rss     195446
logo
 
maandag 25 september 2017


Hier tekenen alstublieft

Pffft. Mondelinge verkooptoezeggingen door tien eigenaren is één, maar handtekeningen in real life op verkoopcontracten zien te krijgen is een tweede. Twee van de tien hadden we al, en de donderdag besteedden we aan het verzamelen van nog vijf stuks. We hebben de contracten namelijk even persoonlijk bij de diverse verkopers langs gebracht, om zeker te zijn dat ze hun plicht deden en het allemaal niet ergens in een la bleef liggen.

Wat is het leven van een huizen- en grondkoper ontzettend veel gemakkelijker geworden sinds vorige keer dat we een huis zochten, tien jaar geleden. Toen stond het onroerend goed nog niet op het web. Je haalde advertenties uit de krant, kreeg een adres los van een makelaar en probeerde het te vinden met stratengids en vragen aan voorbijgangers, en vaak was bij het inrijden van de straat al duidelijk dat het weer niks was. Nu bekijk je op een avond een paar honderd objecten van binnen en van buiten op internet, dikwijls nog in 3D ook, je kijkt met google earth hoe het erbij ligt en rijdt er met je gps regelrecht naar toe.

Nou, zonder gps zouden we voor onze handtekeningen nu nog rondrijden in onduidelijke straatjes in onbekende dorpen langs de Franse grens. Goed dat het maar één keer hoeft. Straks bij het verlijden van de akten moet iedereen voor het plaatsen van weer ontelbare handtekeningen naar de notaris in Florenville.

Op deze manier leren we wel een grote verscheidenheid aan Walen kennen, alsmede de manier waarop ze hun huizen inrichten.

Eerst de M's, de zogeheten anciens belges. Vorige keer hadden we de besprekingen in de stal gevoerd, maar nu werden we in de kamer genood. Broer M was er nu ook bij, even klein als zijn zus, zo mogelijk nog magerder en breekbaarder, en zonder meer even vriendelijk, op een beetje verlegen manier. Ontzettend jammer dat het in zo'n geval ongepast is om de camera te voorschijn te halen en ongegeneerd om je heen te gaan zitten knippen. Die kamer tart namelijk elke beschrijving. Denk plaggenhut, alleen nog net van steen. Zo leefden vroeger veel mensen, en alleen zij nu nog. Bijzonder vriendelijk, en wat geeft het dat ze zich misschien niet iedere dag grondig wassen. Ik hoop nog geregeld bij ze te kunnen gaan buurten als we eenmaal in het dorp wonen.

Daarna naar mme G, de vertegenwoordigster van de familie G. Aardige mensen, met wie het onderhoudend praten was. Zij tekende ook voor een broer die als priester-in-ruste de herfst in Portugal doorbrengt. Hun huis was het eerste waar ik ooit 4 kuub openhaardhout metershoog onder de trap opgestapeld zag. Binnen.

Als contrast ten slotte broer G. Die was wel een beetje griezelig. Alleen in een groot huis vol katholieke devotie en kruisbeelden wachtte hij het einde der tijden af, dat hopelijk gauw zou aanbreken. Zodra we binnen waren, deed hij de buitendeur op slot en op de ketting. Hij had een lijstje klaarliggen met zijn grieven tegen de gehele wereld in het algemeen en de mensheid in het bijzonder, die er op uit waren hem een loer te draaien. Godsdienstfanatisme gemengd met achtervolgingswaan. Maar het ging goed. Terwijl hij praatte, zette hij handtekeningen op onze contracten. Goed zo, goed zo, teken maar, dan mag hij daarna de wereld laten vergaan, zolang dat maar niet in ons nieuwe dorp gebeurt.

anderekant

Daar aan de overkant van het dal ligt het huisje. Dat daar binnenkort de nieuwe tijden aanbreken is een ding dat zeker is.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR