rss     195451
logo
 
maandag 25 september 2017

Kindervermaak

De afgelopen drie dagen spendeerden we aan het uitkiezen van twee vloerkleden. Nou ja, niet drie hele dagen, maar als je stalen mee naar huis neemt en die weer terugbrengt omdat het dat net niet was en dan weer nieuwe meekrijgt die natuurlijk ook weer terug moeten, neemt het een groot deel van drie dagen in beslag. De vloerkledenfirma bevindt zich namelijk in Bastogne, drie kwartier heen drie kwartier terug. Hier op het platteland zijn nu eenmaal niet dat soort winkels.

De besluitvorming zelf ging snel genoeg, de bestelling is geplaatst (er moet een rand omheen gefabriceerd worden) en dan duurt het 'twee tot drie weken, tenminste, allerheiligen en allerzielen meegerekend goed drie weken, zeg maar vier' zei de vloerkledenfirmajongeman, ' we bellen u'. Als iemand dat zegt is het beter na twee weken zelf te bellen, anders duurt het vijf, zeg maar zes weken voor er iets in huis komt. Zoniet zeven, áls het al komt.

Om niet weer te vergeten hoe ze eruit zien maakte ik een foto. Een soort kokos met wol erdoor. Dat laatste omdat ik bang was voor geschaafde kleinkinderknietjes.

vloerkleden

Ik herinner me dat gevoel van bij oma, waar de klassieke kokosmat werkte als een nootmuskaatrasp. Rode knietjes. Wel weer leuk toen een keer oma's grote barometer met kwikthermometer brak en we met de kwikbolletjes konden spelen die je als flexibele zilveren knikkers in de holletjes van het kokos kon laten rollen. Fascinerend. Dat waren nog eens tijden, toen een kind nog onbekommerd met kwik kon spelen zonder gezeur aan het hoofd over vergiftiging en zonder dat er ook maar één volwassene ingreep. Oma stond erbij en keek vertederd toe. Het moderne kleinkind moet dat allemaal missen. Ten eerste is nergens meer een kwikthermometer meer in huis en hoe dan ook zouden we het niet goedvinden. Kwik, stel je voor.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR