rss     198653
logo
 
woensdag 22 november 2017

Eureka! (gedeeltelijk)

Wat is er alweer veel gebeurd in de drie dagen sinds het vorige logje. Niet dat je zegt veel echt opzienbarends maar hee, ik ben weblogger, geen sensatiejournalist. Dus. Niet opzienbarend maar logbarend.

Allereerst was het de verjaardag van de BM. Zeven jaar alweer, en nog altijd niet op het project uitgekeken. We vierden het romantisch samen op de bank met een hapje uit de diepvries, wegens geen zin om door het donker naar een ver weg gelegen kwaliteitsrestaurant te rijden (en 's nachts ook nog weer terug, poeh zeg). Bovendien had ik laatst heel lekker gekookt en er was toen wat over. Kortom. Wij gaan door met doen waar wij zin in hebben. Op naar de volgende ronde.

Vrijdag reden we een goed eind (18 km), wat door Jay werd verlevendigd door onverwacht de berm in te springen met een hellingshoek van 45°, zo steil dat ze het maar net haalde. Gek beest.

Zaterdag ging ik met Harissa, die ook recht heeft op haar verzetje, even naar Sophie. Het is niet ver maar ze haalde eruit wat erin zat qua spanning en spektakel door midden op de weg te willen omkeren en woest te snuiven naar een hond. De honden van Sophie heeft Harissa stevig onder de duim maar dit was een onbekende. Bang is ze niet, maar dat moest dat beest even goed duidelijk worden gemaakt.

's Avonds waren I+R present bij le spaghetti du manège van Sophie, met nog een man of 50, onder wie straatgenoten die we nog niet kenden en die best bereid waren eens uitvoerig over jan en alleman te roddelen, wat handig is voor een beter begrip van de diverse onderlinge verhoudingen. Natuurlijk kijken wij zedig voor ons uit tijdens het aanhoren, houden een open mind en geloven niet alles. Filed for further reference, dat is al. Er was ook nog een muziekkwis waar we niets van bakten en we waren pas na 01.00 uur weer thuis, en dat voor het platteland. Straffe feestnummers, die Walen.

Zondag kwamen de verhuizers een achtergebleven kast nabrengen naar Sunshines hooizolder en ik spitte alle dozen door. Oppervlakkig, echt uitpakken was geen beginnen aan. En? Victorie! De els is uit de hooiberg gekomen! De Japanse theepotjes niet maar die komen in een latere fase van verhuisarcheologie wel weer boven.

Ik diepte ook de muziekboeken op. De gitaar ligt nu nog ontstemd op de kast maar als ik online nieuwe snaren weet te bemachtigen zal hij wel bijdraaien. Dan kan ik weer oefenen. En dat, kan ik wel zeggen, is heel heel heel erg hard nodig na drie jaar opslag.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR