line
rss     159851
logo
 
zaterdag 30 april 2016

Eén bok is geen bok

Door alle pret die we beleven met het veulen zou je haast vergeten dat we zelf ook nog drie paarden hebben. Maar niet heus natuurlijk. Om ook het web te laten meegenieten maakte R een filmpje met Titan Jay en Harissa in de bocht.

Jay mag ook graag een veulenbokje maken. Of twee. En hee, denkt ze even later, wacht! ik was nog niet klaar: driemaal is scheepsrecht.

En dan snel de gebruikte energie weer aanvullen. Zijn ze niet mooi, mijn meisjes? En morgen zijn ze jarig.


Dag 4

In haar eerste vier levensdagen heeft Kir al meerdere weersoorten leren kennen. Voorjaarszon, milde regen, hagel, nachtvorst, sneeuw. Weer in de verkeerde volgorde, winter 2.0.

winter

Zo wordt een gloednieuw veulen toch helemaal op het verkeerde been gezet? Straks denkt ze nog dat het zo hoort, eind april.


Dag 2

Op haar eerste dag in deze wereld mocht Kir al mee naar de bosrand, even rondsnuffelen in de omgeving, en vandaag - dag 2 - was de grote dag dat we alle paarden voor het eerst dit jaar naar de overkant brachten voor een paar uur gras eten en rondrennen. Prachtig, al dat groen, dat stond ze wel aan en we hadden er zelf ook naar uitgekeken.

kir02

En hoe kwamen we daar, aan de overkant? Nou, een voor een. Of met zijn tweeën.

Zo we zijn er. Een hek, dacht Kir, wat is nou weer een hek? Hoe kom ik daar door? Oei, daar komen de drie andere paarden aandenderen, dat wordt wel een beetje bedreigend. En Paprika zag het ook al helemaal niet meer zitten.

Dus toen moest de cameraman even ingrijpen, aan het eind van het filmpje, en alles kwam weer goed.


Verrassing

Na al die maanden anticipatie toch nog een verrassing. Vanochtend in de wei aangetroffen: Kir Royal

kir

Paprika heeft heel slim gewacht tot deze eerste zachte lentenacht. Zij en Kir hebben een goede eerste dag gehad en de adoptiefouders I+R zijn trots op dit mooie merrieveulen.


Allemaal beestjes

Tijdens onze zondagse rit van drieënhalf uur kwamen we een ree tegen, twee moeflons en drie ruiters, en verder niemand. In deze regio vol wandelroutes zijn de wandelaars schaars. Maar één van de ruiters was een echte ruiter, de andere twee waren mensen die op een paard zaten; een duidelijk verschil. Reeën zien we vaak, moeflons voor het eerst, althans tijdens een rit. Een ooi, en een ram met indrukwekkende enorme horens.

jaywithaview

Vanavond stond er een hert in de bosrand te eten. Met de verrekijker was hij goed te zien maar als de paarden ons niet op hem attent hadden gemaakt was hij ons niet opgevallen. Bij de boxen hebben vogeltjes een nest geknutseld op een van de lampen, waarschijnlijk mestvinken. We zien ze tenminste regelmatig op de paardenmest zitten, lekker fris. Goed dat het ledlampen zijn, anders werden de jonge vogels straks geroosterd. Er scheren ook zaluwen rond op zoek naar een goed plekje, maar het zal ze niet meevallen iets stevigs te metselen tegen het gladde bamboe van de boxen.

titan

De paarden hebben onderhand genoeg van hooi maar ze kunnen nog niet naar de overkant, de wei in. Het vriest nog iedere nacht en het gras groeit niet hard. Alles loopt wel uit, zelfs in de door de paarden gemolesteerde fruitboompjes zit bloesem, maar het gaat allemaal erg langzaam. Nog even jongens, eind deze week gaat het gebeuren.

We denken dat Paprika daar ook op wacht, tenslotte is het fijner een veulen te werpen in het groene weidegras dan in een kaal stuk land, of zelfs in een box met stro. We kijken iedere ochtend meteen na het opstaan hoeveel paarden we hebben, maar nee, het zijn er nog steeds vier. Het wachten is op echt lenteweer.


Poetsen

Beeld bij het vorige logje: scharrelpaard in de bosrand. Beter gezegd de voormalige bosrand, nu alle sparren zijn omgehakt krijgt het gras de kans tussen de takken en stronken. De bosbouwer kondigde aan dat hij die wil versnipperen en er dan lariksen planten. Dat horen wij graag, lariksen zijn naaldverliezend, mooi geel in de herfst en frisgroen in het voorjaar. Veel interessanter dan sparren, die er altijd hetzelfde uitzien. Zolang het nog een ongeordende rimboe is mogen wij de paarden er wel een halfuurtje per dag in laten rondneuzen, dat staat ze wel aan.

bosrand

Voordat het zover is moet er grondig gepoetst, winterhaar en zand verwijderd worden. Als het geregend heeft zien de paarden er vaak uit als baggermolens. Een half uur per paard hard werken is het minste, voordat ze weer een beetje toonbaar zijn. Titan en Harissa waren het eerst aan de beurt, maar het poetsen duurde Jay deze keer zo lang dat zij het moede hoofd even op de baas liet rusten. Ogen dicht, lekker even dommelen.

poets

Verder verhardden we de doorgang naar de mestopslag, die in de winter altijd zo modderig wordt, met gele Gaumesteen die ergens van over was gebleven. Van het overschot bouwde ik een decoratief muurtje achter het terrasje bij de roundpen en R kruide de overtollige grond naar het hellinkje bij de boxen. Allemaal inside information zodat wij bijvoorbeeld volgend jaar kunnen nakijken wanneer wij dat muurtje ook alweer gebouwd hebben c.q. dat hellinkje geëgaliseerd.

Ten slotte plaatste de gemeente zonder dat wij het in de gaten hadden alsnog het max 50-bordje. Daarentegen werd het straatnaambordje weggehaald waarlangs ik altijd vanuit het weiland aan de overkant als aan een brandweerpaal naar beneden gleed. Ik had de gemeentewerkers vorige keer nog gedemonstreerd hoe ik dat deed, maar het wegenverkeersreglement houdt met dat soort gebruik blijkbaar geen rekening. Nu moet ik het met dat max-50-paaltje zien te redden maar dat is korter. En het veulen is er ook nog altijd niet.


Verlaat

Twee weken geen logje, toemaar. Het is niet dat er niets te melden valt, het leven hier gaat zijn gangetje (gelukkig wel) maar er gebeurt elke dag toch van alles, verwacht en onverwacht. Ik had even een periode van ofwel buiten zijn ofwel met-een-boek-en-breiwerk-op-de-bank-in-plaats-van-achter-de-pc. Nu is het zaak in te halen, anders gaat er teveel verloren.

De gemeente kwam een verkeersbord plaatsen. Voorbij ons huis naar boven: einde max 50 km/u. Het bijbehorende bord van max 50 voorbij ons huis naar beneden ontbreekt. Het verbod wordt dus wel opgeheven maar niet ingesteld, wat wel wonderlijk is maar aangezien we niet verwachten dat de twee aanwonenden die gewoonlijk met >50 km voorbijscheuren zich iets van zo'n bord zouden aantrekken, maakt het weinig uit.

In afwachting van het nieuwe weideseizoen laten we de paarden iedere dag een uurtje grazen in de omliggende bosranden. Zo gaat de overgang van hooi naar gras straks geleidelijk in plaats van abrupt. In het begin met een halster en een touw maar algauw zonder touw. Ze scharrelen dan rond tussen de takken, de meest natuurlijke manier van voedsel zoeken voor een paard, en wij drentelen wat rond, letten op dat ze niet te ver weg zwerven en luisteren naar de vogels. Nog een week, naar schatting, dan kunnen ze aan de overkant de wei in. Daar begonnen we vandaag met het strooien van kunstmest, tot we door een onweersbui met hagel van het land werden gejaagd.

We maakten een paar mooie bosritten, waarbij Titan en Jay zonder aarzelen de Semois in gingen, en reden een keer 's avonds uit met Sophie en een paar buurtgenoten van onze leeftijd, wat Sophie 'rijden met de afdeling geriatrie' noemt. Een goede ervaring voor de paarden om weer eens met andere paarden samen te zijn, maar er mocht alleen gestapt en gedraafd worden. Het galopperen bewaren we maar voor de ritten die we met ons tweeën maken. We begonnen ook weer met werk in de roundpen, daar is die tenslotte voor, maar wij en de paarden waren door het nietsdoen deze winter wel wat roestig geworden. Daar moet nodig iets aan gedaan worden.

We hielpen Olivier, die tijdens de afwezigheid van Chantal voor haar dieren zorgt. Décathlon kreupelt maar Olivier kreeg hem niet te pakken om te zien wat eraan scheelt, Décathlon is een beetje verlegen. Met wat vriendelijk gepraat en een winterwortel had ik hem zo ingepalmd. Dat is goed voor mijn horsemanship-reputatie.

Het veulen is er nog altijd niet. Eigenlijk is dat niet abnormaal laat, maar omdat we de uitrekendatum niet weten en al vanaf november denken 'nu kan het elk ogenblik geboren worden' lijkt het wel heel erg lang te duren. Paprika staat week in week uit dromerig voor zich uit te kijken en te eten te eten en te eten zonder dat er wat verandert. Met een dracht van elf maanden heeft ze uiterlijk tot half mei de tijd. En nu het zachter weer wordt, ook 's nachts, denken wij telkens 'nu kan het elk ogenblik geboren worden'.

paprikaplus

Misschien wel op dit eigenste moment, terwijl ik dit logje zit te schrijven.


Kalk

Onze weilanden zijn voor verbetering vatbaar. De grond is sterk verzuurd door al die sparrenbomen eromheen. Nu die weg zijn hebben we bodemonderzoek laten doen en de uitslag was dat er eerst kalk op moet en daarna kan er verantwoord bemest worden, waarvoor we een schema gekregen hebben. Die bodemonderzoekinstantie is daarvoor: dat de boeren weten hoeveel en wat ze moeten strooien voor een zo groot mogelijk rendement, geen overdosis en ook niet te weinig, en voor ons hobbyisten is dat ook een goed principe.

Okee, kalk. Ik ging bij Goffinet vragen waar dat te krijgen was. O bij Talbot, en ze rijden het ook voor je uit, handig. Maar zo handig was het toch niet, want voor zo'n klein oppervlak als dat van ons (2,5 ha) was voor dat uitrijden geen ondernemer te vinden. Of er geen boer bij ons in de buurt was die het wilde doen? Hm, misschien, maar we hadden al eerder eens gedacht aan een eigen kunstmeststrooier want dat soort werk komt elk jaar terug en met zo'n apparaat zijn we onafhankelijk van andermans goede wil, planning en materiaal. Niet ver van hier was er een te krijgen en na wat aanpassingen zoals een stuk van de aftakas afzagen (het lijkt wel of dat altijd moet zodra we een nieuw apparaat aanschaffen) konden we aan het werk.

Om te beginnen kalk halen. Hoeveel? Drie ton. Het is los te koop (en vrac) en dan is het veel goedkoper maar daar moet je een grote tractor met een grote aanhanger voor hebben. Wij rijden drie keer heen en weer met de trailer, 1000 kg in zakken van 50 kg. Vanuit de trailer zak na zak de strooier in en rijden maar.

kalk

Eerst een oefenrondje op 1/4 strooiwijdte, eens kijken hoe dat uitpakt. Te weinig, voor kalk moet de strooiopening vol open, ik noteer het maar dan weten we dat als het over een paar jaar weer eens moet (kalk hoeft niet elk jaar). Het stoof behoorlijk, dus het was zaak bij het uitrijden goed op de windrichting te letten. Niettemin waren we allebei nogal wit toen het ruïneveld (0,7 ha) gedaan was. Inmiddels regent het alweer, wat gunstig is voor het land, en zijn we onder de douche geweest, wat hard nodig was voor ons.

Morgen verder met het weiland aan de overkant, als het weer het toelaat.

Het veulen is er nog altijd niet.


Testen

Eindelijk maakten we weer eens een buitenrit, met Titan en Jay, het begin van het nieuwe seizoen. Nog geen blad aan de bomen, nog geen vliegjes, mooi. Verder wandelen we met de paarden aan de hand naar de Vierre of we laten ze grazen in de bosrand achter de omheining, aan het halstertouw. Alleen voor de afwisseling, het gras dat daar nog staat is niet bijzonder maar de paarden vinden het geweldig. Het is in elk geval gras en ze hebben onderhand wel zin in wat anders dan het hooi waar ze het de hele winter mee moeten doen. Zo gaat het elk jaar, in maart kijkt iedereen uit naar vers voorjaarsgras. Nog even geduld.

endofseason

Ik wilde eens testen wat er zou gebeuren als ik in de bosrand het touw losmaakte. Dat verschilde.

Jay was het eerste proefkonijn. R liep met Titan langzaam terug naar huis, ik maakte Jays halstertouw los en wandelde ook op mijn gemak weg. Jay graasde onbekommerd door, graasgraasgraas. Totdat we de hoek om uit het zicht raakten. Opeens kreeg ze het door: 'WAT!? Waar zijn de anderen?! Ik ben hier helemaal ALLEEN!!!' Ze zette een sprint naar huis in die de grond deed dreunen. Met pure spierkracht van 0-50 km/u in 0.01 seconde, indrukwekkend.

De volgende dag was Harissa aan de beurt. Zelfde procedure. Graasgraasgraasgraas. En daar bleef het bij. Totaal niet onder de indruk. 'Ik alleen hier? Ja, en? Het is dichtbij huis toch, en ik weet de weg. Graasgraasgraas'. Zodoende kon ik het hele eind teruglopen om haar weer op te halen want een keer naar huis terugkomen moest ze toch wel.

Als derde nam Paprika het heft in eigen hoef en tufte onuitgenodigd zonder begeleiding zelf de bosrand in. Dat was nu ook weer niet de bedoeling. Ze liet zich daarna wel weer gemakkelijk vangen.

Titan hebben we nog niet aan deze test onderworpen, het zou hem misschien onzeker maken en we willen niet dat hij een zenuwcrisis krijgt.

Overig nieuws. R zette een ssd-schijf in beide pc's, we deden vooronderzoek voor het uitrijden van kalk in onze weilanden en bezochten het Grand Feu. Het was even grand als voorgaande jaren, met meer vonken en minder opkomst dan gewoonlijk. De verkleedcode was dit jaar 'aliens', we zagen groene en rode, met een grote bek en kleine oogjes bovenop het hoofd. De hoornblazers bliezen zich zoals meestal een ongeluk zonder dat iemand er veel aandacht voor had, maar het hoort erbij, als ze er niet waren zouden ze gemist worden. Tenslotte kregen we 100 balen hooi van Olivier voor het onderhoud van Paprika, die haar dagen inderdaad doorbrengt met gestaag kauwen, ook als de anderen allang uitgegeten zijn.

Het veulen is er nog altijd niet.


Telkens een stukje verder

Afgelopen week hebben we maar weer eens de sellerie opgeruimd. Niet dat het er een bende was, maar al het opruimwerk tot nu toe valt onder het hoofdstuk 'tijdelijk', nu al vijf jaar. Wij blijven met spullen schuiven omdat er steeds iets verandert in ..., ja wat. Laat ik het de infrastructuur noemen.

Eerst hadden we in het oude huisje hooiopslag in de garage. Toen de boxen klaar waren kon het hooi in een box, plus al het gereedschap en allerlei andere spullen zolang het nieuwe huis niet klaar was. Vervolgens werd de hooibox Paprika's box, het hooi verhuisde naar het tractorschuurtje en het gereedschap tijdelijk naar de sellerie, dat kon want de zadels en het tuig hingen de hele winter in huis. Dat leer wordt anders maar vochtig met al dat natte weer.

En nu we het hooischuurtje in gebruik hebben genomen, kon natuurlijk het hooi daarin, maar ook het gereedschap. Schoppen, harken, grepen, mestscheppen, bezems. Eind goed, al goed, want nu hoeft dat allemaal niet weer te verhuizen.

Uiteraard is in alle fasen van opruimwerkzaamheden de inspectie ter plaatse. Men moet de verschillende wijzigingen goed in het oog houden; de kans is immers groot dat er hooi bij betrokken is.

inspectie

En dan nog het een en ander for the record. De sneeuw is weg, het zijn koude blauwe dagen met zon en een straffe noordooster, de nachten met een zwarte sterrenhemel en een helderwit halfmaantje dat laag boven de heuvel op zijn rug ligt. Er is weer een stukje ruïne ingestort. De gemeente kwam om een gat te graven voor het bord dat ons weggetje van een 90 in een 50 km/u exemplaar moet veranderen. De jongen-die-niet-in-Brussel-werkt maaide voor het eerst dit jaar zijn gras; op dit punt kent hij geen genade. De gastank werd gevuld, Chantal verblijft in Congo, en de toezegging voor de vergunning voor de carport kwam binnen. Bij de roundpen bloeien de sneeuwklokjes, maar verder is er nog niets boven de grond.

Paprika is niet kreupel meer en het veulen laat op zich wachten. Er ligt volop stro klaar om er de kraambox mee te stofferen, maar het ziet er naar uit dat Paprika wacht tot er een eind komt aan de nachtvorst. Daar kunnen wij alleen maar begrip voor hebben.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2015 - powered by InR