rss     195452
logo
 
maandag 25 september 2017

Rollin' rollin' rollin' ...

Maandagmorgen kwam de veearts twee veulens van Olivier chippen en beschrijven voor hun paspoort. Die beestjes lopen samen met hun moeders en de hengst in een 4 ha groot heuvelachtig weiland met verwilderde hoeken vol bomen en struiken, en ze hebben geen van beide ooit een halster om gehad. Van de merries is er een niet te benaderen en de andere is Ondine (need I say more). Dat leek ons een aardig spektakel te kunnen worden, dus of wij mochten komen kijken. We hadden kunnen weten dat het niet bij kijken bleef, maar als Olivier vantevoren had gezegd dat we de ochtend zouden doorbrengen met Ondine aan een touw was ik niet eens meegegaan. Dan had ik een hoop fun gemist.

rolling01

Het had wat voeten in de aarde. Ondine vangen was gemakkelijk. Haar veulen brak bij de eerste poging uit en Apache galoppeerde een paar keer weg met de merries en veulens tot achterin het veld, uit zicht. Als je er achteraan moet, blijkt hoe groot dat weiland is. Rollin' rollin' rollin', keep them doggies movin' ... Op zulke momenten zou een lasso handig zijn. Maar opeens had Olivier La Grise toch te pakken en haar veulen kwam vanzelf mee. Oké.

Nu heeft Olivier geen stal waarin het veeartsenwerk in alle rust kan plaatsvinden maar hij heeft wel een bétaillière, een veevervoerkar, die hij in het weiland had geparkeerd. Dat komt op hetzelfde neer.

rolling02

Enigszins tot onze verbazing gingen alle paarden vlot de kar in. Mignonne liet zich goed chippen en aan weerskanten fotograferen. Toen waren Ondine en Etoile aan de beurt. Die spartelde flink tegen, ik stond buiten en kreeg alleen het gestommel daarbinnen mee, maar R stond op een wielkast Ondine vast te houden terwijl Olivier het veulen tegen de grond worstelde. Hij heeft daar al vaak over verteld: 'als je een veulen tegen de grond worstelt, weet het voortaan wie de baas is' en wij dachten dan jaja Olivier het zal wel. Nu maakten we het zelf een keer mee. Olivier is best klein en knoertsterk, een veulen is zelfs als het klein is minstens zo sterk, maar hij kreeg het voor elkaar. De chipnaald ging er bij de tweede poging in, Etoile moest een paar keer omdraaien voor de pasfoto's, en dat was dat.

rolling03

We lieten de paarden los en gingen met alle helpers inclusief de veearts koffiedrinken aan Oliviers keukentafel. Dat zijn toch eigenlijk de gezelligste momenten. Ook Rawhide eindigde altijd met Wishbone die koffiezette voor de hele ploeg cowboys. Leve het plattelandsleven.


Veranderingen

Zaterdag was het uitzicht richting ruïne opeens sterk veranderd. Tenten. Mensen. Auto's. Dat zijn we niet gewend. Een praatje maken leverde een broodje met worst van de barbecue op en de informatie dat deze mensen dit weekend hier in het bos gingen rondrennen in het kader van een estafette-oriëntatieloop met 150 deelnemers, dat ze dat deden voor hun plezier ('le fun') en dat er geen muziek gemaakt zou worden want alles moest zoveel mogelijk 'nature' zijn. Dat juichten we natuurlijk toe. Ze hadden er de hele zaterdag mooi weer bij (R kon zelfs het gazon maaien en ik raapte groene eikels in de zon), behalve dan een stort- en hagelbui aan het eind van de middag. Dat veld is erg omgeploegd door de zwijnen en na de bui leek het meer op een moddervlakte met hier en daar wat gras maar de hardlopers bleven nat doch opgewekt.

estafette

En dan nu nog een raadsel, ook voor de fun. Welke diersoort is dit en wat is er gaande?

kir02

Tot slot kan ik melden dat beide veulens aan de beterende hand zijn en dat er vanmiddag al een heel klein galopje afkon. We vereenvoudigden het verband van Gygy en wat Kir betreft is het nog even afwachten, maar het gaat beter.


Toestanden

Eenmaal weer thuis bleek dat het hier tijdens onze vier dagen afwezigheid ook niet saai geweest was. Het Ventje had een epileptische aanval (die heeft hij af en toe, hij houdt er niets aan over en zijn oppas J te A bleef koelbloedig), en de veulens stonden zondag allebei kreupel in de wei. Hoe dat gekomen is weet niemand en er is hoogstwaarschijnlijk ook geen verband tussen. Kir heeft een abces in de hoef, Gygy een wond aan de knie. Wel alletwee aan het rechtervoorbeen, zodat ze aan simultaanhinkelen kunnen doen. Nieuwe tak van paardensport.

Met Kir wachten we een paar dagen af of het abces vanzelf doorbreekt en anders moet de smid eraan te pas komen, net als destijds bij Paprika. Ons Indiaantje gaat er af en toe vermoeid bij liggen, want pfff, ook het linkerbeen wordt nu extra belast.

kir01

Sunshine legde over Gygys gewonde knie een vernuftig 'spinnenverband' aan, met daaronder een dikke bandage zodat het verband niet naar beneden zou schuiven. Dat deed het inderdaad niet maar het schoof wel in elkaar, zodat de wond toch bloot kwam te liggen. Afwisselend zalf en klei erop om de infectie 'eruit te trekken', waarbij bleek hoe nuttig het is om nog ergens een voorraadje maandverband te hebben liggen, veel goedkoper dan officieel wattenverband en bovendien voorzien van een handig kleeflaagje. Het kniegewricht is gezwollen en dat doet pijn. Arm beestje.

Ons eigen trio is in vorm. Vanwege de storm en blij dat het in elk geval niet meer regende, waren ze een beetje uitgelaten. Dat leidde tot enorme slipsporen in het gras, die net op tijd stoppen pal voor de omheining.

invorm01

Voor hun plezier zetten we ze een paar uur aan de overkant in het hoge gras. Dat beviel ze nog veel beter, en ook daar moesten een paar rondjes gegaloppeerd en gebokt worden. Power balls, alledrie.

invorm02

Over twee uur halen we ze er weer uit anders eten ze teveel ineens, en dan zijn de veulens aan de beurt om naar de overkant te hobbelen. Die mogen wat langer blijven, en aan het eind van de dag is het weer verbandwikkeltijd.


Florac 2017

Eerst het minder goede nieuws maar, dan hebben we dat achter de rug: onze combinatie lag na de eerste etappe uit de race wegens lichte kreupelheid. Die veterinaire controles zijn streng en twijfel betekent stoppen. Het heeft geen zin om door te rijden met een twijfelachtig paard en op die bodemgesteldheid daar is er ook zeer weinig kans dat zelfs een lichte kreupelheid verderop 'vanzelf' overgaat. Dus wat dat betreft was onze deelname snel afgelopen.

Het betere nieuws is dat de ruiter niet bij de pakken neerzat, blij dat ze in elk geval aan deze mythische race had deelgenomen, en dat het paard er niets blijvends aan overhoudt. Ook voor ons was het een hele bijzondere gebeurtenis die we ondanks het vroege opstaan en de vele autokilometers niet hadden willen missen.

Op vrijdag was er eerst een presentatie van de plaatselijke jaarlingen, endurance gefokt.

florac01

's Middags hadden we tijd om te voet de omgeving te verkennen, onder andere Quézac, waar bronwater wordt gebotteld. Warm zonnetje daar.

florac02

Daarna de eerste vetcheck. Het paard wordt goedgekeurd om morgenvroeg aan de start te verschijnen.

florac03

Zaterdag om 3 uur op voor alle voorbereidingen en dan om 4.30 uur is het tijd. Donker en geheimzinnig al die paarden die snuiven en draven in het nachtelijke duister. Zit alles goed?

florac04

Go! Ze zijn weg, alle 63 tegelijk.

florac05

Wij kijken toe als alle paarden even later langs het terrein galopperen. Een hele rij deinende koplampen, het enige dat we zien maar het is een machtig gezicht. Ik krijg er tranen van in de ogen en een brok in mijn keel.

Ik ben niet zo heel gauw onder de indruk, maar ook bij het eerste groompoint kreeg ik een overdosis emotie. De paarden komen in het donker massaal aandenderen over de keien van een smal straatje van Florac, waar wij klaarstaan met onze bidons koelwater. Een golvende zee van koplampen, hoefgekletter en gesnuif. Hoe moeten wij daar onze ruiter uit zien te pikken? Ze is toch niet al voorbij, o horror? Nee, daar komt ze! Hoera voor het borsttuig met LED-lampjes, anders was het een hachelijke zaak geweest. Ik roep 'Nadine!', reik haar de bidon aan, ze grijpt hem in het voorbijgalopperen, giet hem uit en werpt hem aan de kant, waar ik hem oppik. Gelukt! Ook R heeft succes gehad. Tijd om een foto te maken was er uiteraard niet. Nu snel de auto weer in, op naar de eerste vetcheck, op de Barre des Cévennes.

florac06

Helaas. Daar is het, na 33 km, al mis. Het wordt geleidelijk aan licht, voordraven, herpresentatie, licht kreupel, eliminatie. Roemrijk ten onder. Ook twee andere deelnemers zijn uit de race, een paard moet zelfs aan het infuus. Zo is het leven, zegt de berijder, volgende keer beter, van deze sport krijg je nooit genoeg. We wachten een uur in een verder leeg veld tot de trailer komt. De tenten worden alweer afgebroken, maar eentje bleef lang genoeg staan om onder te schuilen.

florac07

Dat was dus een voortijdig einde aan ons werk als groom. Dan maar wandelen met het (bijna) voltallige groomteam over de laatste lus van de wedstrijd, zo zien we tenminste nog een deel van het parcours dat de paarden moeten afleggen.

florac08

Hard, steil en stenig. Dit deel van het traject is één lange helling. Hoogteverschil tussen startpunt en halverwege: 500 meter. Indrukwekkend landschap.

florac09

Daar komen de paarden. Ze hebben er nu ongeveer 145 km op zitten. De laatste loodjes.

florac10

Beneden in het dal zien we het startterrein met de witte tenten en de paardenboxen.

florac11

En daar is de finish, vanaf ongeveer 4 uur. Bij elke binnenkomende deelnemer klappen we. Alweer een brok in de keel. Wat een prestatie van de paarden en de ruiters. De laatsten komen binnen tegen 20.30 uur, als wij al in de grote tent aan de paella zitten. Afzadelen, koelen, vetcheck, box. 29 combinaties reden de wedstrijd uit en werden goedgekeurd 'fit to continue'.

florac12

Dat waren onze 160 km van Florac. Zondag alweer naar huis, een dag eerder dan gepland. Het was mooi.

Zo, en dan nu de rest van ons leven. Waar waren we ook alweer gebleven?


Blijf!

Het is niet dat Het Ventje ermee zit dat we een paar dagen weg zullen zijn. Hij is immers goed onder de pannen.

ventje

Hij doet alleen even alsof hij me onder dwang thuis wil houden. Onder de duim, als het ware.


En dan nu op naar de volgende wedstrijd

Donderdagmorgen vertrekken we naar de Cevennen voor de grooming van onze heldinnen (paard en ruiter) in Florac aanstaande zaterdag. Over 160 km, dat is andere koek dan wat ik met Harissa onderneem op een mooie zondagmorgen. We zijn zelf ook een beetje helden want we rijden (met de auto) twee keer dik 800 km plus het gerij langs de groompoints op de wedstrijddag zelf, en zijn vijf dagen in touw voor een race van een dag. Plus op de wedstrijddag om 3.00 uur op, dat is bijna nog de grootste opgave, en start van de paarden om 4.30 uur, dan is het nog helemaal donker. Koplampjes op. De weersvoorspelling voor nu op die locatie is fijn nazomerweer, en voor de dag van de wedstrijd 13°, regen en gierende wind op de bergtoppen. Wat een pret.

vroegop

Intussen verscheen hier thuis aan de overkant van ons weggetje een grote tractor met versnipperaar voor de tweede versnipperronde van dat veld van de overbuurman. Hij begon welgemoed maar na een meter crashte de machine met een hoop gekraak en hij vertrok algauw weer. Als we terug zijn, zullen we zien of hij het inmiddels heeft afgemaakt.

We kregen het jaarlijkse bezoek van onze grote vriendelijke motorrijder op zijn grote vriendelijke motor (Honda Goldwing) en tijdens het koffiedrinken op het terrasje bij de roundpen verbrandde ik alsnog een beetje in de nazomerzon.

We maakten een paar mooie boswandelingen met Kir respectievelijk Harissa aan het halstertouw en de logee op Titan. Mooi weer maar niet te warm.

Voor de paarden thuis en Het Ventje wordt in onze afwezigheid gezorgd door de welbekende J te A, thans logerend te S. Beter kan niet.


Nagenieten

Nog een paar foto's via Facebook, gemaakt door andere deelnemers en crew. Voor mij is het echt nagenieten van een leuke wedstrijd, die goed verliep. Niet voor herhaling vatbaar volgend jaar want het was ver weg, het parcours was erg stenig, er was veel asfalt en de route was niet al te interessant, met enkele oversteekpunten over een hele drukke weg, maar een goede ervaring om een keer bijna het hele parcours alleen te rijden. In totaal was er reden voor een brede smile bij de finish.

leaudheure04

Het bewijs dat het tijdens de eind-vetcheck echt hard regende. Wat moedig van de fotograaf om daar dan toch nog zijn camera aan te wagen.

leaudheure05

Een echt podium met nummers 1 2 3 was er niet, maar het voordeel is dat dan bij de prijsuitreiking bijna alle deelnemers tegelijk op de foto kunnen. De echte fotograaf was al weg maar er is natuurlijk altijd wel iemand met een mobieltje.

leaudheure06

En wie heeft de breedste smile? Die met dat rode sweatshirt en die zwarte pet. Nat maar voldaan.


Resultaten

En hoe liep de wedstrijd af voor team Harissa? Heel goed. Mijn meisje heeft het prima gedaan, draafde en galoppeerde goed, zelfs nu we moederziel alleen (weliswaar natuurlijk altijd met zijn tweeën) rondreden in de onbekende omgeving van de Lacs de L'eau d'Heure, ergens onder Charleroi. We zijn erg tevreden met de achtste plaats in een veld van 25, met een gemiddelde snelheid van 11,3 km/u en mooie cijfers bij de vetchecks. Het had sneller gekund, maar dat zou ten koste van de herstelgetalletjes zijn gegaan, daar was het te warm en broeierig voor. Bovendien hoeven wij helemaal niet te winnen.

leaudheure01

Die regio is toeristisch en op deze zonnige zondag ontmoetten we dan ook mountainbikers, wandelaars, zeilboten (Harissa's eerste zeilbootspotting ever), motorfietsen, auto's en kleine bromvliegtuigjes. Harissa vond dat allemaal niets bijzonders, alleen een vreedzaam voortkuierend bejaard echtpaar dat ons bij het haventje tegemoet kwam, dat was wel echt heel eng, en even verder lagen ook enkele bedreigende boomstronken in het bos. Zo zijn paarden nu eenmaal.

Waterdrinken onderweg is wel een zwak punt, terwijl we water van thuis meenemen, dat dus niet 'raar' smaakt. Aan de groom ligt het niet (onmisbare R, die met emmers en koelflessen op de groompoints klaarstond, deze keer in de brandende zon langs een drukke weg), de aangeboden wortels en picotin blieft ze graag maar water, nee dat hoeft niet, terwijl dat juist zo belangrijk is op een drukkend warme dag. Zelfs in de rust wil ze wel eten maar niet drinken. Aandachtspuntje. Gelukkig stond er veel sappig gras.

leaudheure02

De feestelijke intocht verliep nog droog. Ja, ook wie maar 40 km heeft gereden en niet de eerste plaats heeft behaald mag best triomfantelijk onder de ereboog door. Aankomen is winnen.

leaudheure03

Tijdens de eind-vetcheck vielen de eerste dikke druppels, wel verfrissend na zoveel inspanning. Daarna volgde een enorme hoosbui waardoor alles compleet doorweekt raakte. We werden nog natter terwijl we het geknoei bekeken waarmee diverse andere deelnemers hun paard in de trailer trachtten te wurmen. Wat een gedoe. Harissa trippelde natuurlijk vlot naar binnen zoals altijd. Helaas hadden we wel droge kleren bij ons voor mij, maar niet voor R. Toevoegen aan checklist! Nog anderhalf uur in kleffe kleding in de auto, en dat zonder te mopperen: hij is een kei. Niet alleen is hij de felwvhguevd, maar ook de beste en liefste groom die er bestaat. Zonder goede groom geen fijne wedstrijd, R kan nooit genoeg worden bedankt.

Dit was onze laatste wedstrijd van het seizoen. Volgend jaar zien we wel weer. In elk geval hoogstens een paar gezellige wedstrijden niet te ver van huis, zodat we er niet zo onwijs vroeg voor uit bed hoeven. Lekker rustig programma. Ik denk dat we dat laten ingaan na Florac, volgende week.


Voorbereidingen

Morgen is er weer een endurancewedstrijd, 40 km. De voorbereidingen daarvoor beginnen al enigszins routine te worden, dankzij de checklist die ik voor de eerste wedstrijd gemaakt had en daarna telkens ge-updeet. Die lijst is niet overbodig als je de berg spullen ziet die mee moet. Daar ben ik wel zo'n beetje de hele zaterdag mee bezig geweest om dat bij elkaar te zoeken. Als ik dat elke keer opnieuw moest bedenken allemaal, kwam ik waarschijnlijk niet aan wedstrijdrijden toe.

wedstrijdbagage

Zadel en tuig zijn eerder deze week al gepoetst en ingeolied en vanochtend uitgewreven. De was van alle rijkleding is gedaan. De routebeschrijving en de wedstrijdgegevens geprint, gps, gsm en camera opgeladen. Hooinet hangt in de trailer. Morgenochtend nog brood maken en koffie zetten, Het Ventje voeren, en we zijn er klaar voor. Niets vergeten? Dacht het niet.

O ja. De auto, de trailer en Harissa meenemen, morgenvroeg.


Feestelijke aanwinst

Ik had laatst frambozen geoogst in het strookje gekapt bos achter ons huis. Die frambozen waren niet van ons maar er komt daar nooit iemand anders. In september 2014 zijn de sparren op dat perceel gekapt en daarna is er niets meer mee gebeurd. De eigenaar, een houtexploitant, liet het vooralsnog verwilderen. Mooi. Wij houden wel van verwilderd.

strookje01

We hadden het er weleens over gehad dat het leuk zou zijn als er op dat strookje geen nieuwe bomen werden geplant. Ten slotte, voor je het weet ben je 40 jaar verder en heb je weer zo'n donkergroen dreigende bosrand pal achter de omheining. Bovendien zijn er sparren genoeg in de directe omgeving, helemaal niet nodig om er precies achter ons huis nog meer neer te zetten. Als we dat wilden voorkomen zouden we het zelf moeten kopen, maar ja wat moet je ermee. Weiland van maken mag niet, we gaan ons niet plotseling op de bosbouw storten en verder zijn er geen opties. Of toch. We hebben dat degelijk nagevraagd en de eigenaar van grond met bosbestemming waar het hout vanaf is gehaald, is niet verplicht tot heraanplanting. Die grond is dan niets waard, maar laten verwilderen mag.

Kort en goed, er was even onderhandelen en wat geduld voor nodig maar het strookje is nu van ons. Joechei. Er is in de afgelopen drie jaar al volop vlier, lijsterbes, brem, beuk en eik opgeschoten, heel veel bramen en frambozen en allerlei kleiner gewas. Afwisselend, kleurrijk en onoverzichtelijk. Plus de berk die eenzaam overbleef toen alle sparren gekapt waren, en die wij al jaren 'onze berk' noemen omdat hij al zichtbaar is vanaf de andere kant van het dorp als je aan komt rijden, net achter ons huis. Home sweet home denk ik als ik hem in de verte tegen de lucht zie afsteken, en nu is het echt onze berk geworden.

strookje02

Zodra de zaak beklonken was, rende ik de bosrand in met een emmertje en plukte genoeg bramen voor vier potten jam. Feestjam. Er staan nog veel meer bramen, allemaal van ons nu, maar die zijn nog niet rijp. Niet dat ik van al die bramen jam wil maken maar het zou kunnen, het gaat om het idee. Vlierbessenjam kan ook, binnenkort. Of niet, en dan zijn ze voor de vogels.

Het is een leuke gedachte dat een stukje van deze aardbol van ons is. Een heel klein stukje, maar precies genoeg voor ons, de paarden en Het Ventje. Grond met zand en stenen erin, planten erop, kleine diertjes, kevers, regenwormen, grassen, bloemen waarvan wij niet weten hoe ze heten, groene kikkers, veldmuizen en nog veel meer. Plus de kolom lucht erboven tot in het heelal. Daar mag van ons af en toe een vliegtuig doorheen vliegen, maar niet te veel. Vogels onbeperkt. Buizerds mogen erin rondscheren zoveel als ze willen, dat deden ze al want buizerds zijn vrije vogels. Zwaluwen ook, gaaien, spechten, roodstaartjes, en nog veel meer.

Wat een rijkdom. En we hebben nog een Plan, maar daarover later meer.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR