line
rss     147742
logo
 
woensdag 29 juli 2015

Hoera! Eindelijk ...

Regen! We hebben het zo lang zonder moeten doen. En hoe erg was dat precies? Blij dat u dat vraagt.

Het voorjaar was al veel te droog, het gras kwam maar niet op gang. Pas eind april konden de paarden naar het ruïneveld. Dat hadden ze in minder dan een maand kaal en het groeide nauwelijks bij, zodat ze naar het hooiland aan de overkant moesten verhuizen, waar ze met stripbegrazing (elke paar dagen 10 meter erbij) het lange droge gras uiteindelijk toch aardig kort hebben weten te houden.

In dat veld konden we dus niet hooien zoals voorgaande jaren. Het hooi moest elders vandaan gehaald worden en dat zal ook wel goed hooi zijn maar ik heb het toch het liefst van eigen land, dan weet je wat er staat (en wat niet, ik hou dat in onze eigen weilanden nauwkeurig in toom).

Omdat er zodoende een hectare (weliswaar droog) graasland extra ter beschikking kwam, was het goed dat Paprika en Stracciatella er waren, niet alleen voor de gezelligheid en om Olivier een plezier te doen, maar ook om het land te laten afgrazen. Te lang gras dat blijft staan is namelijk ook weer niet de bedoeling, dat valt aan het eind van het seizoen om en belemmert de groei het jaar daarna. Weilandbeheer is niet voor dummies.

In de loop van mei juni en juli werd er allerlei weer voorspeld, dat zich overal in het land voordeed behalve hier. Spectaculaire onweders: geen. Felle buien: nada. Hagelstenen: nul. Geklaag over langdurige motregen in de vakantieperiode: pfff. Hadden we dat maar. Een mals motregentje, een paar dagen lang, daar hadden wij wel raad mee geweten. En wat hadden we? Sweltering heat. 30°, dag in dag uit. Te heet om buiten te zijn. De boeren in de regio krijgen steun omdat het gewas niet opkomt.

Maar nu is het zover. Geen onweders, maar wel prachtige regenbuien en een hele hoop wind. Dat levert vijf zeer tevreden paarden op.

regen

Het regent en dat betekent GEEN vervelende vliegen. Niet zomerdag na zomerdag staan rondhangen in de schuilstal, schuddend, zwiepend, stampend, en pas 's avonds laat naar buiten kunnen. Geen kapjes op omdat de vliegen anders met tientallen tegelijk in je ooghoeken gaan zitten kriebelen. Geen jeuk, geen irritaties, geen onderling genijdas, geen baasjes die meelij hebben maar ook niet weten wat ze er verder nog aan kunnen doen.

Heerlijk, de hele dag buiten met de wind om je hoofd. Regen is goed. Leve de regen.


Arm en eenzaam

Door een opeens opgetreden idioot probleem zijn we in een klap berooide outcasts geworden. Of we worden dat op korte termijn. Hoe dan?

Het is zo dat onze nieuwe binnendeuren heel eenvoudig zijn, zonder enig kiertje of tierelantijntje. Je ziet ze bijna niet. Mooi. Op die deuren een dito klink, met een even simpel als vernuftig sluitmechanisme door middel van een magneetje. Ongebruikelijk maar mooi.

klink

Ik zou dat sluitmechanisme op de foto willen zetten maar dat gaat niet. Vanochtend trok ik namelijk de slaapkamerdeur achter me dicht, gewoon zoals elke dag. En die ging daarna niet meer open. Er zit geen slot op, maar het even simpele als vernuftige sluitmechanisme was onklaar.

Morrelen en rammelen leverden niets op. Alleen met een krachtige magneet zou het simpele doch vernuftige sluitmechanisme misschien weer tevoorschijn te trekken zijn.

En die hadden we natuurlijk niet.
En het slaapkamerraam had ik natuurlijk net dichtgedaan.
En het was natuurlijk zondag.
En de timmerman die ons die deuren geleverd heeft, had natuurlijk geen 24/24 bereikbaar telefoonnmummer voor noodsituaties. Noodsituaties, die hebben timmerlieden zelden.
En het is trouwens de vraag of we hem maandag te pakken krijgen want de bouwvakantie is net ingegaan.
En het is zo'n ongewone sluiting dat we betwijfelen of een slotenmaker er iets mee kan.

Dat is allemaal geen drama. Hoeveel mensen zijn er niet erger aan toe. De badkamer en onze kleren zijn ook niet bereikbaar, alles zit achter die deur, maar we hebben voorlopig genoeg eten en drinken. We kunnen slapen en douchen in de logeerkamer. Ik vond ergens een fles doucheschuim. Er zijn handdoeken. Er hing een wasje dus morgen hebben we wat schoons om aan te trekken.

Neemt niet weg dat we lelijk onthand zijn. Het is verbazend hoeveel essentialia nu juist in de badkamer liggen. R kan zich niet scheren. Ik heb geen bril. En geen lenzenschoonmaakspul. Geen tandenborstels of pasta. In de auto lag een pakje kauwgom maar straks is de kauwgom op en daar zit hem de kneep: we hebben geen geld voor nieuwe, ook niet om ergens tandenborstels te gaan kopen, of om maar wat te noemen: voedsel. Portemonnee ligt in de slaapkamer. Straks is de voorraad rijst en aardappels op en hoe komen we dan aan nieuwe? Niet op krediet, want ook de creditcards liggen achter die deur. Tja. *bloos* Dat gaat veranderen maar daar schieten we op dit moment niets mee op.

In elk geval, als er niet gauw redding komt wil straks niemand ons en onze ongepoetste tanden meer kennen. Als R zich een dag niet scheert wordt de situatie algauw kritisch. Geen deodorant. Geen kam of borstel. Paria's zeg ik, binnen de kortste keren.

Toch bedacht R dat het erger had kunnen zijn. De wc heeft namelijk precies zo'n klink. Stel dat je daar de hele bouwvak opgesloten zou zitten en in leven moest worden gehouden met lasagnevellen, het enige wat onder onze kierloze deuren door kon worden geschoven. Dan zou je pas echt te beklagen zijn.

*updeetje: Redding is in aantocht, het timmerbedrijf is nog niet met vakantie. Men begreep ook niet hoe dit kan maar er komt een Mannetje. Ha, Mannetjes, Mannetjes, lang leve de Mannetjes.

*2e updeet: Gered, de deur is weer open. Leven zonder bril of zonder geld is tot daar aan toe, maar niet kunnen tandenpoetsen: brrr. En zij leefden nog lang en gelukkig ...


Uitzwaaien

Alweer mijlpalen. Ik kan er niets aan doen: mijlpalen zijn er om een begin te markeren, maar ook aan het eind. Als het vertrek van de Dixi geen mijlpaal is weet ik het niet meer. Het markeert het definitieve einde van ons bouwproject. Fin de chantier, geen bouwterrein hier maar een huis om in te wonen. Daar gaat hij. Daaag Dixi.

dixibyebye

Er is buiten zelfs niet veel meer te doen (tot het aanplanten maar dat begint pas in oktober). Er komen ondanks de aanhoudende droogte wel wat grassprietjes op in de gebarsten grond, maar maaien hoeft nog niet. Speciaal voor Sjoerd nog deze update: kijk, geen VMVK kabels meer.

tuinlampen

Dan nu het laatste buitenproject. Het enige overblijfsel uit vroeger tijden: de brievenbus, ook bekend als 'het betonnen monster'. Gewassen grind (heel lang geleden gewassen), na inwerping valt de post handig meteen op de bodem, tot verdriet van de oorwurmen die daar altijd rondscharrelen en van mij die gehurkt de vochtige enveloppen achter het blikken deurtje vandaan moet zien te wrikken.

oudebus

Dat kan anders. We gaan een nieuwe maken van de oud-eiken schoorsteenmantel uit het oude huisje. Zagen, schuren, lakken. Goed plan, ook al is er voor morgen alweer 30+° voorspeld.


Size matters

Er zijn mensen die met drie kwartier klaar zijn nadat zij hebben aangekondigd: 'ik ga de ramen wassen'. Zulke mensen zijn wij niet, althans niet in dit huis. Het kost een dag op de hoge ladder.

Er zijn mensen die met een vaderdagboortje op de proppen komen nadat zij hebben aangekondigd: 'ik ga even wat gaatjes boren'. Zulke mensen zijn wij ook niet, althans R niet.

mijlpaaltjes

Nu de tuin is voorbereid kon de omheining achter het huis, die we er vorig jaar mei hadden uitgehaald voor de machines die onze berg goede grond in het weiland gingen deponeren, worden teruggeplaatst.

Denk niet dat de oude gaten voor de palen nog terug te vinden waren. 'Ik ga even wat gaatjes boren', zei R dan ook, en hij legde aan met de grondboor. Diepte 75 cm in harde grond en rots. Zaterdag begonnen en nu klaar.

We schroefden eendrachtig de latten er weer op en de hele omheining staat weer zoals hij moet staan. Allemaal mijlpalen.


Twee mijlpalen

Ik heb twee mijlpalen te melden, in willekeurige volgorde. Onmogelijk te zeggen wat in een mensenleven belangrijker is, het een of het ander.

Mijlpaal 1. Voor het eerst maakte ik zelf mayonaise. Dinsdag 7 juli 2015, 61 jaar oud.

Waarom nu pas? Dat komt, in de keuken ben ik een totale autodidact. Mijn moeder moest als meisje hard werken en nam zich voor dat haar dochter later niets zou hoeven doen in het huishouden. Lief. Het gevolg was natuurlijk dat ik niets kon. Als student leerde ik wonderstamppot ('heet water erbij en roeren') en later pikte ik al experimenterend van alles op zonder basis of de inmenging van kookologen. Zodoende kan ik nog steeds geen bloemkool-met-witte-saus, maar Tom yam koong weer wel. Het kon erger.

Een paar jaar geleden bereikten we een andere belangrijke etappe: eigen friet. Beter laat dan nooit, en deskundige reageerders voorspelden toen al dat eigen mayonaise in het verschiet lag, maar dat duurde tot gisteren. Allerlei kooksites, waaronder Belgische, beweerden dat het heel makkelijk was, maar hee, je kunt niet zomaar alles geloven wat je op dat internet leest.

Maar het was waar. Helemaal niet moeilijk, zelf mayo maken. My First Mayonaise is goed gelukt, ziet er net zo uit als die uit de winkel en smaakt lekkerder. Alweer een point of no return. Nooit meer kantenklare.

Mijlpaal 2: de tuin is klaar. Niet dat er één plant in staat, die komen pas in het najaar, maar het is in elk geval geen bouwterrein meer. Het puin is afgevoerd, er is tuingrond opgebracht, er is gefreesd, er is geharkt als ware het door zen-monniken en er is gras gezaaid.

tuin

Twee dagen werk met zon, en net nadat het laatste Mannetje de oprit verliet begon het zachtjes te regenen. Goed voor het gras. Het deel waar de struiken en bomen en vaste planten komen is vol snippers gestort. Geen onkruid daar. Het ziet er extreem koel uit. Yin ende yang.

Hiep ende hoera. En yippie.


Activiteiten-dagen

Donderdag hooidag. Ik bezweek zowat tijdens het balen stapelen op het veld, maar na een stevige boterham ging het weer. Oliviers petite botteleuse zwatelde en ratelde er weer feilloos op los, net als voorgaande jaren. Ik vind dat altijd zo'n gezellige nijvere machine, eentje met persoonlijkheid. Niet zoals de moderne trekkers die in het veld naast het onze vele malen sneller en stukken geruislozer rondreden met dubbele hooischudder (hier toepasselijk pirouette genaamd), rondbalenpers en balengrijper. Die boer hoeft zijn aircocabine niet uit te komen tot hij aan het eind van de dag een enorme stapel rollen van 350 kg per stuk in zijn schuur heeft liggen. Maar het is leuker om met een paar man (en ik) de kleine baaltjes van 10-13 kg die de petite botteleuse uitspuwt op het veld op te stapelen en uiteindelijk op de kar te steken, terwijl Olivier onophoudelijk baaltjes telt en hoeveelheden berekent, daar de baaltjesteller van de machine al jaren niet meer functioneert. Dan weet en voel je tenminste dat het hooitijd is.

hooi

We laadden er meer dan 600 en losten het grootste deel in de schuur van Le Paul. De rest lieten we tot vrijdag op de kar, veilig onder dak voor het geval het toch nog zou gaan onwederen. Dat deed het weder mooi niet. Dag na dag na dag tropisch zonder het minste spatje regen, dus vrijdag was het bij het lossen van het restant exact even heet, stoffig en kriebelig als de dag ervoor. Hoe dan ook zijn we blij dat het weer binnen is. Voer voor de hele winter. Winter, wat was dat ook alweer? Over een maand of vijf ondervinden we het vanzelf.

Vrijdagavond maakten we een bosrit met Sunshine en Vince. Gadget werd aangevoerd per trailer en bleef overnachten in het ruïneveld, want de volgende ochtend stond er elders in de buurt een les op het programma voor hem. Jay trad op als 'pony'-paard voor Vince (die het ruitervak nog moet leren) met Gadget, en zij en ik leerden van Sunshine en passant 'wat te doen bij gevalletjes van weigerachtigheid', waar ik zowel voor Jay als voor Harissa profijt van zal hebben. Omdat we pas om 21.30 uur vertrokken was het niet bloedheet meer. Donker werd het gaandeweg wel en zodoende zagen we niet wie dat geritsel in de struiken onderweg veroorzaakte. Sunshine dacht twee herten maar wij denken een kudde zwijnen. Herten snuiven normaal toch niet zo. De paarden waren er niet bang voor.

Zaterdag was er om het huis heen alweer vroeg spektakel. Sunshine kwam Gadget ophalen, onder luid gehinnik van iedereen, en daarna kwam het graafbedrijf met de kleine graafmachine en een zandauto voor het egaliseren van de voortuin. Een spoedklus, want maandag komt het tuinbedrijf frezen en planten. Toen ze om 13.00 uur vertrokken was eindelijk de berg zand voor het huis weg. Het gaat ergens op lijken.

graafbedrijf

Achter het huis werkten twee broers intussen aan de goot bij de boxen. We hadden voorgesteld de klus uit te stellen tot het een beetje normaal weer is, want haast heeft het niet, maar ze wilden niet. Het was gepland, het materiaal was aanwezig, hup, ze begonnen. Een paar uur zweten en het was voor elkaar, we hebben een mooie goot. Handig ook, als het tenminste ooit weer gaat regenen.

goot

R ging de cementmolen van een buurman lenen en reed heen en weer met materiaal. Zelf deed ik niet veel anders dan Titan een keer afspuiten met de tuinslang en mij en de paarden de dazen van het lijf houden, maar ik was algauw even bezweet als alle anderen.

Nu zijn alle activiteiten achter de rug. Morgen komt er niemand (voorzover wij weten) en zouden wij wel graag eens een passiviteiten-dag houden. Rust. En een verlossend onweer, daar zijn we ook heel erg aan toe.


Warm

Liefst 34 °. Wat kun je dan beter doen dan rusten, tegen de gieter ...

warm1

... in de schuilstal met zijn allen ...

warm2

... in dat ene schaduwplekje met hoog gras ...

warm3

... of in huis, tussen de bomen, met alle zonneschermen en gordijnen dicht.

overzicht

Allemaal acceptabele plekken. Maar nee. I+R zijn vanmiddag uit hooien: 600 baaltjes, kriebeldekrab.


Bezoek

Alweer een week geen logje. Maar hee. Oma was druk.

oma

En opa had er ook zijn handen aan vol.

opa

Leven op het land

Als ik ergens een hekel aan heb is het bedrijven die toezeggen dan en dan te komen maar niet komen opdagen. Woensdag was zo'n dag. Onze oprit is half af, Mannetjes, hophop aan het werk, maar nee. Het bleef de hele dag stil. Niet goed voor mijn humeur.

Donderdag was het andere uiterste. Om zeven uur werden we gewekt door Duits gepraat onder ons slaapkamerraam. De dakdekkers, voor het vervangen van de daklijst. Ze kregen het in een dag hard doorwerken af. Bravo. Het huis ziet er weer een beetje affer uit.

Ook de opritmannetjes kwamen, maakten het gele weggetje af (de oprit naar de boxen), en kregen zelfs het betegelen van de parkeerplaats rond. Rest alleen nog voegen en grind storten.

Na zes maanden stilte op de bouwplaats van Chantal aan de overkant verscheen daar opeens een graafmachine en een zandauto, die de hele dag druk waren met egaliseren en afvoeren.

Ongevraagd en onverwacht kwamen er twee gemeentewerkers voorrijden met een heel klein graafmachientje. Er is heel weinig waterdruk, wat misschien kon komen door roest in de aansluiting. Om daar achter te komen groeven ze onze waterleiding op, en inderdaad, het water moest door een piepklein gaatje. Meteen werd de doorstroming indrukwekkend veel groter. Zodra ze vertrokken waren zakte die echter weer compleet in, zodat ze maandag nog een keer moeten komen.

Tot slot kwam Olivier vertellen dat Maeva met een gebroken sleutelbeen en waarschijnlijk een hersenschudding in de kliniek lag. Alleen op buitenrit, altijd riskant.

De vrijdag was aanzienlijk minder veelbewogen. Het stuk stof dat in Les Bulles diende om het dakraam te verduisteren legde ik rustig fluitend onder de naaimachine ter opvrolijking van de logeerkamer, die ik er een beetje kaal en leeg vond uitzien. Nu zelfs de sjablonen uit de opslag tevoorschijn zijn gekomen, kon ik er een genoeglijk stukje plattelandsleven van maken.

stencil

We maakten deze week een paar keer een avondrit. Geen last van vliegjes, wel veel vogelgefluit, en goed licht tot tien uur. De paarden vinden het ook leuk om er 's avonds nog op uit te gaan. Er is dan meer wild op de been, zodat ze regelmatig stokstijf stilstaan omdat ze iets horen, wat dat weten wij ruiters niet.


Paprika in de wei

Vrijdag spraken we af om eens een echte rustdag te houden. We zijn druk genoeg geweest met het huis, en het shoppen van banken, matrassen en wc-borstels in Duitsland is ook erg vermoeiend. Goed idee. En wat deden we dan wel op deze rustdag?

R strimde de gehele omheining aan de overkant en ik harkte achter hem de op sommige plaatsen manshoge halmen de wei in. Een extra snackje voor de paarden. Verder plaatsten we paaltjes en trokken we draad in het ruïneveld voor het nieuwe wicht, dat aan het eind van de middag zou komen.

Halverwege verstuikte ik mijn enkel en niet zo'n beetje ook, zodat ik mij al de komende weken met een dikke voet uitgeschakeld op een stoel zag zitten. Kommer. Maar dankzij een coldpack, braaf stilzitten en vroeg naar bed is het vandaag alweer bijna over.

Toen Olivier met zijn paard aan een touw kwam aanzetten, hobbelde ik echter nog op krukken rond en kon niet mee de wei. Maar R heeft mooie foto's gemaakt van Paprika.

papri

Het is weer een veulen van Sophie, die hebben allemaal namen van etenswaar. Een mooi diertje, drie jaar oud, een halfzusje van Harissa. De ene helft Arabisch, de andere Selle français.

papri2

Ze kan nog niet veel, maar Olivier is zo enthousiast over het wonderpaard dat wij volgens hem van Stracciatella hebben gemaakt (zelf denken wij dat dat gewoon een wonderpaard is, qua karakter) dat hij erop rekent dat ook Paprika bij ons leert netjes met mensen om te gaan en beleefd te zijn, longeren en rustig stilstaan als de smid komt. We zullen zien.

Intussen is de situatie alweer heel anders. Het ruïneveld beviel niet, geen schaduw daar en veel last van de weer erg heersende kleine vliegjes. We fabriceerden een paddock in het veld aan de overkant, waar Paprika onze paarden van dichtbij kan zien en ruiken, en over een dag of twee kan het draadje weg en mogen ze samen rondrennen. Het halster hebben we ook afgedaan, daar kunnen wij niet tegen, een paard met een halster in de wei. Dat geeft maar schuurplekken, en ze komt toch al uit zichzelf naar ons toe als we de paddock in komen. Die krijgen we wel te pakken, daar hebben we alle vertrouwen in.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2015 - powered by InR