rss
logo
 
donderdag 14 december 2017

Arm en eenzaam

Door een opeens opgetreden idioot probleem zijn we in een klap berooide outcasts geworden. Of we worden dat op korte termijn. Hoe dan?

Het is zo dat onze nieuwe binnendeuren heel eenvoudig zijn, zonder enig kiertje of tierelantijntje. Je ziet ze bijna niet. Mooi. Op die deuren een dito klink, met een even simpel als vernuftig sluitmechanisme door middel van een magneetje. Ongebruikelijk maar mooi.

klink

Ik zou dat sluitmechanisme op de foto willen zetten maar dat gaat niet. Vanochtend trok ik namelijk de slaapkamerdeur achter me dicht, gewoon zoals elke dag. En die ging daarna niet meer open. Er zit geen slot op, maar het even simpele als vernuftige sluitmechanisme was onklaar.

Morrelen en rammelen leverden niets op. Alleen met een krachtige magneet zou het simpele doch vernuftige sluitmechanisme misschien weer tevoorschijn te trekken zijn.

En die hadden we natuurlijk niet.
En het slaapkamerraam had ik natuurlijk net dichtgedaan.
En het was natuurlijk zondag.
En de timmerman die ons die deuren geleverd heeft, had natuurlijk geen 24/24 bereikbaar telefoonnmummer voor noodsituaties. Noodsituaties, die hebben timmerlieden zelden.
En het is trouwens de vraag of we hem maandag te pakken krijgen want de bouwvakantie is net ingegaan.
En het is zo'n ongewone sluiting dat we betwijfelen of een slotenmaker er iets mee kan.

Dat is allemaal geen drama. Hoeveel mensen zijn er niet erger aan toe. De badkamer en onze kleren zijn ook niet bereikbaar, alles zit achter die deur, maar we hebben voorlopig genoeg eten en drinken. We kunnen slapen en douchen in de logeerkamer. Ik vond ergens een fles doucheschuim. Er zijn handdoeken. Er hing een wasje dus morgen hebben we wat schoons om aan te trekken.

Neemt niet weg dat we lelijk onthand zijn. Het is verbazend hoeveel essentialia nu juist in de badkamer liggen. R kan zich niet scheren. Ik heb geen bril. En geen lenzenschoonmaakspul. Geen tandenborstels of pasta. In de auto lag een pakje kauwgom maar straks is de kauwgom op en daar zit hem de kneep: we hebben geen geld voor nieuwe, ook niet om ergens tandenborstels te gaan kopen, of om maar wat te noemen: voedsel. Portemonnee ligt in de slaapkamer. Straks is de voorraad rijst en aardappels op en hoe komen we dan aan nieuwe? Niet op krediet, want ook de creditcards liggen achter die deur. Tja. *bloos* Dat gaat veranderen maar daar schieten we op dit moment niets mee op.

In elk geval, als er niet gauw redding komt wil straks niemand ons en onze ongepoetste tanden meer kennen. Als R zich een dag niet scheert wordt de situatie algauw kritisch. Geen deodorant. Geen kam of borstel. Paria's zeg ik, binnen de kortste keren.

Toch bedacht R dat het erger had kunnen zijn. De wc heeft namelijk precies zo'n klink. Stel dat je daar de hele bouwvak opgesloten zou zitten en in leven moest worden gehouden met lasagnevellen, het enige wat onder onze kierloze deuren door kon worden geschoven. Dan zou je pas echt te beklagen zijn.

*updeetje: Redding is in aantocht, het timmerbedrijf is nog niet met vakantie. Men begreep ook niet hoe dit kan maar er komt een Mannetje. Ha, Mannetjes, Mannetjes, lang leve de Mannetjes.

*2e updeet: Gered, de deur is weer open. Leven zonder bril of zonder geld is tot daar aan toe, maar niet kunnen tandenpoetsen: brrr. En zij leefden nog lang en gelukkig ...


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2017 - powered by InR