rss     198271
logo
 
vrijdag 17 november 2017

Een veelbewogen dag

Een zaterdag vol avonturen. Als ik niet snel alles log, weet ik niet meer wat er zich allemaal afspeelde.

Het begon saai. Met Titan kunnen we weinig ondernemen door ijs en sneeuw en bij Jay konden we pas na vijf uur terecht, want op zaterdag is de binnenmanege in Gribomont in gebruik voor kinderen op ponies. En Harissa, daar kunnen we deze keer pas woensdag naar toe. Niets aan te doen. Dan maar wat strijkwas, altijd een laatste redmiddel als er werkelijk niets anders opzit. Een saaie dag zei ik.

Daarna gingen we buurten bij Sophie. Even vertellen hoe het met Karquo gaat en kijken of daar wat te beleven viel. Niet, het is er even koud en besneeuwd als thuis. De buitenbak is bevroren, daar valt niet in te rijden. Saaie dag, zoals ik al zei.

Vervolgens maakten we een wandeling met Titan aan de hand. Dan is hij even uit zijn wei. Dat verliep weer goed, behalve dat hij bij het beekje door de oever zakte. Door de vorst was de stenige oever helemaal verbrokkeld en broos geworden, ik had hem nog getest door als eerste over te steken maar helaas. Mij hield die oever nog, maar Titan zakte erdoor. Hij wist niet hoe gauw hij er weer uit moest spartelen het arme dier, en toen moest hij er natuurlijk nog een keer door, terug naar het pad. Het was geen drama maar hij kwam wel thuis met bemodderde onderbenen.

Aan het eind van de middag naar Jay. We keken even toe bij de laatste ponyles. Kinderlessen zijn altijd leuk, vooral die van de hele kleintjes. Twee kinderen draafden rondjes op Shetlanders. Dat ging best goed, al kon je zien dat het jochie nog niet alles onder de knie had. Opeens bleef zijn Shet staan en werd het jongetje gelanceerd. Boem! Dat was schrikken, maar zulke dingen gebeuren als je leert rijden. Even jammeren, je klimt er weer op en verder maar weer. Dit ventje jammerde wel wat lang. Niet alleen Boem! maar ook Krak!, hij had zijn armpje gebroken. Afgevoerd door bezorgde ouders naar de eerste hulp.

Daarna was Jay aan de beurt. We laten haar rennen en wat balkjes springen en ze loopt al zonder halster mee aan de hand. We merken wel dat ze zelf de trainingen ook leuk vindt en ons meisje wordt daar uitstekend verzorgd.

Na afloop kwam Anne-Cathérine binnen met een totaal verkleumde pony. Te weinig vet, te weinig vacht, bibberend in de ijzige wind en eigenaars die hun pensiongeld niet betalen. We hielpen haar een box voor het arme beest te improviseren in de stalgang, en lieten het prinsje achter in zijn nieuwe onderkomen, ruim voorzien van stro hooi en water en met een flatteus rood dekentje op. Dit was nu eens een gevalletje waar op stal staan met een deken om de enige remedie was.

Zo waren we heel wat later thuis dan normaal maar dat zijn de beste dagen. Als je met paarden bezig bent, gebeurt er altijd van alles onverwachts.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR