rss     191176
logo
 
maandag 26 juni 2017

Gemengde berichten

Ik loop alweer achter. Er is van alles nog niet geweblogd en er gebeurt te veel.

Zo maakten we de eerste bosrit met Harissa, die zich goed hield, zelfs toen de Belgische luchtmacht laag over kwam scheuren met een paar straaljagers. Hoe laag? Zo laag dat de sparren ervan schudden. Niet normaal wat een herrie. Ze oefenen elk jaar in het voorjaar, dan is er budget, en de paarden horen ze ook overkomen als ze in de wei staan dus het was niet helemaal onbekend, maar toch: complimenten voor Harissa's koelbloedigheid.

Verder zat er gistermiddag opeens een hermelijn op de trap, of een wezel, daar wil ik afwezen. Hij was lichtbeige met een wit buikje en hij was niet bang. Toen hij me zag, liep of liever gezegd golfde hij naar beneden, ging op zijn hurken zitten rondkijken en verdween toen onder de laurier. Nog nooit eerder in het wild gezien, alleen op tv.

En ik heb rode vlekken in mijn hals. Niet van agitatie maar door het sjouwen van omheiningpalen en dwarslatten naar de bosrand. Die gecreosoteerde planken kun je beter niet zomaar aanraken dus ik legde ze over een driedubbelgevouwen stuk stof op de schouder en ik weet zeker dat er geen enkel contact met de huid is geweest, maar desondanks heb ik blosjes, gloeiende oren en rode vlekken. Er komt creosootdamp af, die niet goed combineert met zon. Volgende keer een duikerpak aan of zo. Voor nu, Nivea erop en wachten tot het wegtrekt.

Daarom deed ik een sjaaltje om toen we vanochtend naar Luxemburg vertrokken. Er was wat te doen bij R's oude werk, en we bekeken toen we toch in dat land waren nog enkele baden, maar mijn plan om te testen of die ook lekker lagen werd gedwarsboomd doordat men daar de baden verticaal tegen de wand exposeert. We vernamen wetenswaardigheden over wc's en kregen weer een paar kilo brochures mee ter bevordering van de besluitvorming, wat meestal averechts werkt. Na wat algemeen gewinkel zonder resultaat (want eigenlijk niets nodig) mochten we terug naar eigen land. Goed. Ik heb er 21 jaar met plezier gewoond maar het voelt niet meer als thuis. Thuis is een huisje met paarden in de wei en een hermelijn op de afbrokkelende trap (of een wezel dus, kan ook). En Het Ventje uiteraard, dat altijd op de trap op ons zit te wachten.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR