rss     194064
logo
 
dinsdag 22 augustus 2017

Ogen en haken

De buurjongen bedacht dat Blue met haar blauwe ogen eruitziet als een paard uit een horrorfilm. Jay was ook geen fan en trapte Blue fors tegen de benen, met als gevolg bloed, betadine, vaseline (tegen de vliegen) en een opgezet bovenbeen, maar het gaat alweer beter. Inmiddels zijn Jay en Blue dikke vriendinnen geworden, allebei hengstig, voor hoe lang weten we niet. We maakten wat longeervorderingen en Blues eigenaar die kwam kijken vond het goed gaan. Olivier kwam aanzetten met een nieuw hoofdstel met dik gummibit, neusriem, mondriempje en grote zijpinnen. Het leek wel een martelwerktuig. Wat die classic-ruiters hun paard allemaal in de mond leggen, dat komt er bij ons niet in. Maar tja, de eigenaar moet het zelf weten.

De firma van de screens kwam, omdat er na een jaar nog steeds een screen met plooien hangt en een telkens uit zijn rails raakt, daar is al drie keer iemand bij geweest. Deze keer werd dat opgelost, maar de nieuwe screen in plaats van die-met-de-plooien was niet goed gelijmd dus daar moet weer een nieuwe voor worden aangemeten. Niet ons probleem, fout van de fabriek, maar het blijft twee passen voorwaarts een achterwaarts.

Er waaide een tuinstoel bovenop de enige pioenroos die al bloemen had. Pats, plat. Volgend jaar beter. Een inventarisatie: de lavendel bloeit, de kruiproosjes ook, de viburnum vertoont kleine pluimen en ook een soort siergras begint pluimpjes te maken. Die grassen groeien wel tergend langzaam, heel wat trager dan het ordinaire gras in de wei. De jasmijn bij de roundpen bloeit maar de seringen hebben het weer laten afweten. Ze krijgen nog één kans. Dat ze het weten: 2017 is het jaar van bloeien of wegwezen.

We maakten een paar mooie kortere en langere ritten, een keer stroomafwaarts de Vierre in waarbij we de paarden een heel eind door het water lieten lopen. Sunshine kwam lesgeven in buiging, nageven en wijken. Na vijf minuten begon het te gieten en het goot twee uur lang door, maar als je eenmaal kletsnat bent, word je toch niet natter meer.

De gemeente kwam onze straat vegen, zonder enig zichtbaar resultaat. De jaarlijkse dorpscompetitie petanque-met-vierkante-ballen vond plaats maar we gingen niet. In plaats daarvan wandelden we naar de ruïne, om weer eens te zien hoe die erbijstond. Niet goed. Er was weer wat minder dak en wat meer puin. Toch is nog steeds het glas in één klein hoog raampje intact. Onbekenden hadden aan het puin twee matrassen, wat vuilniszakken en een stapel spaanplaat toegevoegd. Dat was te verwachten, troep trekt troep aan. Niet dat we het snappen. Als je dan toch met je af te danken matrassen dat hele eind naar de ruïne rijdt, waarom dan niet naar het containerpark, vlakbij, iedere dag open en geheel gratis.

Na een paar weken afwezigheid zijn de irritante knaasjes er weer. De meisjes willen graag hun kapjes op en Titan zou daar ook baat bij hebben maar die weet niet altijd wat goed voor hem is.

kapjes

We voorzagen de stam van de lindeboom in het zwembadveld van gaas zodat de paarden de schors niet verder kunnen opeten. Dat vonden ze een heel gevaarlijk nieuw verschijnsel, dat met luid gesnuif moest worden geïnspecteerd. En er kwam een aangespannen paard voorbij, dat ze met grote verbazing nakeken. Daarna probeerde ik ze te vermaken met een strandbal in de wei maar dat boeide ze dan weer niet.

Ten slotte maakte R nog een paar handige haken in de sellerie voor kapjes, longeerzwepen en het zweetmes, en ik ruimde de kast daar op tot een toestand van bijna-perfectie. Voor zolang het duurt.

En morgen alweer een nieuwe week.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR