line line
rss     134574
logo
 
vrijdag 31 oktober 2014
thank you in advance for making sweet potato fries sometime this week
pioneer woman

uwerzijds . . .


Centaur in de wei

Wat is Jay toch een knapperd. Mooi haar.

centaur

Daar kun je als mens toch niet aan tippen?


Spikkels

We hebben een logee. In weerwil van het gezegde 'een gast en vis blijven drie dagen fris' denken we dat ze wel de hele winter blijft.

Olivier heeft zelf geen plaats om te longeren. Of hij dan af en toe bij ons kon komen met zijn merrietje-in-opleiding. Dat was goed, en om niet steeds met dat dier heen en weer te moeten, kan ze tijdens de leerperiode wel bij ons blijven staan. We hebben gras te veel en hooi genoeg.

Vanochtend kwamen ze haar brengen. R had al gezegd 'Olivier komt niet lopend, wat ik je brom' en hij had gelijk. Olivier tufte de helling op met zijn rode mobylette, de pony gezadeld en wel aan een touw erachteraan en Joyce de hond los mee.

We zetten haar eerst een paar dagen in een afgeschermd stukje weiland, zodat ze met de andere drie kan kennismaken zonder risico van vechtpartijen.

logee

Het is een gezeglijk en leergierig beestje, dat de western longeermethode in no time doorhad en zich gemakkelijk laat vangen in de wei.

Het enige punt is eigenlijk haar roepnaam. Niet dat haar eigen naam niet goed is. Integendeel, een paard dat eruitziet zoals zij moet gewoonweg Stracciatella heten. Bijzonder goed gevonden. Alleen voor dagelijks gebruik een beetje lang. In de wandeling heet ze al 'die kleine krentenbol', maar dat is niet echt korter. Tijd voor wat crowd sourcing. Wie heeft er een beter idee?


Boven

Een paar dagen geleden hadden onze piepschuimers enorme lichtblauwe dekzeilen over de steigers bevestigd, dan konden ze doorwerken als het regende. Dat was toen handig. Minder handig was dat de Mannetjes vandaag niet kwamen. En dat die zeilen met tiewraps vastzaten. En dat die dus, toen ik tegen het eind van de middag in Suxy terugkwam om de paarden terug te zetten in het weiland aan de overkant, nog aan twee tiewrapjes hingen te klapperen in de heersende rukwind.

dak

Dus naar boven, de steiger op, nog een heel gedoe in het labyrint van trapjes, plankiertjes, luiken en planken. Stanleymes, vaarwel laatste twee tiewrapjes, en de wind nam de zeilen mee. Niet de wijde wereld in, want die dekzeilen zijn zo zwaar dat de zwaartekracht ze vanzelf op de oprit liet belanden. In de luwte gezekerd met een dikke plank en een paar emmers cementafval liggen ze veilig.

In elk geval veiliger dan als het van de Mannetjes had afgehangen. 'Opdrachtgever op de bouwplaats' heeft weleens voordelen.


Het is weer sjas

Twee prachtige dagen waarop we niet konden uitrijden vanwege La Chasse. We houden de jachtkalender goed in het oog, geen zin om van ons paard te worden geschoten en ons paard onder ons vandaan kan natuurlijk ook niet. Wie weet of de jagers allemaal wel goed kunnen mikken en/of mis dan wel raak schieten vanwege de Jägermeister.

De jacht, ik weet niet hoor. Vanochtend zagen we ze zitten, langs de weg van Les Bulles naar Suxy. Elke 100 meter een pallet op zijn kant in de berm met daarop een aantal dorre beukentakken. Camouflage. De jager zit op een klapstoeltje met een geweer op de knieën erachter, van het wild uit bezien, maar vanuit de openbare weg bezien ervoor. Persoonlijk zou ik mij erg knullig voelen in deze goed zichtbare positie. De bedoeling is dat de drijvers het wild in de richting van de zittende jagers drijven, en dan Pang! neem ik aan, we hebben nooit staan wachten tot het zover kwam.

Ik vind het niet zo eerlijk. Een jager die met zijn of haar hond in de vroege ochtendnevel als alles nog klam aanvoelt erop uit trekt om te zien of hij/zij een zwijn kan bemachtigen, oké, dat is een enigszins eerlijke strijd. Nog beter zou zijn met alleen een mes, of zelfs blote handen in plaats van een geweer. Gelijke kansen. Maar laten we niet te veeleisend zijn. In elk geval, een drijfjachtjager is in mijn ogen niet sportief bezig. Zitten, wachten, schieten. Nee.

zwijnenschade

Olivier klaagde wel dat hij weer veel zwijnenwroetschade in zijn weilanden heeft en daar moet wat aan gedaan worden, maar als er geen jacht was, waren er ook niet zoveel zwijnen. Bijvoeren mag weliswaar niet meer hebben we begrepen, maar nu mogen de jagers gras zaaien in het bos. Dat houdt meer zwijnen op de been dan er op natuurlijke wijze zouden zijn. Dus reken maar uit. La Chasse is big business in deze streek en brengt onder andere geld in het laatje bij armlastige gemeenten.

Toch hadden we twee uitstekende dagen, met genieten op eigen terrein, paarden longeren en plannetjes uitdenken, uitmeten en bijschaven. R egaliseerde de rand achter de boxen en maakte het schuttinkje achter het bankje in orde dat ons tegen de wind moet beschermen als we daar koffiedrinken. Er cirkelden twaalf buizerds in het stukje lucht boven ons achterveld, zoveel tegelijk hadden we nog nooit gezien.

Daar komen we dan weer niet aan toe als we met de paarden het bos in trekken.


Herfstsfeer

Het begon als een routinedagje. De architect en de verwarmingsopzichter kwamen langs (elke paar dagen moet er wel iets worden opgelost), de piepschuimers smeerden voort, de plafonneur plafonneerde, en Fred de smid kwam beslaan (wat vliegt de tijd). Na afloop testten de paarden hun nieuwe ijzers met een paar razendsnelle galoprondjes door het weiland. De vonken vlogen eraf. Daarna gingen ze over tot hun normale activiteit: grazen.

herfstsfeer

Maar 's avonds ontstond er al pratend over de komende winter een nieuw plan. Een goed plan, een uitvoerbaar plan, een plan dat wij even zullen laten bezinken, waarvoor nagedacht moet worden en schetsjes gemaakt, en veel gepraat. Het gaat over de invallende herfst, de winterkou, het nog frisse voorjaar en, vooruit, zeker ook over de warme zomeravonden.

Als het plan wat verder ontwikkeld is, komt het hier vanzelf in beeld.


Net

Ik bedacht net dat ons tractorschuurtje nog niet aan het www was voorgesteld, terwijl het al op 11 oktober af was. Het is blijven steken in die week dat ik te druk was om alles te loggen, maar het is en blijft een mijlpaal, het eerste en laatste tractorschuurtje dat wij bouwen, dus dat moet nog even worden goedgemaakt. Alsnog dus: web, meet our tractorschuurtje, tractorschuurtje, meet the worldwideweb.

net

Ik plaats deze foto op het gevaar af voor overdreven netjes te worden uitgemaakt. Goed, het is een overdreven net tractorschuurtje. Alles is nog nieuw en schoon. Maar dat wordt vanzelf anders. Waar of niet, zodra iets af is, begint het te verouderen.

Activiteit van vandaag: de stapel planken, balken, buizen en paaltjes achter de boxen opgeruimd. Ook al zo netjes. Tja. Mijn vader zei het al: 'dat is de aard van het beestje', en I+R zijn twee van zulke beestjes. Daar doe je niets aan.


De goede kant op

Kijk, dat begint erop te lijken. Aan de achterkant is de kleur van de gevel door stug doorsmeren van de Mannetjes veranderd van suiker in stopverf.

stopverf

Zelf deden we vandaag weinig, zoals we ons hadden voorgenomen ('we moeten echt proberen om niet elke dag keihard te werken'). Ik las in mijn boek (After the Ice, Steven Mithen) en R in het zijn (The Bone Clocks, David Mitchell), allebei lekker dik, en onderwijl luchtten we de zweetdekens, die gisteren bij het eerste gebruik van dit seizoen een vochtige geur bleken af te geven. Het luchten van dekens is voor de luchter niet veel werk, behalve als het telkens even regent zodat je moet rennen om ze binnen te halen en daarna weer naar buiten. De roundpenomheining werkt uitstekend als XL droogrek, een handige toepassing die we bij de aanleg niet hadden voorzien.

Tot slot kan ik melden dat er momenteel niet alleen buiten steigers staan, maar ook binnen, en wel voor de plafonneurs. Nu staan die steigers heel toevallig precies op de hoogte afgesteld waar ik ooit mijn boekenbalkon had bedacht, dat briljante plan dat ik weer moest laten varen wegens het probleem 'hoe kom je erop', met andere woorden: er is geen plaats voor een trap. Dus nu ik de kans had, klom ik even naar boven. En? Precies genoeg stahoogte (voor mij). Prachtig uitzicht. De paarden te spotten tot helemaal achterin de wei aan de overkant, wat nergens anders vandaan mogelijk is. Het is nog steeds een briljant plan.

Alleen heb ik ook nog steeds geen oplossing voor het trapprobleem. Kan daar nu niemand eens iets slims op verzinnen?


Verlaat

Geen réunion de chantier maar wel Mannetjes in huis en Mannetjes buiten op de steiger. En alweer een houthakker achter het huis. Staan daar dan nog bomen? Flinke grote zelfs, net achter de plantage achter het huis, en de houthakker gaat er in zijn eentje vier hectaren van omzagen. Houthakkers zijn meestal wel in voor een praatje, ze zijn verder de hele dag alleen met hun kettingzaag, een jerrycan brandstof en een lunchpakket. Een klein mannetje, die wordt betaald per kubieke meter gezaagde stammen.

Prachtig weer, ideaal voor het aanbrengen van de onderlaag voor de crépi op de gevel. Terwijl onze piepschuimers die aanbrachten, maakten wij een bosrit van twee uur, waar vooral Jay bezweet van thuiskwam. Even laten uitdampen onder de zweetdeken, onderwijl het bridlepath bijknippen en vijf centimeter van de staart. Die mag van ons wel lang zijn maar niet over de grond slepen.

Daarna konden ze nog even lekker rollen in het ruïneveld, terwijl wij de vorderingen in en om het huis inspecteerden. En toen dit moment ...

zononder

... voorbij was, zetten we de paarden terug in het veld aan de overkant. Nu nog gauw even langs Chantal, nieuwtje vertellen van de notaris. Tja, 'even' bij Chantal langs kan eigenlijk niet, zoals wij heel goed wisten. Dus toen we rammelend en verkleumd thuiskwamen, waren we niet verbaasd dat het al na negenen was. Dan ben je blij als er nog twee prei-pompoen-taart-punten van gisteren in de koelkast staan, die je in bad kunt opeten. Net op tijd van de hongerdood gered.

Dat was weer een lange dag. En een goede dag. Hij deed me wel denken aan een jaar of tien geleden, toen we elke zondag met een paar mensen in straf tempo 20 km wandelden: Onze slogan was toen We'll slow down later.

De dag dat dat gaat gebeuren is nog niet aangebroken.


Dagverslag

Iedere maandagochtend is er réunion de chantier. Ongelooflijk veel beslissingen en beslissinkjes, elke week opnieuw, ook als de grote lijnen duidelijk zijn en er niet speciaal iets tegenzit. Waar moet deze schakelaar, kunnen die leidingen beter hier of juist daar, en wilt u de wanden van het toilet gepleisterd of betegeld. R is meestal de klos, hij heeft van ons tweeën het meeste verstand van schakelaars en leidingen.

Ik bracht intussen de paarden naar het ruïneveld (dat we gewoon zo blijven noemen, ruïne of geen ruïne) en ging een eind lopen met de hond van een van onze piepschuimers (vertel het ze niet, maar zo noemen we de Mannetjes voor het gevelinpak- en pleisterwerk). Het beestje heeft een stokmaat van nog geen 30 cm maar de tanden (en hersens) van een pitbull. Agressief is hij niet, maar heel zijn leven draait om het kapotbijten van zijn riem. Die is dan ook gemaakt van het soort singelband waarmee stammen op een bomenwagen worden vastgesjord. Als ik de riem omhoogtrek, komt de hond van de grond. Hij laat niet los. Geen wandeling die voor herhaling vatbaar was.

Om de ontwikkelingen bij de buren goed bij te houden, gingen we op inspectie. Toen de toren er nog stond en er nog niets gekapt was, kon de ruïne doorgaan voor een licht mysterieus spookkasteel, dat zachtjes door het dichte struikgewas heen schemerde, maar nu het heldere daglicht erop valt, is het gewoon een heel treurige bouwval. Er is nog geen sloper aan te pas gekomen, dit is de toestand na vijftig jaar verwaarlozing. Tijd dat hij platgaat. Niet meer te redden.

ruine

We telden de ringen van de onlangs gekapte knoepers van sparren. Honderd jaar oud minstens. Waarschijnlijk geplant als oprijlaan voor het kasteeltje in 1901, toen de fabrikant uit Brussel des zomers zijn vrouwvolk, kinders en dienstmeiden per koets naar Suxy liet brengen voor een maand of wat gezonde buitenlucht en groente en fruit van het land, door de dorpsbewoners op klompen met een mand aan de arm de heuvel op gedragen (zo stel ik mij voor, al weet ik niet of er in deze regio op klompen werd gelopen). In die tijd was ons achterafweggetje nog de hoofdweg maar het zal er rustig zijn geweest want niemand had een auto en al het vervoer ging met paard en kar, naar Chiny of zelfs helemaal naar de markt in Florenville (11 km).

ruinespar

Tenslotte van achter uit het weiland een impressie van wat piepschuim met uw huis doet. Alsof iemand een zak suikerklontjes in het landschap heeft leeggeschud ligt het daar, wit en alien. Goed zichtbaar tot zelfs aan de andere kant van het dorp toe.

piepschuim

Nog een paar weken en als het weer meezit, wordt alles mooi donkergrijs, behalve het middendeel, dat blijft licht.


Nieuwigheden

Ik zit een beetje te hannesen met dit weblog. Elke dag gebeurt er teveel om op te noemen, vaak moet ik 's middags al diep nadenken wat we die ochtend ook alweer hebben gedaan, en tegen de tijd dat ik 's avonds achter de pc zit voor een logje is de fut eruit. Kom ik er een paar dagen of zelfs een week niet aan toe dan is het helemaal hopeloos. Dan komt het hooguit tot een paar highlights. Zo saai. Alsof er verder niets gebeurt! Totaal misleidend! Van foto's maken komt ook weinig. Geen tijd, of het regent. Ook al niet boeiend.

Er moet wat veranderen. Iedere dag een logje, net als vroeger, dan wordt het vanzelf interessant? Goed voornemen.

Afgelopen week moet dan maar ongelogd de vergetelheid in, en dat terwijl ik naar de Grote Stad was (Luxemburg) met allemaal Mensen, veel meer dan er wonen in Suxy, en over gisteren heb ik het bijvoorbeeld ook niet, al kwam toen het schuurtje af zodat nu de trekker, de bak, de maaier en de aanhanger droogblijven ook al regent het dat het giet, en eergisteren komt evenmin aan de orde, toen R de hele ochtend in het huis van kennissen heeft zitten wachten op de mazoutman, nadat we de sleutel hadden gevonden die in het Vlaams 'onder de mat' zou liggen maar door de Franstalige buurman 'sous le mât' was gelegd. Inderdaad heeft dat huis een soort mast bij de voordeur, waar precies een sleutel onder past.

Maar dat komt allemaal niet aan bod. Want vandaag, zondag, gebeurde er in het dorp alweer allerlei nieuw belangwekkends. Het begon bij de ruïne. Daar waren twee mededeelzame jongemannen met kettingzagen het hele terrein om het gebouw kaal aan het maken, zodat ze er straks goed bij kunnen met hun bulldozers en hun puincontainers. De ruïne wordt namelijk na vijftig jaar verwaarlozing gerenoveerd. Nou ja, herbouwd. Nou ja, er komt een nieuw huis, geen kasteeltje maar een gewoon rechttoe-rechtaan huisje met schuin dak. Eind oktober beginnen. Een mijlpaal in de geschiedenis van het dorp.

Toen we dat verwerkt hadden, longeerden we de paarden en verhuisden we ze naar het ruïneveld. Dat staat vol hoog gras, eigenlijk veel te veel, en daarom zetten we ze voor 's nachts terug in het afgegraasde veld aan de overkant, om te voorkomen dat ze zich zoals dat heet 'te barsten eten'. Geleidelijke overgang, is de bedoeling, en goed grasbeheer.

Terwijl we stonden te kijken hoe ze zich tevreden een weg aten door hun nieuwe weiland, stopte er een Britse auto vol joden. Dat zeg ik niet om het een of ander maar als alle inzittenden voorzien zijn van baarden, keppeltjes en pijpekrullen kun je daar gevoeglijk een religie bijpassen. Spraken wij Engels? En wisten wij soms een huis te huur voor komende zomer? Dat huis daar in aanbouw bijvoorbeeld, dat zou tegen die tijd toch wel klaar zijn? O, was dat van ons? Wilden wij dat niet verhuren? Echt niet? Ah, toe nou? Een ander huis dan in deze omgeving, zo heerlijk rustig? Uiteindelijk stapte R bij ze in de auto en reed een paar adressen met ze langs, onder andere bij de boswachter, die dat op prijs stelde. Wieweet wat ervan komt.

Toen ze R terugbrachten, wilden ze hem 20 euro geven voor de moeite. Misschien dat dat in Engeland gebruikelijk is, maar hier was het nog niet eerder vertoond.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2014 - powered by InR