Inmiddels is het van vorst aan de grond in één dag tijd overgegaan in 32°. Extreem weer. De zondag bestaat uit controleren of de paarden hun maskers nog op hebben en zo nee, waar in het weiland die dan liggen, en verder weinig. De meeste tijd brengen de paarden bij de boxen door, er zijn miljoenen, nee miljarden knutjes.

Alsof er niet genoeg gebromd en gezoemd wordt hier, knorde er een mens hoog door de lucht. Hij kwam maar langzaam vooruit en verstoorde met zijn gepruttelpruttelpruttel langdurig de stilte. Tja. The nice weather brings them out.

Zaterdag haalden we slechts 29°, echt dé temperatuur om in een auto zonder airco naar Nederland te rijden (R) en het terras te veranderen (I). De tafel verplaatsen kan normaal gesproken alleen met twee personen gebeuren want hij is goed zwaar, maar zoals hier onderhand bekend is: there is no-one more determined than a woman who is about to rearrange the furniture by herself. Kwestie van goed nadenken, de juiste hulpmiddelen inzetten en gewoon doorzetten, dan krijg ik hem in mijn eentje de trap op. Ik vind hem daar toch beter staan. De bos veldbloemen daarentegen was een leuk idee maar niet voor lang, er kwamen wolken minivliegjes op af.

De jonge roodstaartjes zijn uitgevlogen en er lag een half zwaluw-eitje in het hooischuurtje. Harissa heeft ongemerkt al haar winterhaar afgedankt. Heel verstandig.