rss     194064
logo
 
dinsdag 22 augustus 2017

Ontwikkelingen

Kir is nu bijna een maand hier. Na wat ups en een hele grote down gaat het steeds beter. Overdag loopt ze met de anderen in het ruïneveld en het achterweiland, 's avonds brengen we haar naar de overkant, waar het gras malser is. De anderen mogen juist niet te veel eten want die zijn rond genoeg (Jay zelfs weer iets té).

De periode van onderlinge schermutselingen is gelukkig achter de rug, Kir hoort bij de kudde, zij het aan de zijlijn als meest ondergeschikte. Het is een fijn gezicht om ze bij elkaar te zien lopen. Links in beeld het recent versnipperde sparrenperceel, waar volgens de eigenaar tzt kerstbomen zullen worden aangeplant.

all5

Dat Kir weer goed is aangesterkt, merkten we gisteravond toen Olivier naar de wond kwam kijken. Zo kon hij mooi het verband helpen verwisselen. De vorige twee keer hadden we dat met zijn tweeën voor elkaar gekregen, R hield het niet gewonde been stevig omhoog en ik knipte het oude verband los en bracht een nieuw aan, de eerste keer compleet gestresst en de tweede keer geheel rielekst. Al doende leert men.

Deze keer hoefde ik Kir alleen aan het halstertouw vast te houden en op te letten dat Timéo niet zonder te kijken overal doorheen drentelde, terwijl Olivier knipte en plakte. Dat viel niet mee. Kir trapte ook op drie benen stevig van zich af zodra hij het been zelfs maar zachtjes aanraakte. Ze lanceerde hem zelfs een keer met zijn hoofd tegen de wand. Goed dat zijn schedel blijkbaar nogal hard is.

De oplossing bleek om het been meteen stevig vast te grijpen in plaats van voorzichtig. Mak als een lammetje. Kennelijk had ze hem eerst aangezien voor een lastige vlieg die weggetrapt moest worden, terwijl nu het om het verwisselen van het verband bleek te gaan, de reactie meer was 'o dat, nee, ja, okee, ga jullie gang hoor, dat ken ik wel, een nieuw verbandje daar sta ik graag voor stil'. Een hele opluchting, want als we elke drie dagen zo'n gevecht moesten leveren zouden we eerlijk gezegd niet weten hoe. Ten slotte willen we dat paard wel verzorgen maar er niet zelf het leven bij laten. Een paard, zelfs als het pas een jaar oud is, is altijd sterker dan een mens.

Gisteren en vandaag besteedde R aan het reorganiseren van de regenpijpen achter de schuilstal aan de overkant. We hebben de watertank weggehaald omdat we er daar eigenlijk niets mee doen, en gaan die nu achter de boxen installeren. Meer water voor de paardendouche, voor de dekjes- en kapjeswas en om handen te wassen. Projectje, dat is zo maar niet klaar. Onder andere moeten er twee loeizware funderingsstenen voor verplaatst worden, en dat gaan we NU doen. Echt een karweitje voor iemand met lichte rugpijn door te veel wieden.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR