line
rss     171188
logo
 
zaterdag 1 oktober 2016

Kapjes

Nu het niet meer zulk heet weer is, zijn de knaasjes zo goed als vertrokken en van de gewone huis-, tuin- en keukenvliegen zijn er ook veel minder. De paarden hoeven dus geen vliegenmaskers meer op.

Daar wou ik het even over hebben. Wat we daar al voor merkwaardigs over gehoord hebben!

Regelmatig willen voorbijgangers weten waarom wij onze paarden blinddoeken. Of ze vragen of die paarden ziek zijn. De buren dachten dat wij ze die kapjes omdeden om ze te straffen. En laatst vroeg een buurman verderop of wij de paarden die zakken over hun kop deden om ze rustig te maken.

Denken die mensen dat wij gek zijn? Of paardentreiteraars? Of dat onze paarden woeste beesten zijn, die wij anders niet in bedwang kunnen houden?

Die laatste buurman had nog wel een punt. Zij houden bijen, en blijkbaar wordt een nieuw bijenvolk eerst een paar dagen met een zak over de korf of kast buitengezet zodat de bijen in alle rust kunnen leren waar ze zich bevinden. Okee, als dat voor bijen helpt, vind ik het goed. Bij een paard zou een zak over de kop waarschijnlijk averechts werken.

Een vliegenmasker is van gaas. Het paard kan er goed doorheen kijken. Deze foto is van vorig jaar, nog met de oude kapjes, en zelfs die zijn goed doorzichtig, ik heb ze zelf opgehad en u kunt mij geloven.

kapjes

De nieuwe kapjes zijn nog dunner, het is net tule, maar dan sterk. Je kunt hun ogen erdoorheen zien. En als het akeligevliegenweer is zijn de paarden er zo blij mee dat ze met het hoofd naar beneden en de oren gespitst naar ons toe komen als we met hun kapjes de wei in komen lopen: 'ha, daar zijn ze met onze maskers, fijn, dan hoeven we tenminste niet de hele zomerdag te staan lijden met die irritante vliegbeestjes om ons hoofd, die in onze oren en ogen proberen te kruipen'.

Daarom doen wij ze 's zomers hun kapjes om, totdat de knaasjes en mestvliegen compleet van de aardbodem verdwenen zijn.


Fanfare

Traratataaa! Maar liefst 65!

sixtyfive

Hartelijk gefeliciteerd FELWVHGUEVD! (bij deze heuglijke gelegenheid voor één keer voluit: Fijnste En Liefste Webmaster Van Het Gehele Universum En Ver Daarbuiten).

En gewoon zo doorgaan.


Tabak van

Daar kwam nog een week bankhangen bij. Hardnekkig virus, lamlendigheid. Gisteren hebben we ons eerste ritje gemaakt, een week later dan gepland, en vandaag heerste wederom algehele slapte. Bah. Ik heb er tabak van, vanaf morgen trek ik me er niets meer van aan, we gaan een eind rijden, zwak of niet zwak. Het moet nu maar eens uit zijn.

Intussen was er toch nog wel wat vertier. Zondag, toen R weg was met de paarden maar ik dus noodgedwongen thuis, ging de bel. 'Wissen Sie noch wer ich bin?' zei de beller. Nou, niet zonder meer, maar het feit dat hij Duits sprak scheelde wel. Zijn naam vergeten wij sowieso nooit meer, want die heeft hij bij zijn vertrek, toen de ruwbouw klaar was, in ons straatnaambordje gekerfd. Dus ik kon meteen zeggen, hee, dag Yves. Het was de metselaar die vrijwel in zijn eentje ons nieuwe huis heeft opgemetseld en die nu het resultaat aan zijn vrouw wilde laten zien. 'Kijk, hier hebben we een heel zware balk ingebracht (nu onzichtbaar achter het stucwerk), en daar hebben we nog een stukje moeten afbreken'. Hij was terecht trots op zijn werk, ze vonden het mooi geworden, en zelf zijn we natuurlijk ook erg tevreden met ons stevige huis.

Zaterdag was er straatfeest, waar ik hoestend en wel aan tafel zat. Met een kacheltje in de tent was het warm en gezellig, we bekeken de bijenkasten van een van de buurvrouwen, aten, kletsten en luisterden naar roddels en leerden twee nieuwe straatgenoten kennen. Bij de bingo met straatgrind wonnen we een Zwitsers mes met logo van de Belgische voetbalbond.

kalebassen

En vandaag oogstte R de kalebassen van de buren die door de omheining heen ons weiland in gegroeid waren. Groeten uit het wilde westen, waar gewoon het recht van finders keepers, losers weepers geldt.


Arme ik

Deze week niks gedaan, ik. R wel, die maakte zondag een prachtige dagtocht met Sunshine en de paardenvrienden in de buurt van Herbeumont. Mooi is het daar, dat zag ik wel aan de foto's. Hier vlakbij huis hebben we niet zulke rustieke bruggetjes, waar je met de paarden fijn onderdoor kunt klossen.

herbeumont

Intussen golft de nog-nooit-eerder-in september-vertoonde hittegolf gewoon door, terwijl ik niet meedoe. De afgelopen dagen hing ik rond in bed en op de bank. Uchuchuche, verkouden. Wie is er nu verkouden tijdens een hittegolf. Hatsjie.

Het gaat geleidelijk aan wel beter. Morgen maar weer eens een stukje rijden, aan het eind van de dag, als het een beetje koeler begint te worden.


Alweer niet stilgezeten

Afgelopen week maakten we een paar mooie buitenritten, waarvan er een opmerkelijk was doordat Harissa bij de ingang van Burnéchamps niet alleen weigerde om dat gehucht binnen te gaan (wat ze er toch tegen hebben weten we niet maar ze vinden het daar elke keer weer enorm spannend), maar toen ik aandrong zelfs loodrecht omhoog kwam op de achterbenen. Nee! Nee! Ik Ga Beslist Niet Verder! Het leek wel alsof ze tegen een glazen muur opliep.

Op zulke momenten ben je blij dat je kunt rijden en nadat ze weer is neergekomen gewoon verder kunt. Ook vandaag, met Jay, was er weer wat geschermutsel toen er opeens een meneer met jeep met een aanhanger hout op een vertrouwd bospad stond. Dan staan onze paarden als aan de grond genageld. Dat Is Een Eng Ding! Vorige Keer Stond Dat Hier Niet! Mooi Dat We Daar Niet Langs Durven!!! Uiteindelijk leidde ik Jay er aan de hand langs en dan durft Titan ook wel weer. De bosbouwer verontschuldigde zich nog beleefd dat hij ons had opgehouden, terwijl het helemaal zijn fout niet was. Zo is er op elke buitenrit wat te beleven.

Zondag was het weer grooming geblazen, deze keer in Virton, op 30 km van hier, en ter voorbereiding kwam het endurancepaard zaterdag een nacht hier logeren. Om het paard een plezier te doen gingen de enduranceruiter en ik eerst lekker moules frites eten langs de Semois en daarna een gemoedelijk eindje rijden door het zonnige bos, terwijl R in Nederland familiebezoek aflegde. R houdt niet van mosselen dus dit was mijn kans.

endurancevirton01

Op de wedstrijddag zelf regende het eigenlijk niet veel, alleen in de pauze raakte iedereen op het groomingveld doorweekt in een plensbui van vijf minuten. Een goed voorbereide ruiter heeft altijd een reservestel kleding en tuig bij zich, en deze keer had uw groom hetzelfde goede idee gehad zodat ik mij in de trailer kon omkleden in een compleet droge outfit. Minor detail, maar het is fijn als je de rest van de dag niet hoeft rond te soppen in natte kleren en laarzen.

Onze ruiter werd wegens lichte kreupelheid uitgeschakeld aan het eind van haar 80 km, maar vond dat niet erg want het was toch goede training geweest, en onze andere ruiter werd 1e op de 60 km. Dat had hij niet verwacht en we waren al bijna vertrokken voordat de prijsuitreiking begon.

endurancevirton02

Verder deze week. We ontdeden de bosranden van brem, strimden langs de hele omheining en egaliseerden de round pen. R maakte het afdakje achter de boxen af dat door zijn gips was opgehouden en installeerde de pomp voor de paardendouche. Dat kwam goed uit want maandag kwam Sunshine Tip uitgebreid wassen en knippen voordat ze haar meenam naar Frankrijk om voor working cow horse te leren. Nu hebben we dus nog maar vier paarden, ons drietal en Blue, waarmee we de laatste tijd niet veel hebben gedaan. Nog een paar keer onder het zadel en met hoofdstel en dan zal Olivier haar wel voor 'ingereden' verklaren en kan zij ook vertrekken.

En ten slotte ben ik dankzij al mijn gegroom vastbesloten om volgend enduranceseizoen een 30 km met Harissa mee te doen. Dat dier verdient gewoon dat er met haar talenten als renpaard iets gedaan wordt. Voor mij is het op de kop af 25 jaar geleden dat ik aan zo'n wedstrijd meedeed maar, zoals een medegroom zondag opmerkte, 'een mens is nooit te oud om weer te gaan genieten'.


Werk

We keken naar de aftrap van BZV. Een van de nieuwe boeren heeft een enorme verouderde overgroeide staatsboerderij in Roemenië aangekocht en dat gaat allemaal mooi worden, zegt hij. We helpen het hem hopen. Het deed mij terugdenken aan de tijd toen wij hier begonnen. 2011. Ook hier een verouderde overgroeide troep, gelukkig wel op veel kleinere schaal maar wij hadden toch ook het een en ander op te ruimen. Ik zocht er wat foto's bij uit die tijd.

oudedoos01

Wildgroei in de bosranden rooien, stevige boterhammen met kaas en pindakaas erbij, pak karnemelk in de broekzak. Takken slepen, vuur stoken, leuk werk.

oudedoos02

De verkoper van ons huisje had niet echt opgeruimd. Echt niet. In huis niet en buiten niet. Glasscherven in de wei, verbrand aluminiumfolie en plastic, mosselschelpen overal, inzakkende schuurtjes, betonresten, lege hondenvoerbakjes tot ver in het maaiveld.

oudedoos03

Negen ton betonpaaltjes door R eigenhandig uitgetrokken en per steekkarretje naar de oprit gekruid. Afvoeren, de twee meter hoge gaashekken afbreken en de wrakke poorten naar het containerpark brengen.

oudedoos04

Eenmaal opgeruimd en opgeknapt stond het oude huisje er charmant maar tochtig en ongeïsoleerd bij. Bewoonbaar. We hadden nog geen paarden, geen tractor, geen roundpen, geen boxen, geen weidesleep, geen hooi, te weinig weiland, en er moest nog een nieuw huis worden gebouwd. Vergunningen, bouwbedrijf, tijdelijk verhuizen, toestanden.

nieuwedoos

We kregen er weiland bij en intussen werden om ons heen alle bospercelen gekapt. Niet om ons een plezier te doen maar wij zijn blij met meer zon, meer uitzicht, meer overzicht. Het huis is klaar, en zelfs de tuin gaat op een tuin lijken.

Nu zien we paardenvrienden om ons heen hetzelfde doen. Een oud huis, een paar instortende schuren en verwaarloosde weilanden en hup, aan het werk. Er zijn projecten bij waar wij niet aan zouden beginnen maar alles kant-en-klaar en precies-naar-je-zin is toch niet te vinden. Opruimen, achterstallig onderhoud, opknappen, grondverbetering, het is werk. Veel werk, maar (grotendeels) leuk werk, en het wordt mooi. Het is de moeite waard.


Gone grooming

Vrijdag begon vroeg, kwart voor vijf op. Snel ontbijten en op weg naar Brussel voor een dag grooming, zoals al eerder, zelfde paard, zelfde ruiter, 100 km deze keer en zonder warme jas.

Mooi hoor, 's ochtends vroeg onderweg. Grondnevel, roze zonsopgang en weinig verkeer. Er liep een haas over de weg, de eerste die ik ooit zag sinds we hier wonen. In Brussel zijn meer mensen, verkeersborden en stoplichten op een vierkante meter dan in de wijde omtrek van Suxy. Ik ben dat niet meer gewend. Het was goed om er weer eens op uit te zijn en met eigen ogen vast te stellen hoe de rest van de wereld leeft. Dicht op elkaar vooral.

Het groomen zelf was rielekster dan anders, deze keer had ik terreindienst in plaats van met de auto van groom point naar groom point. Tussen de drie rondes (40, 30 en 30 km) was er tijd om rond te kijken in het Zoniënwoud, het Brusselse stadspark dat groot genoeg is voor ruiterroutes van 40 km, statige oude bomen, grote vijver, eilandje, joggers, fietsers, hondenuitlaters, bereden politie, eendjesvoerders en enduranceruiters. Het was goed georganiseerd en veilig voor iedereen. Heel veel vrijwilligers, onder wie die daar met dat witte T-shirt.

oldgroom01

Alles bij elkaar zaten mijn groommaat en ik niet stil. Zij had een foon die de door ons te voet afgelegde afstand bijhield: 18 km! Daar was nog een kilometer hardlopen met een tas met paardendekens en touw bij, van de finish naar de groom gate voor de laatste verzorging.

Het was vooral voor mij leuk omdat ik dat gewoon bleek te kunnen. Ik had al in geen tijden meer hardgelopen en mijn knieën zijn punten van aanhoudende zorg, maar dankzij de onlangs ondergane kuur van drie spuiten deden ze het prima. Niemand hoefde op mij te wachten.

oldgroom

Dus ik was wel trots. Na een korte nacht, een lange dag en een flink eind autorijden moe maar voldaan.

Het oudje doet het nog best. Nu nog wel even wat slaap inhalen.


Verrassend

Oké, een logje. Ja, ik ben een beetje druk, maar er gebeurt natuurlijk voortdurend van alles dus een logje is dringend gewenst.

Ik maakte nog een ritje met de meisjes en hun ponies, gewoon achter het huis het bos in, richting Straimont, en het is frappant dat ik daar - nu ik eens een keer de gids ben - talloze paadjes aantref die er niet zijn als ik met R door precies hetzelfde bos rijd. Ik raakte niet echt de weg kwijt maar Jay verloor wel een ijzer, en daar is op deze manier geen zoeken aan.

De dag daarna reed ik drie uur door België en een stukje Frankrijk voor een kort bezoekje aan vakantievierende vriendinnen. Ze hadden de verwarming in hun huisje aan. Het was 11°. Ik was blij dat ik zelf niet met vakantie was.

Zaterdag waren we uitgenodigd voor de lunch met onze paardenkornuiten met wie wij onlangs een paar dagtochten hebben gemaakt. Deze lunch duurde tot na zessen en dan nog waren wij als eersten weg. Fred belde toen namelijk. Er was een toestand met een merrie en haar veulen en of hij de merrie even in een van onze boxen kon parkeren. Welke merrie? Ondine.

Aha. Spektakel! Spoorslags naar huis, gelukkig waren we niet ver weg. Ze waren er al, en het veulen was al bijna in de trailer gehesen. Fred heeft het van Olivier gekocht en nu was het moment van scheiden daar. Hij vertrok met het veulen en Ondine bleef bij ons achter. Ze liet luidkeels horen dat ze het met deze schrijnende gang van zaken totaal oneens was. Haar kind! Weg! Volgens Olivier keek ze er normaal gesproken amper naar om, maar nu het ontvoerd werd kwam opeens het moederinstinct opspelen.

Olivier heeft meestal wel een kalmerende invloed op haar maar die blijft er natuurlijk niet de hele nacht naast staan. Ik vreesde voor onze boxen, die wel stevig zijn maar Ondine ramt als ze er echt uit wil die bamboeplanken best aan gort. Ze is woest en oersterk. Uiteindelijk bedacht Olivier dat het veiliger was als ze de nacht zou doorbrengen in een box bij Chantal. Haar boxen zijn van beton. Hij voerde het paard af en we hoorden haar nog een tijdlang hinniken.

Dus ja. Zelfs als we een keer niet thuis zijn is hier ruimschoots leven in de brouwerij.


Drukdrukdruk? In elk geval bezigbezigbezig

Beetje bij beetje drong het tot ons door wat een gebroken voetbeentje allemaal voor consequenties heeft.

Eerst zei de eerstehulparts: 'de breuk hoeft niet te worden geopereerd'. Heujjj? Aan opereren hadden wij helemaal niet gedacht. Maar het hoefde dus niet. Mooi.

Daarna: 'u krijgt eerst tijdelijk gips'. Whoeoe? Gips!? Moet dat? Kan het niet gewoon met wat teep?

Nee, gips moest. Niet op lopen. Over twee weken terugkomen voor loopgips. En dat dan vier weken lang, en daarna kijken we nog eens. Aha. Okee.

Allemachtig. Eenmaal weer thuis kwamen we er geleidelijk achter dat iemand met krukken nog geen glaasje thee kan transporteren. Douchen kan niet. Paarden verweiden niet. Grasmaaien niet. Vuilnis buitenzetten niet. Autorijden niet. Boodschappen doen niet. Zelfs naar de tandarts en de longarts op één dag levert logistieke puzzeltjes op, want een uurtje zoekbrengen in het winkelcentrum terwijl de ander bij de dokter zit, is er momenteel niet bij.

Nu doe ik dus alles waarbij gelopen moet worden, en dat kost meer tijd. Met zijn tweeën vier paarden naar de overkant brengen is in tien minuten gebeurd, in mijn eentje ben ik met vijf stuks drie kwartier bezig of bij twee-aan-twee een half uur. De dagen zijn zó vol, nu we net toevallig vijf paarden hebben lopen waarmee gewerkt moet worden. Longeren vooral, maar ik ging zondag na het hooi lossen voor Chantal toch ook nog een stukje rijden met Harissa en een dochter van Olivier. En intussen heeft Blue al een zadel en een ruiter op gehad, een mijlpaal die in de ogen van Olivier betekent dat ze al zo goed als ingereden is. Wishful riding is dat.

bluezadel

Vandaag kwam Sunshine en gaf vier uur les, longeren voor Tip en Blue (waarbij Blues eigenaar toevallig langskwam en de verrichtingen kon volgen), en stelling en buiging voor Jay en mij, terwijl Sunshine zelf op Titan demonstreerde hoe het wél moest. Zo kreeg Titan ook de nodige beweging. R zat op het bankje te filmen. Dat kan wel met een voet in het gips, en een filmpje achteraf bekijken zegt meer dan 1000 instructiewoorden. Nuttig, nuttig.

Intussen gaan de was, eten koken en de vloer vegen vanzelfsprekend ook gewoon door. En ik kneed en bak nog steeds elke paar dagen een zuurdesembrood. Sinds de eerste keer nooit overgeslagen. Onmisbaar, dat brood. Want na een dag stevig aanpakken wil een mens natuurlijk wel wat behoorlijks eten, en dat geldt ook voor tussen-de-middag.


Never a dull moment

Al het hooi van ons ruïneveld ...

hooi01

... was woensdag geladen ...

hooi02

... en Oliviers hooiploeg kon het in de grote schuur van Le Paul gaan stapelen, net voordat de eerste regen viel ...

hooi03

... een klein buitje was het maar, en op onze donderdagtocht was het allang weer droog. Thema: beklimmen en afdalen van hellingen te paard. Ongecontroleerd een helling afraggen kan iedereen, maar het moet beheerst gebeuren. Onze paarden kunnen dat al, en Jay gaf een demonstratie 'omhoog in drie sprongen', precies zoals het moest. Ha, formidabele achterhand, ze is niet voor niets een Quarter. Omlaag kost minder kracht maar weer meer beheersing.

hellinkjes

Een mooie tocht, met een heel eind stroomopwaarts door de Vierre, en alle deelnemers waren tevreden. Thuis de paarden nog even afgespoten met de nieuwe paardendouche, net als laatst (maar nu met pomp), en daarna vertrok de ene trailer na de andere.

trailer

Kom, dacht R toen iedereen vertrokken was, laat ik even de lege bierflesjes naar de garage brengen, mijn teen stoten, een vreemd hupje maken en voor zes weken in het gips belanden met een gebroken middenvoetsbeentje. Daar hoef ik niet voor van Titan te vallen, dat kan ik wel alleen, en het is weer eens wat anders.

gips01

Never a dull moment dus, maar nu moet hij nog iets leuks bedenken om zes weken lang te doen in plaats van paardrijden.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2015 - powered by InR