rss     186702
logo
 
zondag 23 april 2017

Jumping Suxy

En dan is het alweer vrijdag, bijna ongemerkt, terwijl we intussen toch geen winterslaap hebben gehouden, Integendeel, dinsdag besteedden we de eerste echte voorjaarsdag buiten, koffie 's morgens en eten tussen de middag op het terrasje bij de roundpen, les met de zon in ieders ogen en jassen en dasjes uit.

Sunshine had Tip meegebracht om het trailer rijden en trailer laden met dat paard te oefenen, maar zoals zo dikwijls verliep de middag anders. Wat willen jullie vandaag doen, vraagt ze dan. Nou, ik heb altijd wel bevestiging nodig van wat we vorige keer hebben geleerd, dus laat mij met Harissa nog eens oefenen bij de slagboom, die heeft dat nog niet vaak gedaan en ik weet ook niet meer precies wat de aandachtspunten waren. Als het om positioneren gaat ben ik gauw het spoor bijster en moet ik alles zes keer overdoen om aan elk onderdeel apart aandacht te besteden. Oké, we praten nog wat heen en weer over de mogelijkheden en het draait erop uit dat we springles krijgen. Hoe we daarop kwamen, weten we niet meer.

Een westernruiter springt zelden en de zadels zijn er ook helemaal niet geschikt voor, maar het is wel handig als je het in principe kunt want tijdens een buitenrit weet je nooit wat je tegenkomt. Welnu. Ik vind het welletjes na een keer, ik heb vroeger genoeg springen geleerd voor ons doel en hoger dan dit hoeft niet (vage foto uit een filmpje geknipt). Voor mij geen springparcoursen, het gaat er maar om dat ik niet hoef af te stijgen en eroverheen te klimmen als er eens een boom over het pad ligt.

jump

R wil nog wel wat meer oefenen, zeker nu Titan deze keer niet echt aan veel sprongetjes toekwam. Titan werd nogal erg onderhanden genomen, te veel eigenlijk voor zo'n gevoelig zieltje. We hadden de indruk dat hij niet begreep wat er van hem gevraagd werd, echt weigerachtig is hij nooit, hij wil het maar al te graag goed doen. De schrik moest worden verholpen door een paar dagen extra vertroetelen, oefeningen waar hij goed in is en stressvrije wandelingetjes.

Voor het rondje verfijnd trailer laden was het al te donker geworden, zodat Tip zonder poespas werd ingeladen en het hele stel het ruïneveld weer uitreed. En wat waren de finesses van het positioneren nu ook alweer? Volgende keer nog maar eens aankaarten.

Woensdag en donderdag maakten we wandelingen aan de hand, met een lange pauze op een plek waar nog groen gras staat. Cap loopt los mee met een halstertje aan, maar zonder touw. We daalden een steile helling af en namen Titan en Stracciatella mee het beekje door naar de overkant. Cap rende hinnikend een paar keer heen en weer langs de oever: heeeee, hiiii, ik ben hier, hoe kom ik daar! en sprong toen moedig met vier benen tegelijk midden in het stroompje (10 cm diep). Ziezo, dat is ook alweer geleerd. De terugweg was al helemaal geen punt meer. Gewoon een kwestie van in het water springen, er een stukje doorheen draven en hup! er weer uit. Helemaal niet moeilijk.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR