logo
 

Van alles wat

Vrijdag ging R er alleen op uit met Titan voor een kort rondje Burnéchamps. Ze zagen zes reeën, natuurlijk had Titan ze het eerst in de gaten en omdat hij rustig bleef staan kijken, vluchtten ze niet weg. Als je alleen rijdt, zie je altijd meer wild. Niet dat we met zijn tweeën zoveel kwebbelen maar de dieren horen ons toch van verre aankomen. Op de terugweg hadden ze zich aan de maximumsnelheid gehouden, zei R, maar Titan moest toch een half uurtje onder de zweetdeken.

goederuiter

Zaterdag een mooi ritje met Titan en Harissa, 10 km. De grond was soppig. We spotten twee mountainbikers, twee wandelaars en een meneertje met een jeep die een roodwit lint om een boom bond. Dat was voor de jacht, zei hij, maar niet nu meteen, vanwege de covid. Dat virus is wel fijn voor het wild.

Zondag was het 's ochtends nog zonnig. R oefende in de roundpen vlijtig voort met Paprika, ze gaat vooruit maar er zijn nog aandachtspuntjes zoals abrupter stoppen. Ik borstelde Kir en haalde nogmaals de goten aan de achterkant van de boxen leeg. Er lag veel meer blad in dan de vorige keer en het moet nog wel een keer maar het meeste is nu toch wel afgewaaid. De vogelhuisjes zijn weer geïnstalleerd al ligt er nog niets in, maar het kondigt toch de winter aan. Ik hoop op een echte winter en niet zo'n kwakkelgeval graag.

's Middags wind en bakken regen. Toen het 's avonds weer droog was, ging Het Ventje vier keer naar buiten. Hij is stokdoof en binnen ziet hij niet hoe het er buiten in het donker bijstaat, dus hoe hij weet dat het nu weer kan is een raadsel.

reageer ook (2)

Veertien

Time flies like an arrow. Veertien jaar geleden was het op deze dag in november een warme 18°, toen we trouwfoto's maakten in de Grund in Luxemburg. Dat was rennen met de zelfontspanner, en het lukte.

Er is veel veranderd. Destijds was R's haar een beetje langer en het mijne korter.

bm14

Veertien jaar. We vieren het gepast, dat wil zeggen: met z'n tweeën.

En met de paarden en de katten, dat spreekt vanzelf. Ons leven is al maar rijker geworden.

reageer ook (6)

Snoei snoei

De afgelopen dagen hanteerden we de snoeischaar, de heggeschaar, de beugelzaag, de hark, de kruiwagen en de benenwagen. Met de beugelzaag topte R een van de beukjes achter de boxen, die we nog steeds 'de beukjes' noemen maar in tien jaar tijd zijn het behoorlijke bomen geworden. Vorig jaar dunden we er al een aantal uit, nu willen we ze geleidelijk aan toppen, niet allemaal tegelijk. Dit eerste testexemplaar was bedoeld om te kijken hoe het ging, hoe het staat en hoe de boom het opvat. Welnu, het ging goed, het valt niet op tussen de andere beukjes en we wachten af of hij in het voorjaar weer uitloopt. Het moet geen echte haag worden maar vijftig volwassen beuken op onderlinge afstanden van 10 cm is niet de bedoeling.

Gisteren en vandaag gingen we de bramen in de crossbaan te lijf. R hanteerde de heggeschaar en ik was zoals altijd het-gevaar-met-de-snoeischaar. Het gaat erom, de paden op de oorspronkelijke breedte te houden en niet om ze breder te maken. Dat kost mij weleens moeite, want die lange uitlopers die proberen stiekem naar de overkant van het pad te kruipen en daar geniepig een voetje wortels in de grond te steken, die zijn zo verleidelijk ver terug te knippen, en bovendien neem ik graag wraak als een lange sliert zich aan mijn broek vastklampt en mijn schoenveters weet los te trekken. Ik vat dat persoonlijk op: wacht eens eventjes jij brutale braam, ik zal je krijgen. Knipknipknip.

snoei

Ook als er ergens een fijn grasje staat waar de paarden vanwege de bramenslierten niet bijkunnen, maak ik dat graag voor ze vrij, en ik vind ook dat er overal voldoende doorgangetjes tussen de paden moeten zijn voor als er eens een paard door de anderen in het nauw gedreven wordt. Die knip ik dan ook even open als ze dreigen dicht te groeien. En lange sparrentakken die onder de braamstruiken vandaan komen, die gooi ik op een flinke stapel bij elkaar. Dat is eigenlijk wel mijn favoriete karweitje. En afgezaagde boomtakken slepen, dat doe ik ook erg graag.

Momenteel heb ik het soort rugpijn waarbij je flink in beweging moet blijven. Owee als ik even achter de pc ga zitten of op de bank, dan verstram ik helemaal, maar lopen staan bukken, dat gaat allemaal prima. Dus dat is een zaak van degelijke timing van mij.

reageer ook (7)

My little pony

Trots op de kleine Kir. Stabiel 1,45m schofthoogte en ze zal ook niet opeens nog twee centimeter gaan groeien dus het is officieel een pony. Ik vind het prima, ik heb altijd het liefst kleine paarden gereden. Je klimt er gemakkelijker op, de afstand tot de grond is kleiner als je er eens afschuift, ze eten minder en produceren minder mest, nu ja die laatste twee factoren zijn in het geval van Kir twijfelachtig, maar hoe dan ook is groot helemaal niet nodig.

kir01

Vandaag passeerden we weer een mijlpaal: de eerste keer dat we een eind alleen hebben gereden, Kir en ik. Een klein rondje, het eerste stuk samen met oom Titan om goed op gang te komen, het tweede deel reed Titan door zonder ons en wij sloegen af, op de terugweg naar huis, setting her up for succes, dat is makkelijker dan zomaar alleen eropuit op onbekend terrein. Ze vond het wel heel spannend en liet zeker zeven keer luid hinnikend weten dat ze hier helemaal alleen was, dat ze zich afvroeg waar oom Titan gebleven was, en of er niet ergens andere paarden in de buurt waren voor morele steun. Nee, maar ze had mij. Op de moeilijke momentjes kon ik haar er goed doorheenpraten, en ze stapte en draafde dapper voort, wel in staat van alertheid. Radar-oren.

kir

Ook het laatste stukje, bijna thuis, ging netjes zonder onbeheerst geren of gedoe. Goed zo meisje. Thuis moest ze een halfuurtje onder de zweetdeken, het was toch wel erg spannend geweest. Toen Titan even later thuiskwam, was hij trouwens ook bezweet, ze hebben allemaal wollig winterhaar, er waaide een frisse noordooster en de zon was al onder. Vat geen kou, boy, jij ook even onder de deken.

Alles bij elkaar was het een hele fijne middag.

reageer ook (1)

November nu

Terwijl oktober met al zijn regen en wind deed alsof het november was, gedraagt november zich vooralsnog als kleurige fris-zonnige herfstmaand. Koffie op het roundpenterrasje in gezelschap van Nero. De paarden soezend in de zon, en bijna de hele dag in de crossbaan; als het regent vinden ze daar niets aan. Net toen er een bui viel, kwam Benjamin Paprika opzoeken, met een stoer zwart mondmasker op. Hij heeft grote plannen om met haar te gaan rijden, later, als het veulen er eenmaal is. We moeten het nog zien, in elk geval zijn we dan minstens een jaar verder.

We ontdeden de meisjes van modder, alleen Titan niet want die was in de bui buiten blijven staan. We maakten het huis schoon, de legpuzzel met de wereldbollen kwam af en we begonnen meteen een nieuwe. Weer eens wat anders dan puzzelen op de pc, en gezelliger want met zijn tweeën.

Ik bakte brood en vruchtencake, en maakte hummus, pesto en dukkah; het staafmixerbakje en de Kitchenaid worden intensief gebruikt. Alles wat ik zelf maak is zonder zout, of anders met drastisch minder; in kant-en-klaar-eten zit altijd veel te veel zout en suiker. De hummus en de pesto gaan op brood, sinds ik geen kaas meer eet, dukkah is lekker op brood en op een eitje, maar ik ontdekte dat het ook uitstekend op de kwark kan. Tot voor kort wist ik niet dat het bestond en nu is het al onmisbaar. En het ruikt zo heerlijk in huis na al dat bakken en roosteren. Ik mis de kaas wel maar helaas. Zelf kaas maken is nog niet in zicht. Pindakaas misschien, binnenkort.

mist

Vanochtend hadden we een paar uur geen internet. Hoe erg is dat eigenlijk. Toen de mist was opgetrokken en de zon erdoor kwam, was er zonder internet ook genoeg te doen. Alleen mag het natuurlijk niet te lang duren, anders kan ik niet loggen dat ik niet kon loggen. Metafysica bijna, dit.

reageer ook (3)

Dit was oktober

Bijna de hele maand oktober heeft het geregend. Prima. De Vierre is weer op peil en de beekjes klateren. Er is geen bosbrandgevaar meer, de roundpenbodem is niet meer mul, de regenwatertanks zijn vol. Mij hoort men niet klagen.

Neemt niet weg dat deze zonnige zaterdag ook wel weer eens welkom was. Gisteren haalden we de paarden definitief van de overkant naar het achterveld, met toegang tot de crossbaan. Dat stond ze aan, ook al omdat je hier zo heerlijk kunt rollen. Ze hebben allemaal een uitgebreid modderbad genomen en het zand zit ze tot boven de wenkbrauwen. Morgen maar eens goed poetsen, o nee, dan gaat het alweer regenen.

Terwijl R voor de laatste keer dit seizoen het gras maaide, haalde ik de eikeldraad in het ruïneveld weg en sloot dat veld af. Geen paarden daarin deze winter, dan kan dat veld bijkomen. Er liggen daar onnoemelijk veel eikels, vreemd genoeg, terwijl deze zomer even droog en heet geweest is als vorig jaar, toen er heel weinig waren, die vroegtijdig afvielen, bijna allemaal piepklein en verschrompeld. Ook hebben we dit jaar alleen in het voorjaar wat knaasjes gehad, bijna geen dazen en heel weinig teken, bij hetzelfde weerbeeld: natte warme winter en lange hete droge zomer. Rara. De bramen zijn allebei de jaren niet verder gekomen dan rood en uitgedroogd. Vorig jaar slechts vier potjes en dit jaar helemaal geen jam.

beukjes

We haalden nog eens het beukenblad uit de goten van de boxen, niet voor het laatst, en ik leegde de nieuwe kruiwagen drie keer in de crossbaan. Wie beukjes heeft, zal blad harken.

Het land is voor de tweede keer in lock-down, maar dat maakt voor ons dagelijks leven geen verschil.

reageer ook (3)

Het groeit maar door

Zo-even kwam mijn haar ter sprake en ik beweerde via whatsapp dat dit tot nu toe mijn enige covidverschijnsel is. Bewijs. Sinds 28 februari niet meer naar de kapper geweest.

staart

Dit zou ik zonder covid nooit voor elkaar hebben gekregen. R klaagt niet en de paarden zal het een zorg zijn hoe ik eruitzie. Het is wel mogelijk dat ze een paardenstaart juist waarderen.

Gezien de ontwikkelingen in de pandemie zie ik die staart nog veel langer worden.

reageer ook (10)

Het wwwweb

Twee hele regendagen, we deden niet veel. Wel gevulde koeken gemaakt met oersuiker, een kwart minder dan voorgeschreven en nog steeds lekker. Twaalf stuks. Nu nog zien dat we ze op krijgen met zijn tweeën, want onverwacht bezoek krijgen we in deze barre tijden natuurlijk nooit meer. We doen ons best, in het belang van de gehele samenleving.

Dankzij de paarden en de katten hoeven we ons niet te vervelen en verder kunnen we gelukkig nogal goed met elkaar opschieten, dus eenzaam zijn we niet.

En, het mag weleens gezegd: ook dankzij het web. Als er geen internet was, zou ik me op den duur wel lichtelijk geïsoleerd gaan voelen, hier boven op onze heuvel. Maar via facebook, whatsapp en mail blijven we op de hoogte van ieders 'wel' en via de nieuwssites van allerhande 'wee' in de wereld.

spinne02

De regen zorgt dan buiten nog voor mooie webben op de verkleurende stephanandra en al het gras is weer groen geworden.

reageer ook (6)

Naar China

Wat was er weer veel te beleven in onze omgeving, gisteren en vandaag. We gingen er een paar keer op uit om de activiteiten van de boswerkers te inspecteren. Ze zijn niet alleen vlak achter het huis aan het zagen strippen en slepen maar ook verderop in het beekdal, waar we een karretje voor de korte stammen hoorden rijden. We liepen een eind door tot bijna bij de weg naar Bertrix, waar we anders alleen te paard langskomen, nu konden we zien dat de moerassige meertjes daar in de beek door bevers zijn ontstaan. Er waren twee dammen en er lagen verschillende bomen met duidelijke knaagsporen. Het is een prachtig dalletje, waar normaal niemand komt, behalve wij.

De hellingen langs het steile pad naar beneden zagen er voorheen net zo uit als die aan de overkant maar nu zijn vrijwel alle sparren weg. Het pad is tot pap gereden door de machines. Hier en daar steekt een eenzame den omhoog, wij vinden dat juist mooie decoratieve bomen, maar in dennen heeft de bosbouw geen interesse, die zijn niet recht genoeg.

En waar gaat al dat aangetaste sparrenhout naartoe? Naar China. We hebben het niet gevraagd maar als het hout in zeecontainers wordt geladen dan is dat gewoonlijk de bestemming. Onbegrijpelijk dat de opbrengst opweegt tegen de verwerkings- en transportkosten, en wat de Chinezen met al dat afgekeurde hout willen doen, weten we ook niet.

kaal

Nog slechter was al het resthout dat op Pierres veldje is achtergebleven, dat ligt er nu al maanden waardoor het zeker niet beter is geworden. Het is dat we de vrachtwagen hebben zien laden, anders hadden we het verschil niet opgemerkt, er liggen nog steeds flinke stapels.

Het was warm en het waaide maar het regende ook af en toe, nog geen gelegenheid om het achterveld te slepen. Het gras aan de overkant begint alweer schaars te worden, we kunnen ook de paarden daar bijvoeren in plaats van ze meteen naar het achterveld te verhuizen. Daar moeten ze tenslotte toch al de hele winter lopen.

reageer ook (6)

Herfstgevoel

Mist vanochtend. Dat is mooi. Net of we op een eiland in zee wonen. Er is dan weinig uitzicht maar genoeg inzicht. Zo zijn er nu overal de meest kunstige spinnewebben zichtbaar. Fantastisch wat een bouwwerken zo'n klein beestje tot stand kan brengen. En als er geen mist is, zie je ze niet.

spinne

Toen de mist was opgetrokken, oefenden we met Paprika en Kir, eerst in de roundpen en daarna in de crossbaan. Sturen, remmen. Kir is al behoorlijk goed, alleen bij het aangalopperen bokte ze een paar keer uit pure vreugde, maar dat is op te lossen door haar voorwaarts te drijven. Het is een beetje contra-intuïtief om een paard aan te sporen dat al uitbundiger is dan de bedoeling, maar dat het werkt heb ik onderhand wel van Sunshine geleerd, vooral destijds met Gygy. De meisjes maakten allebei een flinke zijsprong toen er opeens een paar toefjes oranje paddenstoelen in de berm bleken te staan. Inderdaad stonden die er vorige keer nog niet.

Ook fijn: er was tijdens de hele exercitie geen enkel vliegend plaaginsect dat ons kwam storen. Lekker fris weer. Ik hou erg van de herfst.

reageer

En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR