rss     195446
logo
 
maandag 25 september 2017

Burengerucht

Het lijkt misschien alsof alles altijd in Suxy gebeurt terwijl in les Bulles het leven gezapig voorthobbelt. Gewoonlijk is dat ook zo. We slapen en eten er en verder speelt het leven zich af in Suxy. Het is daar interessanter en als het huis in Les Bulles eenmaal schoon is, is er verder bar weinig te doen.

Behalve vandaag. Om te beginnen had R een uitvoerig gesprek met onze merkwaardige buurvrouw. Het nieuws is dat ze gaan verhuizen. Ze wonen er pas sinds november, maar het bevalt helemaal niet. Er is geen tuin en de mensen in dit dorp zijn niet vriendelijk.

Dat heeft natuurlijk niets te maken met de nog veel merkwaardiger buurman, die zijn huisvuil deponeert tegen tuinmuurtjes van overburen of in de afvalbak van het bushokje, en die wijd en zijd de reputatie heeft dat hij kranten uit brievenbussen steelt en ander diep misdadig gedrag. Dat kregen wij van deze en gene tot in Suxy toe te horen.

Er is duidelijk een steekje aan hem los, maar het is geen steekje waar wij last van hebben. Inmiddels heeft hij het wildplassen tegen allerlei muurtjes, goed zichtbaar vanaf de openbare weg en op een afstand van vijf meter van zijn eigen huis, blijkbaar opgegeven, dus leven en laten leven, zeggen wij.

's Avonds was er opeens vuurwerk in de anders zo stille straat. De vuurwerkafstekers waren gehuld in zwartgeelrode vlaggen. Voetbal. Er schijnt op dat gebied iets gaande te zijn en België had gewonnen. Gefeliciteerd!

Nog weer later op de avond werd er aan de deur geklopt (we hebben geen bel), hard geklopt, zacht geklopt. Buurman. Of ze een beetje water bij ons mochten koken want hun gasfles was opeens leeg. Kan gebeuren, ik zou dat zelf anders oplossen maar wat het hekje. Even later stond het pannetje voor de spaghetti en de grote pan met gehakt en champignonsaus bij ons te pruttelen. Ik zag erop toe dat het niet aanbrandde, brak op instructie de spaghetti in tweeën en ging waarschuwen toen het klaar was, zeven minuten later. Onder veel dank vertrokken ze naar hiernaast met hun pannen. Het was een hoeveelheid die best toereikend was geweest voor vier personen maar omdat we al gegeten hadden, drong ik niet aan.

Wie weet wat voor lui de nieuwe bewoners zullen zijn. Misschien wel hele keurige, waarover tot verdriet van de overige inwoners van het dorp niets te roddelen valt. Ze zullen ze nog missen, en wijzelf misschien nog het meest hun kanarie, die iedere dag bij mooi weer in zijn kooitje aan de buitenmuur naast de voordeur zich een ongeluk fluit.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR