line line
rss     132760
logo
 
woensdag 1 oktober 2014
you know, given that NYC lets people with absolutely no relevant skills install their own window a/c units, you might not want to walk underneath them at all, is all I’m saying
smitten kitchen

uwerzijds . . .


De toestand

Even een blik op de stand van zaken. Na een straffe conversatie van de opdrachtgevers (I+R), de architect en de ingenieur met de verwarmings- en sanitairman over de ontevredenstemmende gang van zaken tot nu toe, beloofde de laatste beterschap, min of meer. Persoonlijk vind ik dat iemand die een van zijn eigen Mannetjes aanwijst als zondebok terwijl hij zelf grondig in gebreke is gebleven, laaghartig en doorzichtig bezig is, maar enfin. Niet onze zaak, zolang het werk vanaf nu maar goed gebeurt. De zondebok werd de woestijn in gestuurd en een andere ploeg heeft het werk overgenomen. Vanaf nu heet iemand die maar wat aantakkenbost bij ons 'een Jean-François'.

De isolatiefirma daarentegen werkt voortvarend door en heeft het huis ingepakt in wit piepschuim. En de elektriciteit is grotendeels klaar. Kijk, dit is bijvoorbeeld het toilet. Normaal. Ik neem tenminste aan dat er bij u thuis ook wat kabeltjes doorheen lopen?

kabeltoilet

Het Ventje is weer gezond en monter, alleen het haar op zijn wang moet weer aangroeien.

De houthakkers zijn bijna door het perceel voor de ruïne heen en zijn begonnen aan de linkerkant van de weg. Alweer meer licht in het ruïneveld.

We hadden een gat in de parkeerplaats bij de boxen nodig om er een paaltje te kunnen plaatsen. Ik hanteerde de boorhamer, de eerste keer dat ik zo'n apparaat vasthad. Ik heb nu wel rugpijn. Zou daar verband tussen bestaan? Ik heb er geen ervaring mee.

Het schuurtje neemt duidelijke vormen aan. En dat allemaal zodat de tractor en het andere gereedschap over een poosje niet meer onder een dekzeil hoeven te staan.

schuurtje

De huiseigenaar kwam een grote val brengen voor de marter op zolder, iets wat voor ons niet hoeft, maar hij is bang voor zijn isolatie. Nu maar hopen dat de muizen het spek in de val niet opeten en er door de mazen vandoor gaan, anders hebben we zo een zolder vol marters én muizen.

Kortom. Almelo is er weer niets bij.


Spatjes (*bloed alert!*) * met updeetje *

Wat een afgang, die webhosting bij Gandi. Meer off- dan online. Maar niet te lang bij stilstaan, R heeft tussen alle bedrijvigheid door onze sites verhuisd en alles werkt weer als een zonnetje. Ik noem hem niet voor niets de felwvhguevd.

Snel een inhaallogje. Het huis is intussen voor de helft ingepakt in isolatieplaten en binnen struikel je overal over de elektriciteitskabels. Werk in uitvoering. We rapen piepschuimafval op het terrein rondom, dat spul vliegt weg op het kleinste zuchtje wind en ik wil het niet overal in de paardenwei terugvinden, laat staan in de paardenmaag.

In Les Bulles is Het Ventje in een dramatisch kattengevecht verwikkeld geweest. Ons Ventje is zelf alleen maar vredelievend en zou het liefst vriendjes zijn met iedereen. Dat andere beest moet hem naar het leven hebben gestaan, ik verdenk die zwarte met de lange staart die hier rondzwerft sinds het oude dametje dood is en die het nu zelf maar moet uitzoeken in het leven. Dat dier heeft het ook niet gemakkelijk.

ventje

Neemt niet weg dat Het Ventje nu zit met een stuk oor en een bekrabde wang ter grootte van een flinke goudreinet. Hij is helemaal niet meer symmetrisch. Als hij aan zijn oor krabt, vliegen de bloedspatjes in het rond. Af en toe dweilen we de vloer, het huis gaat er anders zo snel uitzien als een abattoir. Hij wacht het opengaan van het abces af met ingetogen geduld. Hij wil vooral slapen, op een lakentje, en nu en dan zachtjes geaaid en vriendelijk toegesproken worden. Welnu, daar mankeert het niet aan.

* update *: Het is opengegaan. Derrie, oftewel pus bonum et laudabile. Drie hoeraatjes.


Veel geluk

Van harte, superschat!

3

En dat je nog maar stukken en stukken ouder mag worden dan deze jonge 63:


Werkverdeling

Vier dagen zonder weblog door een probleem bij de host. En dat terwijl er zoveel gaande is.

Steigertje!

steigertje

Mannetjes! Mannetjes, Mannetjes, een heleboel Mannetjes.

mannetjes

Nog nooit zoveel Mannetjes tegelijk. Dertien op de maandagochtend. Bouwopzichters, elektriciens, raamkozijnspecialisten, garagedeurdeskundigen, architecten (nou, 1 architect), ingenieursbureaumedewerkers, gevelbekleders, schilders, allemaal waren ze op onze mooie nieuwe steigers afgekomen. De ene helft is weer Duitstalig en de andere Franstalig, wat het leven in België heel interessant maakt. De kunst is om alles zo te coördineren dat ze elkaar niet in de weg lopen maar ook niet op elkaar hoeven wachten.

Bij I+R is dat geen probleem, hier zijn de taken goed verdeeld. Zaag-, schaaf- en timmerwerk:

timmertje

Beitswerk:

verfje

Meditatie en coördinatie:

meditatie

Samen levert dit het beste resultaat.


Nazomeractiviteiten

Er zit beweging in de bouw na die lange maanden juli en augustus waarin er helemaal niets gebeurde. Nu het huis glasdicht is, kan de buitenisolatie ertegen en bovendien kunnen nu al die Mannetjes binnen leidingen aanleggen en stopcontacten plaatsen en plafonds aanbrengen die tot nu toe riepen 'onze materialen worden gestolen als de ramen er niet in zitten', of 'wij Mannetjes worden nat als het regent'. Geen smoesjes meer, Mannetjes, aan de slag. Zaterdag komen de steigers voor het buitenwerk en morgen de eerste elektriciens.

Ook in de directe omgeving wordt stevig aangepakt. Houthakkers en machines zijn druk met kappen opstapelen en afvoeren van de sparren in verschillende bospercelen naast en achter de ruïne. De bomenstripmachines verstoppen ze 's avonds in de struiken (vraag: wie zou er een bomenstripmachine stelen, bovendien weten we inmiddels dat dergelijke machines alleen starten als je niet alleen over de sleutel maar ook over de code beschikt) en de houthakkers in de twee caravans die net voor de ruïne in het weiland geparkeerd staan, twee weken nu al. Hoe de daarin verblijvende werknemers het geregeld hebben kwa douchen en toiletgebruik, daar verdiepen we ons niet in. Intussen wordt het overal lichter doordat er steeds meer sparren vallen, maar daarachter ligt altijd weer nieuwe aanplant dus we treuren er niet om.

De werkzaamheden voor het tractorschuurtje schieten ook op. R heeft alle balken voorgezaagd en de steunen vastgeschroefd. Die komen niet meer los. Morgen balken beitsen, heiho, dat is mijn werk.

nazomer

Vanwege het mooie weer hebben we de laatste dagen ons eten op de bbq gelegd in Suxy. Nog meer tijd buiten doorbrengen zou betekenen 's nachts ook daar blijven slapen, maar dan zou Het Ventje aandacht tekort komen.

We leerden nog wat nieuws wat longeren in de round pen betreft en we maakten een mooie buitenrit waarbij Titan en Jay zonder aarzelen de Semois in stapten. Dat is wel eens anders geweest. Maar het is alweer bedtijd. Geen tijd meer vandaag. Morgen weer een nazomerdag.


... en glas

En daar kwam het glas aan. Glassolutions zelfs, en dat terwijl we niet eens glasproblems hadden.

glassolutions

De vrachtwagen stak zijn schorpioenenstaart naar voren en bracht met een grote zuignap de grootste ruiten tot bij het huis. De Mannetjes zetten ze er met vereende krachten in.

Morgen de kleinere ruiten. Het huis is dus nog niet helemaal dicht. Toch zijn er nu al bromvliegen binnen die maar niet snappen dat ze er best uit kunnen als ze het maar een metertje meer naar links of rechts zouden proberen.


Vooruitgang

De kozijnen zitten erin. Het begint op een huis te lijken in plaats van een betonnen skelet met uit elke hoek een hap waar de wind doorheen giert.

kozijnen

De wind giert er nog steeds doorheen, dat wel, want het glas komt pas begin volgende week, maar het is een toch een stap vooruit. Hoera, er zit weer schot in de huizenbouw.


Een dag lang

Wij zouden toch een keer kalm-aan doen? Dat is gelukt! Afgezien van wat klein snoeiwerk in de nieuwe bosrand en de gebruikelijke dingetjes die een mens met paarden nu eenmaal te doen heeft en die niets te maken hebben met drukdrukdruk, was het een maandag van 'met een boek op het tuinbankje'. Zonnetje, krekelgeluiden, bijengezoem, ik viel zelfs bijna in slaap. Goed hè.

Niet dat er helemaal niets gebeurde. 's Ochtens was de wekelijkse bespreking met de architect, die altijd doorgaat, ook in de afgelopen tijden van bouwvakantie-en-wachten-tot-de-ramen-erin-zitten, een periode die mij persoonlijk behoorlijk zwaar viel. Ik heb liever dat de bouw lekker opschiet en dat er overal Mannetjes druk doende zijn met hele constructieve werkzaamheden die allemaal net iets eerder klaar zijn dan was ingepland.

Maar er komen betere tijden aan. Ter vergadering verscheen een nieuw Mannetje, dat de buitenisolatie en de crepi ter hand gaat nemen zodra-de-ramen-erin-zitten. Een fijn doortastend Mannetje, dat to-the-pointe vragen stelde en concrete data wilde vastleggen. Zulke Mannetjes, daar kunnen we er niet genoeg van hebben.

Bijzonder was dat het Mannetje alleen Duits sprak. Tot nu toe spraken al onze Mannetjes naast Duits ook Frans. Bij de architect is het precies andersom: hij spreekt alleen Frans. Komt dat even goed uit, dat wij allebei verstaan. Het maakt de conversatie wel wat intensiever en we moeten goed opletten of alle partijen de afspraken wel goed begrepen hebben.

Verder kwam Goffinet het veld voor de ruïne maaien, evenals het strookje aan de overkant. Veel levert het hem niet op, de vraag is of hij het wel de moeite waard blijft vinden. Die weilanden moeten eigenlijk verbeterd worden maar omdat ze niet van hem zijn is het altijd maar de vraag wat de eigenaars er volgend seizoen mee gaan doen. In elk geval vond hij het een goed idee dat onze paarden net als vorig jaar na het maaien een tijdje in het strookje lopen, dat is goed voor de grond.

En aan het eind van de middag kwam er weer eens een bosbouwer het toneel op, deze keer voor de uitdunning van het bos achter de round pen. In tegenstelling tot het massale machinegeweld van vorige week was dit een ambachtelijk exemplaar. Hij had wel een kettingzaag, waarmee hij op zijn gemak hier en daar een boompje omzaagde, maar het afsteken van takken ging handmatig met een soort reuzenbeitel. Hij had tijd te over voor een praatje. Toen de eerste spar omlag, mat hij de omtrek op 1 meter hoogte: 50 cm, wat hij in een beduimeld schriftje noteerde. Stukwerk, het behandelen van dat sparretje leverde hem 1,50 euro op. Tien dagen dacht hij op deze manier over het werk te doen, maar natuurlijk niet alle tien achter elkaar, dat zou veel te vermoeiend worden. Het ging er ten slotte ook om, buiten te zijn en te genieten. Zo kan het ook, maar er op die manier van leven kan niet, dat wist hij wel.

Dat was de rustige maandag. Dinsdag kwam het materiaal voor het nieuwe schuurtje dat we achter de boxen gaan bouwen.

hout

En morgen begint ein-de-lijk het plaatsen van de kozijnen in het nieuwe huis. Daar hoeven wij niet bij te helpen maar het is natuurlijk wel spannend om naar te kijken, tussen het zagen van de balken voor het schuurtje door. En 's avonds komt Sunshine om ons en de paarden weer eens les te geven. So we'll have a nice busy time.


Rust

De houthakkers waren nog niet weg of wij ruimden een pad langs de nieuwe bosrand vrij. Niet veel werk. Een kwestie van afgeraspte sparrentakken van een meter of tien lang opzijduwen en een kronkelpaadje om de dikste stronken heen opruimen. Paar honderd meter. Zo hebben we met de paarden eens een andere uitvalsroute vanuit ons terrein. Afwisseling. Niet echt nodig maar gewoon leuk.

We kunnen het niet goed laten. Ook als we aan het begin van de dag tegen elkaar zeggen dat we het een dag kalm-aan zullen doen en eens rustig zullen gaan zitten lezen, draait het er toch meestal op uit dat we ons in no time in het zweet staan te werken, maakt eigenlijk niet uit waarmee. Een bekend feit is verder dat zodra we iets dergelijks ondernemen de zon erdoor komt en irritant op onze rug gaat staan branden. Natuurverschijnsel, doe je niets aan.

Nu is bosranden opruimen wel een van onze favoriete bezigheden, en dat het deze keer niet eens onze eigen bosrand is doet er weinig toe. Niemand anders doet het, niemand heeft er last van en wij vinden het leuk. Dus waarom niet.

paadje

Gisteren namen we het nieuwe pad te paard in gebruik. Het werkt. De paarden waren er helemaal niet van onder de indruk dat waar vorige week nog hoge bomen stonden ze nu opeens een grote leegte aantroffen, met een berg takken en stronken en een paadje waar ze langs konden. Pad goedgekeurd, werk klaar.

En vandaag? Zullen we het een dag kalm-aan doen en eens rustig gaan zitten lezen? Goed idee. R ging proberen het ventilatiesysteem voor het nieuwe huis te doorgronden. Dat is mij veel te moeilijk, en in plaats daarvan ruimde ik de hooibox uit, op en weer in, zodat we daar nu tenminste onze spullen kunnen terugvinden. Naast hooi liggen daar namelijk een aantal onmisbare gereedschappen, buisjes, kabels, draad, tuinscharen, schoonmaakspullen, schroeven, graszaad, wasknijpers, emmers, draadhaspels, spinnenwebben, stof, en dergelijke meer. Het is handiger als dat niet allemaal door elkaar ligt, maar daar was de klad in gekomen. Pfff, warm werk, en zodra ik begon kwam de zon er ook weer door, natuurverschijnselen hou je niet tegen. Maar nu is alles weer overzichtelijk opgeborgen daar.

Dus dat karweitje is geklaard. Wat zullen we morgen eens gaan doen? Een dag kalm-aan en eens rustig zitten lezen misschien? Goed idee.


Zout

De laatste tijd gaat het hier nogal over de bosbouw. Vallende sparren en zo. Daar kan ik niets aan doen, wij vinden dat belangwekkend en het heerst momenteel overal om ons heen. Maar dat gaat vanzelf over. Het andere onderwerp is paarden, dat is chronisch, en daar moet het web langzamerhand aan gewend zijn geraakt.

Geleidelijk aan is het aantal reacties evenredig gedaald. Blijkbaar heeft de gemiddelde loglezer weinig op te merken over de stand van de bosbouw. Ver-van-mijn-bed, dat is begrijpelijk, en over paarden houdt men ook een keer op, alhoewel dat niet geldt voor onszelf.

Maar ik mis de reacties wel. Daarom nu een onderwerp waar iedereen een mening over heeft. Of zou moeten hebben want het betreft een essentieel bestanddeel van ons aller leven. Het gaat over zout.

Paarden hebben een zekere hoeveelheid zout nodig. Net als mensen, maar zout is nu eens een van de weinige voedingsstoffen waar paarden vanzelf goed mee omgaan. Als ze de beschikking hebben over een zoutliksteen, likken ze er precies zoveel aan als ze nodig hebben, niet te weinig en niet te veel. Hoeft niet gereguleerd te worden, handig. We kopen dan ook af en toe een nieuw blok voor ze als het bijna op is en verder doen we niets.

Nu zijn er van dit eenvoudige spul meer varianten te koop dan je voor mogelijk houdt. AgriVance, verder een degelijke zaak in kippenvoer, kettingen voor koeienhorens, overalls en warme rubberlaarzen, speelt in op de vraag. Er is extraduur Himalayazout te koop in artistieke blokken van een kilo, alsmede zout met appel-, kaneel-, aardbeien- respectievelijk wortelsmaak. Dat is oranje, roodbruin of lichtgroen. Het kost wat, maar dan lusten de paarden het liever, denkt het baasje (of waarschijnlijker het vrouwtje). Rare redenering. Als het paard die smaakjes echt lekkerder vindt, krijgt het op deze manier te veel zout binnen. En zoniet, dan is het weggegooid geld, maar goed, daar heeft alleen de koper last van.

Het gevolg is wel dat een normaal zoutblok onderhand moeilijk te krijgen is. Toch vonden we er een, een beetje achteraf achter de blokken met malligheid. Gewoon wit zout, vijf kilo voor 12,90 euro. Wacht even, zei R, dit ronde blok is toch kleiner dan die vierkante die we eerder hadden? We kijken eerst nog ergens anders.

En inderdaad. De volgende dag bracht hij een ordentelijk zoutblok mee. De Aveve had ze. Groot, vierkant, tien kilo. Prijs: 3,71 euro.

zout

Is dit nog te volgen? Titan zegt: daar vallen toch je hoefijzers van uit! Zeg nu zelf.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2014 - powered by InR