line
rss     138939
logo
 
zondag 25 januari 2015
huisje
nog
80
dagen . . .

Sneeuwzaterdag

Om acht uur was het nog droog, groen en licht, met een roze zonsopgang. Om kwart over begon het te sneeuwen en wel meteen van dikhoutzaagtmenplanken. We reden door de witte wereld naar Suxy om de paarden te voeren.

sneeuwzaterdag

Gaandeweg werden die steeds besneeuwder. Mijn kleine Quarter en driekwartarabier leken wel Appaloosas, snow blanket pattern.

sneeuwzaterdag2

Rijden is niet te doen als de sneeuw dikke klonten vormt onder de hoeven. Maar wandelen is veilig en natuurlijk net zo leuk.

sneeuwzaterdag3

Eerst een rondje met Titan en Harissa, daarna nog een met Jay en Stracciatella. Sneeuwzaterdag plezierdag.


Nog een mijlpaal

Ik was een mijlpaal vergeten te noemen, en dat terwijl het een kleine maar ingrijpende is. Voor mij dan, R zat er niet mee, en weinig mensen zullen met mij meevoelen, maar het is ook niet zo dat ik helemaal de enige ter wereld ben die zo is ingesteld: ik word gek van onnodige geluiden.

Als geluid ergens toe dient, kan ik het hebben. Het gejank van kettingzagen als er zo nodig ergens een bos om moet of het gebrom van een tractor die gewoon zijn nuttig werk doet: niks aan de hand. Het is fijn als het aan het eind van de dag ophoudt maar ik word er niet stapel van.

Maar overbodig geluid, nee. Een onbestemd rammeltje in de auto, het gezoem van een airco, bladblazers, dat soort dingen. Een buurvrouw die 's ochtends bij het wegrijden altijd even naar de kinderen toetert, daar moet ik heel heel erg mijn best voor doen om die niet uit haar auto te sleuren nog een beetje sympathiek te vinden.

En nu hadden we er de afgelopen periode zelf zo eentje in huis. Toen we het oude huisje kochten kregen we de eeuwenoude koelkast erbij. Het was geen mooie en ook geen erg schone, maar hij koelde en dat was handig, voor tijdelijk. Het 'tijdelijk' werd drie jaar. Het oude beestje draaide bijna onophoudelijk en het rinkelde. Het rinkelde met een hoog, irritant, zenuwslopend rinkeltje, en geen flessen die tegen elkaar aan rammelden maar gewoon de motor. Wat een opluchting telkens, als hij even zijn gemak hield.

Toen het huisje werd afgebroken dacht ik dat we eindelijk van hem af waren maar nee. In het huurhuis stond geen koelkast en dus verhuisden we hem mee. Rinkelrinkel rinkelrinkelrinkel rinkelrinkel. Toen hij dat op de kop af een jaar had gedaan kon ik er niet meer tegen. Je zou zeggen, toe, hou nog even vol, nog maar drie maanden en hij mag naar het stort, maar de maat was vol. Genoeg is genoeg. We sleurden hem de garage in, waar hij op zijn gemak kan rinkelen zoveel hij wil zonder iemand gek te maken. Eigenlijk zo gebeurd, steekkarretje eronder en hup. Nog net op tijd voor ik hysterisch werd.

En wat een opluchting. Iedere avond zit ik nu te genieten. Hij is weg. Het is stil. Afwezigheid van martelgeluid. Ik kan mezelf horen ademen en Het Ventje horen spinnen. Heerlijk. Ik had hem er natuurlijk veel eerder uit moeten gooien maar dan was de opluchting niet zo groot geweest als nu.

PS. En zeg. Ziet u dat tellertje hier linksonder? Dat tikt de dagen weg tot de verhuizing. Tiktiktik. Geluidloos maar zeker.


Mijlpalen

Intussen, in het huis-in-aanbouw ... brandt de verwarming. Eindelijk. Het is de vloerverwarming, die moet zorgen dat de ondervloer en de wanden echt goed drogen. De radiatoren zijn nog niet geïnstalleerd maar het is al behaaglijk en dat maakt een groot verschil. We veegden ook maar weer eens, ik had geroepen dat ik dat niet meer zou doen maar het is toch ook wel weer leuk als het binnen opgeruimd is en niet meer overal knarst onder je voeten. Bovendien was dit korrelig cement en geen venijnig bouwstof dus niet echt ongezond.

Inmiddels tel ik niet meer de maanden voor we erin kunnen trekken, maar de dagen. Het zijn er 88. Ik tel weliswaar af naar een fictieve datum, een streefdatum onder alle mogelijke voorbehouden die nog best kan veranderen, maar dat geeft niet. Dat kan altijd nog worden bijgesteld, later, als dat nodig blijkt. (laat ik het niet merken, @#!%$^*!).

Een andere mijlpaal was dat ik voor het eerst de nieuwe compressor hanteerde. Ik heb nooit eerder een compressor gehad, in mijn vroeger leven als stads- en flatbewoner was geen plaats voor een compressor. Waste of a good life, maar nu hebben we er een, voor het oppompen van de banden van de trailer, de aanhanger, de kruiwagen en zelfs het steekkarretje. Maar je kunt er ook zomaar lucht mee blazen, bijvoorbeeld om de hoekjes en kiertjes van de boxen een keer grondig schoon te spuiten. We hebben het vlas uit de boxen gehaald, dat maakt het opruimen van de mest gemakkelijker en is dus schoner. De paarden zullen nu niet meer in de boxen gaan liggen maar dat doen ze toch ook niet als op de vloer een koek van vlas en mest ligt. Het is een experiment, als het niet bevalt hebben we zes grote pakken vlas in voorraad, gisteren gehaald, vlak voor we dit nieuwe idee kregen. In elk geval is het goed om wat in huis te hebben voor het geval er toch eens een paard een nacht op stal moet doorbrengen, dan moet er natuurlijk wel wat comfortabels op de vloer gestrooid kunnen worden.

En hoe beviel het nieuwe apparaat in de praktijk? Handig. Zelfs voor een beginner is meteen duidelijk dat de spuitrichting 'van-je-af' moet zijn. Daarna komt het toch nog als een verrassing wanneer de samengeperste lucht al doende een obstakel tegenkomt, bijvoorbeeld een bout waarmee de stalwand aan de vloer vastgeschroefd zit, waardoor de lucht opeens van richting verandert in 'naar-je-toe' en de spuiter besproeit met vlas, mest en water. Na afloop meteen in bad, de enige oplossing.

drogedag

Verder was het vandaag een droge dag. En dat was zeker een mijlpaal.


Zelfs op een klein rondje ...

Dinsdag zat er dan eens een klein gaatje tussen de buien. Wel veel wind maar het sneeuwde, regende of hagelde tenminste even niet. Er op uit met de paarden, nu of nooit. Na een halfuurtje stevig doorpoetsen was de meeste modder uit de vacht en konden we met goed fatsoen de wijde wereld in.

R ging rijden met Titan, een 'klein rondje' van ongeveer drie kwartier, en ik ging lopen met Harissa aan de hand. Ik was mijn rijbroek vergeten maar dat hinderde niet, lopen met een paard is net zo leuk. We gingen elk een kant uit, goede training voor de paarden om te leren niet aan elkaar te kleven en netjes te doen wat de ruiter van ze vraagt. Dat ging goed, en aan het eind van de tocht kwamen we elkaar weer tegen, niet ver van huis.

Daar kwamen ze ons tegemoet, Titan en R, over het zandweggetje. Titan galoppeerde hard, ging in draf over en galoppeerde weer aan, en kwam vlakbij Harissa met piepende banden tot stilstand. Er was iets geks. Hij zwiepte met zijn staart, trapte fanatiek achteruit en bokte, iets wat hij nooit doet, en hij hield niet op. R is een goede ruiter en niet bang, maar dit leek wel rodeo rijden. Tussen twee bokken door wist hij af te stijgen en we probeerden te kijken wat er aan de hand kon zijn zonder in de gevarenzone te komen.

Dat viel nog niet mee. Genade, wat kan die ruin trappen, wat een kracht in die achterhand. Als zo'n hoef je raakt, vliegt je schedeldak met een boog het bos in, dus gepaste afstand houden is geboden. Bovendien had ik Harissa aan de hand, die het allemaal ook nogal indrukwekkend vond. Maar opeens zag ik het: Titan had een tak vol doorns in zijn staart, helemaal in de haren vervlochten, die hij door achteruittrappen probeerde kwijt te raken, natuurlijk zonder dat hij kon zien wie of wat hem daar van achteren belaagde. Het arme dier. Hij stond te zweten en te snuiven en keihard recht naar achter te trappen, behoorlijk in paniek.

Kort en goed, ik greep Titan bij de teugel en R wist de staart te grijpen en de tak te verwijderen. Pfoe, opluchting bij alle betrokkenen. Het liep met een sisser af, Titan had bevestigd gekregen dat hij zich bij zijn baas kan melden als hij in nood zit en wij dat er altijd iets onverwachts kan gebeuren, zelfs bij het rijden van een 'klein rondje' van niet meer dan drie kwartier vlakbij huis.

titan

De eeuwige kringloop

Het gaat goed hoor. Best wel. De sneeuw is bijna weg, de ijzel is weg en de dooi is zo ver opgeschoten dat R vandaag de trailer naar de keuring kon rijden, slechts een dag te laat, zonder gevaar voor eigen leven. En wat nu? Nu is er regen.

nat

De vlagen trekken onafgebroken langs de bosrand voorbij. Gordijnen van water. In dichte stralen, in eindeloze reeksen druppels. De nationale meteo noemt dat hier en daar valt er nog wat motregen. Mij doet het deze dagen vaak denken aan Lucebert: Ruw en laag wandelt de regen, buigend bevend als geselslagen. De poëzie is nauwkeuriger dan de wetenschap.

Af en toe zetten we de paarden een tijd in hun box met een zweetdeken op. Die verwijdert al dat vocht tenminste voor even. Je kunt wel zien dat ze het fijn vinden dat hun vacht althans tijdelijk even droog wordt. Thuis in Les Bulles zijn we dan blij met een ruime hal met rustieke balken, waar R zonder blikken of blozen een paar forse spijkers inslaat zodat we de natte dekens te drogen kunnen hangen.

droog

Voor de komende dagen wordt nog meer regen voorspeld. De ene depressie na de andere. Dat vocht drijft allemaal wolksgewijs via de Vlaamse kust het land binnen, valt in ons weiland, stroomt naar beneden naar de Vierre, belandt in de Semois, die al buiten haar oevers is getreden, mondt uit in de Maas en komt dan uiteindelijk na veel gedoe weer in de Noordzee terecht, waar het ook vandaan is gekomen.

Dat komt een beetje omslachtig over. Het zou handiger zijn als al dat water meteen bij Antwerpen werd tegengehouden of althans gedoseerd. Maar zo ver is de wetenschap nog niet.

We doen het er maar mee. Het allerbelangrijkste is toch dat we het goed met elkaar kunnen vinden. Weer of geen weer.


Goede voornemens

Ook voor 2015 heb ik weer geen goede voornemens gemaakt. Of het moest zijn het advies op te volgen van Outaspaceman:

teachyourhorse

Op naar de volgende ronde

Ziezo, dat was 2014. We vieren de jaarwisseling bij de paarden, zodat die niet te bang hoeven zijn van vuurwerkgeknal. 2014 was een jaar waarin eigenlijk niets mis ging maar waarvan ik toch heel blij ben dat het eindelijk voorbij is. Op naar 2015, het eerste jaar in het nieuwe huis, waar we altijd dichtbij de paarden kunnen zijn.

oudjaar

Beste wensen voor iedereen voor 2015!


Wat te doen met de feestdagen

Kerstmaaltijden bereiden
Kleinkinderen zien spelen
Playmobil opbouwen
Met Memory verliezen

kerst1

Hooi halen
Sneeuwbuien trotseren
Hooi voeren
Slang ontdooien
Water bijvullen
Arthurs en Carlo's Winter Sale doorstaan
Hooi halen
Sneeuwbuien trotseren
Hooi voeren
Water bijvullen
Huis verwarmen
Ramen zemen
Huis luchten

O ja. Weblog. Sneeuwfoto's plaatsen.

sneeuwfotos1

sneeuwfotos

Huis verwarmen
Ramen zemen
Huis luchten
Hooi halen
Sneeuwbuien trotseren
Hooi voeren
Water bijvullen

2014 afsluiten ...


Zicht op de bosbouw

Als we 's ochtends de paarden gaan voeren, nemen we meteen een doosje mee met een half brood, beleg en karnemelk voor tussen de middag. Soms lijkt dat overdreven, omdat we met slecht weer waarschijnlijk toch niet tot lunchtijd in Suxy blijven. Als het keihard motregent zoals nu is er buiten bar weinig te beleven. Maar we nemen dat doosje toch altijd mee. Je weet maar nooit, niets zo sneu als naar Les Bulles terug moeten bij gebrek aan proviand terwijl er van alles gaande blijkt te zijn.

Daar doen wij goed aan, bleek nu weer. Terwijl de paarden op hun hooi stonden te kauwen, klonk in het veld naast de ruïne, waar in de herfst alle sparren zijn omgezaagd: broembroemBROEMMM. Even kijken maar, motregen of geen motregen.

En of er wat gaande was. Het gebroem werd veroorzaakt door één meneertje met een reuzenmachine, een bosbouwmonster, een stronken- en takkenversnipperaar in het heel-erg-groot. Enorme tanden, ontelbare ronddraaiende stalen hamers, zware kettingen. Als de bestuurder er niet als schaaldiertje bij stond, zou u mij misschien niet geloven. Op de achtergrond de ruïne, voor nog meer perspectief.

bosmonster

De machine rijdt heen en weer over de rommelige hoop takken, stronken en schors die overblijft als de houtzagers en de bomenwagens vertrokken zijn. Alles wat op zijn weg komt verdwijnt in zijn grote bek met de hamers en achter hem verschijnt een spoor van verwoesting. Althans bezien vanuit de bomen de struiken en de dieren die dit veld voorheen 'thuis' noemden. Bezien vanuit de bosbouwer wordt het een mooi geëgaliseerd stuk grond met een dikke mulchlaag, waar straks een nieuw sparrebos kan worden aangeplant.

bosbouwfasen

Hier het hele proces in drieën. Links een strook zoals die eruitziet na het omzagen en wegslepen van het sparrebos. In het midden een strook waar het bosmonster één keer overheen gereden is. En rechts het eindresultaat, na twee passages van het monster. Op een derde van links dan nog een gepensioneerde waarmee de fotograaf dacht het beeld te verlevendigen. Zoiets leidt natuurlijk alleen maar af.

Gaandeweg hebben we sinds we hier wonen een goed overzicht van alle fasen van de bosbouw gekregen door telkens te gaan kijken als er wat nieuws gebeurt. Het meten en merken van de stammen, het uitdunnen, de mise-à-blanc (rooien van een heel perceel), het strippen van de takken (met de hand of met de grote bomenstripper), het wegslepen van de stammen met paarden of met een zware stammensleepmachine, en nu ook het versnipperen en bouwrijp maken. Alleen bij het aanplanten van nieuw bos hebben we er nog niet met de neus bovenop gestaan. Maar dat komt mettertijd vanzelf ook wel voorbij, mits we ons houden aan de goede gewoonte van brood meenemen voor het geval er in de omgeving wat aan de hand is.


Comfort food

In tegenstelling tot gisteren, toen het de hele dag motregende, goot het vandaag. Niet normaal meer. Doorweekte jassen, broeken, sokken, laarzen. Modder, mest en drup. Er zijn dagen dat er met het platteland gewoonweg niets te beginnen valt.

wolken

We luchtten nog een keer het huis, waar een 'warmtekanon' (dat klinkt gevaarlijk maar eigenlijk is het maar een héél klein schattig geel kanonnetje) de wanden en de vloer droog staat te blazen, voerden de paarden, die nu uit zichzelf hun heil zoeken in de boxen, wensten de bouwopzichter die ons - onder overhandiging van een XXL bodywarmer en stevige sporttas met bedrijfslogo - fijne feestdagen kwam wensen, 'van hetzelfde', en weken uit naar de grote stad.

Eerlijk gezegd zijn we niet echt helemaal in de stad geweest, alleen maar in het winkelcentrum aan de rand van Arlon. Voor ons is dat al heel wat, zoveel winkels bij elkaar. Druk was het niet, best verbazend in deze kerstcadeautjestijd.

Het belangrijkste doelwit was de Hema. Ik ben van oorsprong geen enorme Hemafan, maar hoe langer we in het buitenland wonen hoe leuker het wordt om er af en toe een expeditie naar te ondernemen. Vooral in deze tijd van het jaar. De Hema betekent: degelijke hoeslakens, het model theeglazen dat ze 25 jaar geleden ook al hadden, knutselspulletjes voor de kleinkinderen, wenskaarten zonder Franstalige humor.

Maar vooral ook: comfort food. Dropbielsjes. Salmiakkogels. Stroopwafels. Gevulde koeken. Botersprits! Op de terugweg sloegen we bij AgriVance nog een nieuw warm fleecedekentje in en wat extra pakken stalvlas voor de paardenboxen. Het goot onderwijl gewoon door.

Thuis op de bank met een dekentje om, met een glas geurige thee en sprits, in de wetenschap dat de paarden droog kunnen staan als ze dat willen. Ziezo. Het was geen minivakantie op de Canarische eilanden, maar we kunnen er weer een tijdje tegen.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2015 - powered by InR