rss     195290
logo
 
vrijdag 22 september 2017

Griesmeel of havermout

We zaten weer niet stil. Vrijdag wederom naar de tegelhandel, eigenlijk om een staal los te pingelen van de al gekozen vloertegels om mee te kunnen nemen naar het keukenbedrijf voor de keuze van een aanrechtblad. Een mens kiest wat af bij de bouw van een huis. Die tegels komen in het hele huis op de vloer dus zijn redelijk belangrijk. Opeens bleek de juiste dikte niet verkrijgbaar en we moesten opnieuw beginnen. Qua tint gaat het nu tussen 'griesmeel' en 'havermout'. Even kwam ook 'vanillevla' nog in beeld maar dat was toch te, eh ... geel. Het moet in elk geval licht zijn.

Zaterdag reden we in het achterveld mest uit (van eigen bodem). 's Avonds zorgde Het Ventje voor een mijlpaal door niet te willen binnenkomen. Te mooi weer. Dat betekende pret voor hem en een halve slapeloze nacht voor mij. Nu we deze drempel gepasseerd zijn mag hij gewoon buitenblijven als hij dat wil en ik kan weer normaal slapen.

avond

Zondag verplaatsten we de trailer en de tractor ter voorbereiding op de ophoging achter de boxen. Ook groef R de trapreden weer uit die hij daar een paar weken geleden met veel moeite had ingegraven. Die dingen zijn loeizwaar en dat moet ook want ze dienen als fundering voor de later op te trekken open schuur. Tot slot kwamen er wat ruiters langs van de andere kant van het dorp, die wel eens samen met ons erop uit willen trekken.

Maandag was het zo warm dat ik het liet bij één zadel invetten en R de disteloogst aanvatte, echt een karweitje voor een man met een hoed in de volle zon in het open veld. De architect kwam langs op de racefiets met zijn zoontje, dat de paarden wel over hun neus durfde te aaien. Hij had ervaring opgedaan met ezels.

We gingen buurten bij Olivier om te zien of hij ook dit jaar weer bij ons wil komen hooien. Dat is altijd weer afwachten, maar: gelukkig wel. Er zijn nog ongeveer 150 balen over van vorig jaar, dus misschien hebben we deze winter genoeg aan het hooi van ons eigen veld. Bovendien heeft hij onlangs een kleine weidesleep op de kop getikt die we mogen lenen. Hij dacht wel dat ons trekkertje het ding aankan, en anders hebben we nog twee andere opties (een van Fred en een van Jacky). Aan weideslepen geen gebrek meer, plotseling.

We spoten de paarden nat met de tuinslang, wat ze eerst wel gek maar al heel gauw erg lekker koel vonden. Ook de boompjes in de nieuwe aanplant kregen extra vocht toegediend.

Aan het eind van de dag onweerde het een beetje, waardoor onze hoogste-punt-tak van het dak waaide. R zette hem er weer op. Dat zou anders morgen voor de Mannetjes een treurig gezicht zijn, een trofee-tak die droevig naar beneden hangt. En het is nodig dat ze met frisse moed aan het terras beginnen.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR