar tot onze verbazing werden ze precies goed. Toen ze uit de oven kwamen, zagen ze er exact zo uit als officiële uit de winkel. De amandelspijs had ik gekocht en die was dus een beetje te zoet, zodat de logische volgende stap is: zelf spijs maken. Daar heb ik een keukenmachine voor nodig, alleen weet ik nog steeds niet welke. Er zijn er zoveel. Tips?

De tweede is Blue in de wei. Nu Paprika en Kir verhuisd zijn, hebben we een poosje de driejarige van Oliviers petekind hier. De bedoeling is zover opvoeden dat ze ingereden kan worden. Deze keer hoeven we geen naam te bedenken, al schoten mij dadelijk Marmercake, Bossche bol en zelfs Balkenbrij te binnen. Maar ze heet Blue.

Blue heeft blauwe ogen, vandaar. Ik vind dat jammer. Paarden hebben zulke prachtige warme bruine ogen en dan wordt er net zo lang doorgefokt tot er een exemplaar met blauwe ogen ontstaat. Dat vindt men mooi. Voor mij krijgt het paard er een starende blik van, en je kunt nooit goed zien of zo'n dier vriendelijk kijkt. Altijd een beetje streng, lijkt het wel.

blue01

Daar kan Blue verder ook niets aan doen. Ze gedraagt zich vriendelijk genoeg. Deze keer is het Harissa die dreigende uitvallen doet, om de nieuwe op haar plaats te zetten. We houden ze een paar dagen gescheiden met een draadje ertussen, zodat ze aan elkaars aanblik kunnen wennen.

blue02

Rustig aan kennismaken, en daarna kunnen ze samen de wei in.


Logwaardigheden

Jij logt al een tijd niet dagelijks meer, merkte R op. Dat is waar, en ik ben niet de enige. Het is niet dat er niets te loggen valt, maar mijn pc staat tegenwoordig zoveel minder aan dan vroeger. De tablet voor het nieuws en een spelletje (of tien), maar een logje schrijven, nee. Such is life. Maar natuurlijk willen wij volgend-jaar-om-deze-tijd-of-over-twee-jaar wel van alles kunnen opzoeken, en waar kan dat beter dan in een logje.

Dus. Wat deden we de afgelopen week? Geen idee. Even naar buiten voor inspiratie, maar dan kunnen we ook wel meteen de paaltjes en draad in het achterveld plaatsen, dan kunnen de paarden daar vanmiddag in. Al dat hoge verse gras zal ze afleiden als Paprika en Kir worden opgehaald door Olivier. Hij heeft een nieuw weiland met veel gras voor ze, en volgende week komt hij ons een nieuw paard brengen, volgens de planning. Ze is bij ons goed gegroeid en al heel zelfstandig, als oom Titan en de tantes niet te ver uit de buurt zijn kan ze best een heel eind bij Paprika vandaan lopen.

tantes

Een paar uur en enkele nieuwe plannetjes later kon het logje weer verder. Waar was ik. O ja. Maandag verplaatste ik de houtstapel anderhalve meter naar achter. Wat, alweer, hij lag toch goed? Dat is zo, maar nu ligt hij nog beter, netter gestapeld en er is meer plaats over voor het landbouwgereedschap en de nieuwe mest van de winter. Vijf kuub hout overstapelen, my favorite occupation (ex aequo met aanvegen van de betonplaat bij de boxen en schoonhouden van de watergoot).

houtstapel

's Avonds kregen we les van Sunshine met alle drie onze paarden tegelijk, waardoor mijn houtstapelverplaatsingsuitputting in een klap verdween, en och, eten kun je later als het donker is ook nog wel, als er voor de les geen tijd meer voor blijkt te zijn.

Wat nog meer. De toestand van het hooiland. Het gras in het ruïneveld staat meer dan kniehoog, het wordt gaandeweg al een beetje rood ook, en Olivier denkt al aan maaien over twee drie weken. Dat worden als het meezit 300 baaltjes van eigen veld, er liggen er nog 100 in de hooischuur van vorig jaar, dan hoeven we er nog maar een 300 elders vandaan te krijgen. Heel wat beter dan vorig jaar. Het onweert nu en dan een beetje, af en toe valt er een mals buitje, maar geen wateroverlast hier.

En hoe staat het met de vogelnesten? Twee zwaluwnesten in de kabelgoten kwetteren er nog op los, het roodstaartjesnest op de buitenlamp is nu wel leeg, zo te horen.

Dankzij Kirs blauwe plek zag ik er afgelopen week uit als iemand die zich de laatste tijd aan een kant slecht geschoren heeft. Inmiddels zie ik eruit als iemand die zich aan die kant een tijdlang niet gewassen heeft. Is dat beter? Dat is relatief. Het duurt wel lang voor zoiets wegtrekt en nu zit er nog steeds een knobbeltje, alsof er een kies omhoog is gedrukt, maar ik voel niets. Nog maar even afwachten.

Dat deed ik ook met mijn linkervoet. Die begon opeens onverklaarbaar stekende pijn te doen. Na een week tobben en koud inpakken had ik net vannacht bedacht om er dan toch maar eens mee langs de dokter te gaan, en hey! vanochtend voelde ik er niets meer van. Onbegrijpelijke genezing.

tjh

Ziezo. Onze paarden zijn weer even met zijn drieën, en opeens hebben we weer levendig uitzicht naar het achterveld. Ondanks dat ze daar pas eind april uit zijn gegaan, is het toch weer even wennen om ze vanuit het keukenraam te zien. Een hele verbetering.


Bordjes, ritjes, blauwe plekken

Voorheen gebruikte ik het straatnaambordjespaaltje als ik snel de wei uit wilde en niet helemaal omlopen via het hek. Bovenaan vastgrijpen en af laten glijden. Dat ging nu opeens niet meer, met dat dikke max-50-bord en het straatnaambordje, dat de gemeente laatst alsnog eronder is komen monteren en dat scherpe randen heeft. Als ik me daaronder moest vastgrijpen kon ik net zo goed meteen op de openbare weg gaan liggen.

bordbefore

Die onhandige situatie is nu verholpen. De bordjes nemen evenveel plaats in als voordien maar dit geeft meer grip. Een zelfredzame bewoner trekt niet voor elk wissewasje bij de gemeente aan de bel.

bordafter

Afgelopen week maakten we een paar mooie kortere ritten en een langere, om weer eens de Semois in te kunnen, en zaterdag zetten we Titan en Jay in de trailer voor een rit samen met nieuwe kennissen, die les krijgen van Sunshine. Als schaduwhaag hebben die mensen een jaloersmakende rij hoge oude grillige loofbomen, schitterend. Zo krijgen wij ze niet meer, of we moeten een paar honderd jaar oud worden.

Zelfde regio, zelfde soort landschap, maar af en toe in de trailer en op onbekend terrein is goed voor de paarden. Ze laden altijd keurig, maar je moet het onderhouden.

ritje

Vrijdag bekeken we in het dorpshuis de film 'wonen in Suxy', die de jongetjes van het Maison des jeunes in de herfst zijn komen opnemen. We kwamen best goed over op het witte doek, al zeggen we het zelf, de dropjes in de wangzak waren hoorbaar aanwezig maar het overige publiek dacht waarschijnlijk gewoon dat wij altijd zo slissen.

En zondag traden we weer aan als groom voor 'onze' endurance ruiter, over 60 km ditmaal, met een ander paard. Het weer was even nat als vorige keer. Ze reed een stukje verkeerd, en dat overkwam ook onze andere ruiter (die desondanks eerste werd op de 40 km). Dat verheugt mij, want heel lang geleden ben ik zelf eens 8 km te ver gereden tijdens zo'n wedstrijd - en dus ook het hele eind weer terug - zodat ik 86 km aflegde in plaats van de geplande 70. Dat heb ik altijd toegeschreven aan mijn hopeloze richtinggevoel, en het is geruststellend om te weten dat het ook ruiters kan overkomen wier hersens op dit punt wel goed in elkaar zitten.

Wat ten slotte de voortgang van Kir betreft kan ik melden dat ze zojuist heeft ontdekt dat steigeren heel leuk is en dat ze met de voorbeentjes al zo hoog komt als mijn wang. Auw! Die is nu blauw. Dat is voor één keer wel leuk, maar als ze eenmaal groot is mag ze ook niet steigerend op iemand afkomen. Zelfs Titan begon mee te doen. Het is spelen, maar we gaan dit gedrag wel ontmoedigen.

pluim

Er zijn nu eenmaal dieren die je wel en dieren die je liever niet op je nek laat springen.


Halster 2.0

Kir had toch binnen twee weken al af en toe een halstertje om? Dat ging meteen goed, voor een gegeven waarde van 'goed'. Het betrof wel een standaard veulenhalstertje uit de winkel, met wiebelende gespjes en teveel potentieel schurende onderdeeltjes. Dat kon beter. Touwhalsters zijn sowieso beter, mits goed gehanteerd, dus waarom geen mooi touwhalstertje op maat geknoopt?

Ja, waarom? Omdat touwhalsters heel moeilijk te knopen zijn. Alles moet precies kloppen anders zit het scheef of de knopen drukken op verkeerde plaatsen op het veulenhoofd, of het wordt een warboeltje dat door de aspirant-touwhalsterknoper na eindeloos gepruts alsnog tegen de wand geworpen wordt en alleen nog kan dienen als noodwoning voor tarantula's. Er staan genoeg foto's en filmpjes op internet die daarvan getuigen, zoals dat filmpje waar de handen van de knoper wel maar de te leggen knoop zelf niet in beeld verschijnt, en al die halsters die als ze eenmaal klaar zijn ondeskundig worden vastgemaakt.

Zelf ben ik directionally challenged dus ik zou aan zo'n project niet eens beginnen. Zo niet R. Hij zocht door tot hij een Amerikaans filmpje (deel I en deel II) vond dat wel zinnig was, keek goed naar onze eigen touwhalsters, paste daar wiskundige formules op toe om de juiste verhoudingen te verkrijgen, gebruikte zijn verstand, technisch inzicht, doorzettingsvermogen, geduld en nauwkeurigheid en nam de nodige tijd, en voilà, inclusief de fiador knoop, ingewikkeld maar mooi.

halster

Veulentouwhalster 2.0. Ere wie ere toekomt. R is een held.

En nee. Natuurlijk laten we Kir en de andere paarden niet in de wei lopen met een halster om, welk halster dan ook.


Wisselvallig

Zon, afgewisseld met stortbuien, hagel en wind. Koud. En wat deden wij op deze wisselvallige pinksterzondag? Uit bed komen om 5.30 uur. Dat was vroeg. Voorbereidingen voor de start, om 8.30 uur.

ermelo03

Onderweg op de verschillende groom points het paard voorzien van drink- en koelwater.

ermelo02

In de rustpauzes het paard laten eten, drinken en uitrusten. Ik had mijn rode trui moeten aantrekken, dan had ik ook de Belgische kleuren gedragen, net als het paard. Volgende keer beter.

ermelo01

Paard en ruiter kwamen goed door de finish maar werden bij de laatste veeartsenkeuring alsnog gediskwalificeerd wegens lichte kreupelheid. Dat was wel jammer maar de ruiter was toch heel tevreden, alles ging goed tijdens haar eerste 90-km-wedstrijd en het paard krijgt een paar weken rust. Positief was ook dat wij grooms genoeg ervaring hebben opgedaan voor een volgende keer. Het enig minpuntje is dat ik nu veel zin heb gekregen om een volgende keer zelf te rijden. De consequenties hiervan zijn nog niet te overzien.

Eenmaal weer thuis moesten we constateren dat hier geen drup gevallen was. Grrr. We hebben regen nodig anders groeit het weidegras niet.


Wedstrijdkoorts

Snel nog een update voordat we naar bed gaan, extra vroeg, want morgen moeten we vroeg op. Anders dan anders zijn we dan namelijk niet hier. Nee. We gaan hier naar toe. Dat is een hele gebeurtenis in mijn huis- en tuinmussenbestaan. Sinds we de paarden hebben, ga ik bijna nooit meer weg, zeker niet voor meer dan een dag, maar het is een heel eind naar Ermelo en we combineren het nog met bezoekjes links en rechts plus een verjaardag, dat past niet in een dag heen en weer.

De hoofdmoot is de wedstrijd van zaterdag. Liefst 90 km te paard in één dag, toemaar. Daar moet je maar net zin in hebben. Dat hebben we niet, en we gaan dan ook niet om te rijden maar als groom. Intendance. Verzorging van paard en een (ons bekende) ruiter gedurende die 90 km plus ervoor en erna. Daar zijn we de hele zaterdag druk mee, en daar hebben we wél zin in.

Dat betekende vandaag: cadeaucake bakken, spullen pakken, brood bakken en smeren (want andermans brood is tegenwoordig niet goed genoeg meer nu ik zelf zuurdesembrood bak), paardenoppas instructies geven, Het Ventje laten zien waar zijn voer staat als wij er niet zijn, de was, laarzen ontdoen van wintermodder, en dergelijke meer. Bovendien wordt het eerst warm en dan heel koud weer, en moeten er tijdens de bezoekjes nettere kleren aan dan tijdens de wedstrijd, in elk geval minder modderige kleren zonder zweet of paardenspuug. Dat is nog een hoop logistics voor die paar dagen, maar het is gelukt.

O ja, de update. Stracciatella was even terug omdat ze bij ons rustiger is als Fred haar beslaat dan bij Sophie. Dat was zo. Daarna zetten we haar bij de anderen in de wei. Ze kennen elkaar allemaal dus dat moest goed gaan. Nou, niet. Ze werd naar het leven gestaan door Jay, die haar met moordlust in de ogen en blikkerende tanden bleef achtervolgen. Wat kan die Jay scheuren, en ik maar denken dat ze niet in vorm is als we uit rijden gaan en ze halverwege een helling moet uitpuffen. Daar is ze nu mooi mee door de mand gevallen, dat wordt werken vanaf volgende week. Toen ze na een uur nog steeds niet uitgeraasd waren, haalden we de arme Stracciatella maar weer uit de wei en zetten haar in een box met stro, water en hooi. Het was tenslotte niet de bedoeling dat ze van uitputting zou bezwijken, en Jay uiteindelijk ook liever niet.

Daarna zou Fred Ondine bekappen, bij de wei van Olivier. Haar hoeven zagen er schandelijk uit en het was dus hoog tijd maar zelfs Fred, die heel sterk is en niet bang, kreeg er maar drie gedaan. Ondine is nogal onbehouwen. We bekeken het spektakel van veilige afstand en waren blij dat onze eigen paarden netjes opgevoed zijn en niet proberen de smid en de omstanders om zeep te helpen.

Tot slot kan ik melden dat in een klap alles groen is geworden door de warmte en een paar buitjes, en dat de hele regio bedekt is met sparrenstuifmeel. Net op tijd, want zaterdag valt de winter weer in. Maar niet getreurd, voor een paard dat een endurance wedstrijd van 90 km moet lopen is zulk koud weer juist gunstig.


Ontwikkelingen

Er zijn wat feiten te noteren die wij vooral niet willen vergeten. Handig, een weblog. Stel dat je zoiets op Facebook zou zetten, nou dan kon je volgend jaar proberen je gegevens uit die enorme zee van dagelijkse blabla te vissen. Terwijl, een weblog, dat is serieuze verslaggeving voor de eeuwigheid. Goed, zonder overdrijving toch zeker voor de eerstkomende paar jaar. Daar gaat hij.

Kir is in haar eerste twee levensweken 5 cm in stokmaat toegenomen. Ze heeft haar eerste ontworming zonder verzet naar binnen gewerkt, weegt nu naar schatting 50 kg en heeft al dagelijks een halfuur een veulenhalstertje om. Dit diertje is nergens bang voor, zelfs niet voor de schrik van elk paard: ritselende plastic tasjes. Dat belooft wat voor haar toekomst.

halstertje

We plantten een mooie acer palmatum in de bak bij de voordeur en twee stuks frisgroene parrotia persica naast het terras. Alle in het najaar aangeplante struikjes lopen wel een klein beetje uit maar het zijn toch grotendeels nog bijna dorre staakjes. En nu hadden we opeens bewegende blaadjes, dat maakte het huis meteen veel levendiger. Ze staan in de straffe oostenwind te klapperen, dat wel, je krijgt gewoon meelij als je het ziet. Moet dat nou? Volgens mij waait het de laatste jaren veel meer en veel harder dan vroeger. Ik ben ertegen maar er wordt weer niet naar mij geluisterd.

We maakten een lange rit op donderdag en een korte op vrijdag. Bij die laatste lieten we de paarden elk een tegengestelde richting op gaan, in Harissa's geval ging dat niet zonder schermutselingen maar leuk was het wel. Af en toe alleen eropuit helpt voor je concentratie. Bovendien, hoe meer afwisseling hoe beter.

R zette een mooie slagboom in elkaar met materiaal dat we al hadden en ik schilderde hem. Daarmee kunnen we de paarden laten oefenen, alweer in het kader van de variatie en het wennen aan van alles en nog wat, bijvoorbeeld dat de ruiter eens een slagboom wil openen zonder af te stijgen. Het is dan de bedoeling dat het paard meewerkt.

We brachten de tuinstoelen naar buiten en ontbeten voor het eerst op het terras (toen het even niet waaide). We hoorden de koekoek 15 uur slaan en ver weg een concurrent die antwoordde dat het al 26 uur was. De paarden hebben weer de kleine vliegjes die ze in hun boeg bijten en we weten nog steeds niet hoe we die kunnen bestrijden. De buurmeisjes kwamen het veulen aaien maar vonden het al na drie seconden veel leuker om met het losse stro te spelen. Whoosh! Ze vertrokken met elk een hip strokapsel.

Dat was het, maar zodra de pc uit is, schiet mij nog veel meer te binnen. Dat is normaal.


Sixty-two

En hoe voelt dat, vroeg R vanmorgen plagerig, 62? Oud?

Nee, het voelt niet oud, maar het klinkt oud.

Heden verjaarsbezoek. Slingers. Taart. Mijn cadeau heb ik al eerder gehad: een mooie kunstmeststrooier krijg je niet elke dag. I bet you're all jealous, right?

rielekst

Verder is iedereen hier vandaag rielekst weetjewel.


Eén bok is geen bok

Door alle pret die we beleven met het veulen zou je haast vergeten dat we zelf ook nog drie paarden hebben. Maar niet heus natuurlijk. Om ook het web te laten meegenieten maakte R een filmpje met Titan Jay en Harissa in de bocht.

Jay mag ook graag een veulenbokje maken. Of twee. En hee, denkt ze even later, wacht! ik was nog niet klaar: driemaal is scheepsrecht.

En dan snel de gebruikte energie weer aanvullen. Zijn ze niet mooi, mijn meisjes? Op 30 april zijn ze zeven geworden.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2015 - powered by InR