Het logeer-annex-oefen-partijtje was eerder afgelopen dan gepland. Zaterdag eindigde de op zich prima rit met een verloren ijzer, zondagmorgen kwam Fred het er weer onder slaan, kon nog net voordat R en Justine vertrokken naar Les Epioux, bijna de enige georganiseerde rit dit seizoen die doorging. Het merendeel wordt wegens hitte en bosbrandgevaar afgelast, zelfs de transsemoisienne. De warmte bij Les Epioux viel mee, alleen mocht daar het speenvarken niet worden geroosterd.

Dinsdag hing Itawa's ijzer alweer op halfzeven. R haalde het eraf, de rit ging niet door, en woensdagavond werd ze in de trailer geladen. Maar goed ook, dat dier had hier verder ook geen interessant leven in de woestenij van het zwembadveld, wel hooi schaduw en water, maar niets te doen.

Intussen was Harissa hengstig geworden en ze richtte al haar interesse op de logee, mijn uitleg dat dat niets ging opleveren negeerde ze totaal. Typisch Harissa, altijd op rare momenten hengstig, bijvoorbeeld in november of februari als het vriest, of zoals nu bij 35°. Maar niet als wij eens een leuk veulenplan voor haar hebben. Nou, ze moet het zelf maar weten.

Ook na het vertrek van Itawa gaan we door met hooi voeren voor die van ons, er zit niets anders op. Wie weet voor hoelang, dat gras gaat voorlopig niet zomaar groeien. Alle weilanden zijn gortdroog. De paarden in het weitje van Sophie krijgen ook hooi en Olivier moet zelfs water aanvoeren, het beekje is drooggevallen. Het peil van de Vierre is nog verder gezakt.

Dan was er ook nog een zonsverduistering aangekondigd. We waren niet van plan ons daar erg druk om te maken, maar om het nu helemaal te vergeten, nee. Toch dacht ik er pas weer aan toen ik het rond 20 uur binnen een beetje donker vond. O verdraaid, de zonsverduistering. Buiten was het ook wat schemerig. De paarden trokken zich er niets van aan, en zelf hadden we er al een meegemaakt in de vorige eeuw. Dat was toen wel indrukwekkend, het werd echt donker. Deze keer bleef het bij wat meer grijstinten in de lucht en het was alweer gauw voorbij.

Overdag vliegen de zwaluwen en 's avonds de vleermuizen. Er zijn krekels en we hoorden een uil.

We gaven ons logeetje er dinsdagmorgen een stuk weiland bij zodat ze zich niet de hele dag hoeft te staan vervelen onder de linde. Niet dat dat nieuwe stuk weiland interessanter is, er is even weinig te beleven en te eten als in de sahara, maar beter kunnen we het niet maken. Zo kan ze in elk geval onze paarden zien en af en toe eens een drafje trekken.

Er is hooi, er is water en met een masker en vliegendeken moet ze het zien uit te houden. Het leven is wel tamelijk saai, alleen de oefenritjes in het bos met Vincent en Titan en R zorgen voor afwisseling.

De iets langere rit van woensdag verliep ook weer heel goed, alleen belandde Itawa door een struikelpartij met haar neus in het zand. Weer thuis werd de schaafwond schoongemaakt, ontsmet en ingesmeerd met zalf. Vanochtend fabriceerde ik van een stukgeknipt oud vliegenmasker een neusflap en naaide het ding provisorisch vast aan het masker, anders krioelen er wel erg veel vliegen over de geschaafde neus. Zolang het houdt, helpt het.

Er kwam een nieuwe smid om Sanah en Stracciatella te beslaan, Maéva, Olivier en Lina kwamen mee. Onze paarden brachten we voor de duur van de werkzaamheden naar de crossbaan, waar ze genoeg schaduw kunnen vinden. Bovendien was het vandaag een van de weinige iets minder hete dagen, met een redelijk frisse wind.

Het was een goedgeorganiseerde smid met keurig materiaal, een opgeruimd busje en een degelijke bouwventilator.

Onze eigen paarden zorgden voor afwisseling tijdens het beslaan door opeens uit de crossbaan op te duiken. Blijkbaar had er een de valbeugel van het hek weten op te tillen. We weten niet wie, maar wij hebben duidelijk een stel slimmeriken rondlopen.

Begin deze week hadden we onverwacht een nieuw huisdier. Ik ben niet zo'n liefhebber van de diersoort vanwege hun onophoudelijke gekoer, wat al na drie keer roekoeroekoe op mijn zenuwen begint te werken. En toen deze opeens zowat op mijn hoofd landde, schrok ik mij nog wel een hoedje, maar daarna had ik best snel een band. Het is een geringde postduif die blijkbaar moest uitrusten. Een vriendelijk dier en hij hield zijn snavel, heel belangrijk. We zetten hem (R, die er verstand van heeft, althans meer dan ik, zegt dat het een mannetje is) een bakje water voor, waar hij flink uit dronk, maar duivenvoer hebben wij natuurlijk niet in huis. De dagen erna zagen we hem af en toe rond het huis en in de wei.

Vandaag was hij er niet. Hij zal aangesterkt zijn en doorgevlogen naar huis. Het is niet dat we hem wilden houden, maar we waren toch al een beetje aan hem gehecht geraakt.

Gelukkig hebben we nog volop zwaluwen.

Wat zal ik ervan zeggen. Het is augustus, maar met meer van hetzelfde: uitgedroogd gras, 30° en meer, geen regen. De beekjes staan droog, als je door het beverdal wandelt, hoor je geen enkel watervalletje terwijl het in fatsoenlijke jaargetijden overal klatert en bruist.

De Vierre kan momenteel te voet worden overgestoken zonder dat je natte schoenen krijgt. Onder het bladerdak ziet het er nog wel lekker koel uit.

Vincent kwam oefenen met Itawa in de crossbaan en in het bos dichtbij huis, terwijl R met Titan zorgde voor de nodige kalme begeleiding. 's Ochtends is de temperatuur in het bos nog draaglijk.

We zijn begonnen met hooi voeren, de helft van de normale winterportie-per-paard. De eerste van de twee van vorig jaar overgebleven balen is op een paar plekjes na prima, wel heel droog. De uitgedroogde grasstengels in de weilanden zijn eigenlijk ook gewoon hooi, daar zit geen vocht meer in.

We doen zuinig-aan met het water in de twee duizendlitertanks, die raken gaandeweg leeg door het paarden douchen en planten begieten.

Er zijn relatief weinig dazen, knaasjes en kreidlers, het irritante-insect-van-de-maand is de gewone vlieg, maar die zijn er dan ook in tergende massa's.

Op naar de volgende hittegolf. Zaterdag werd het alweer 30°. De paar dagen met wat koeler weer gebruikten we om het huis op normale temperaturen te krijgen, de regenwatertank schoon te maken met de pomp, de hogedrukspuit en menskracht, de bomen die dat nodig hebben te begieten met het opgepompte water: de noot, de linde, de kornoelje, de parrotia en de hibiscus. De rode hazelnoot heeft zoveel hittestress dat hij zijn onrijpe noten laat vallen; hij ziet eruit alsof hij dood gaat.

De populiertjes aan de overkant hebben we maandag uitgetrokken, het viel mee, met zijn tweeën een halve dag, de berm deed R dinsdag nog, daar liggen nu de sprieten te verdorren.

Ook het geotextiel in de roundpen ligt weer netjes onder het zand. Allemaal onderhoudskarweitjes. R verving de automatische drinkbak van het achterveld door die van de overkant, die toch bijna nooit in gebruik is. Heel belangrijk om dat te loggen, dan weten we over bijvoorbeeld twaalf jaar wanneer dat ook alweer gebeurd is, of in elk geval kunnen we het opzoeken. Als het internet tenminste niet instort, of wijzelf. Die drinkbak zelf gaat vast wel zo lang mee.

Zondag viel er een buitje. Eindelijk dan toch regen. Maar te weinig, altijd te weinig.

Een verticale regenboog is iets nieuws. Eigenlijk is het meer een regenpijl; in elk geval geen regenpeil, want de regen bereikt deze zomer helemaal geen peil. Er viel alles bij elkaar 1/2 mm.

C'est malheureux ...

De ene hittegolf na de andere. Je kunt dat eigenlijk geen golven meer noemen, het is meer een constante springvloed, maar dan wel zonder water. Ook de hele afgelopen week was het weer overdreven heet.

Omdat we buiten toch niets zinnigs konden doen en de nieuwe auto wél airco heeft, reden we naar de eerste openingsdag van Krämer in Athus. Een winkel vol paardenmeisjes. Er waren diverse paardentatouages te bezichtigen bij de klanten, maar de mijne is mooi de mooiste, eenvoudig en subtiel. Omdat het zo bloedheet was, was hij voor een keer goed zichtbaar, de rest van het jaar zit hij gewoonlijk onder een mouw verscholen. We vonden twee vliegendekens en een masker om uit te testen, en een paar handschoenen in mijn maat. Alles is ook online te koop, maar handschoenen wil ik kunnen passen.

Tiffany kwam de paarden beslaan nu Fred zijn rug nog steeds niet in orde is. We kenden haar al toen ze Freds stagiaire was en nu heeft ze zelf een stagiaire bij zich. Met twee smeden schoot het lekker op zodat de paarden niet de hele middag in hun warme box hoefden te staan.

Ondanks de hitte kregen Justine en R les van Sunshine, omringd door stofwolken. De zwaluwen lieten zich niet kisten en zijn bezig hun derde nest groot te brengen.

Vrijdag viel er dan een beetje regen, 6mm in totaal. Goed tegen het stof, maar dat was het dan weer voor de eerstkomende tien dagen. Al het gras is geel. Ook dit jaar hoeven we weer geen bramen te verwachten, veel te droog.

Het is met ingang van vandaag wel een stuk frisser, en maar goed ook want toen we eens gingen inspecteren hoe de haag erbijstaat, was er meteen werk te doen. De stronk van de wilg heeft meterslange takken gemaakt, die R er meteen afhakte met het bijltje. Die wilg zal weer uitlopen, maar we houden hem in de gaten en eens is het afgelopen.

Maar dan aan de overkant. Daar hebben de wortels van de omgezaagde populier de halve berm gekoloniseerd en ook in het weiland staat het aan de meterslange worteluitlopers vol met boomjes. Die moeten we nu meteen uittrekken, en volgend jaar weer en dan weer en dan weer ...Als we ze niet ontmoedigen, hebben we straks een populierenbos in plaats van een weiland.

En de regenwatertank is zo goed als leeg dus kan hij worden schoongemaakt. Werk.

De proximustvtechnicus kon hem ook niet beter maken, de tv is onklaar verklaard. In afwachting van een nieuwe gebruiken we voorlopig mijn pc-beeldscherm als, ahem, beeldbuis. Samen op een kruk naar het journaal kijken, gezellig.

Als er tenminste gezellig nieuws was, maar nee, men gaat wereldwijd gewoon door met het in brand schieten van mekaars olie- en gasinstallaties, en als het niet expres gebeurt dan zijn er volop natuurljke rampen zoals daar zijn bosbranden, aardbevingen, modderstromen en hitte-oversterfte. En Marine LePen. En een wolf heeft veertien schapen doodgebeten in een wei niet ver van hier. Well, what can you do.

Maar dit kan toch ook. Even groot als een tv. Goed, je kunt hem niet aanzetten en het beeld verandert niet, maar de kachel is ook niet aan en dat bevalt momenteel prima. Het ziet er wel uit alsof de wereld in brand staat, maar dat is eigenlijk best realistisch.

Twee wolken. Ik ben hoe dan ook blij met wolken, zelfs al valt er geen regen uit.

Zondag zouden wij eens vroeg op om dan een ritje met Titan en Harissa te maken voordat de dagelijkse hitte losbarstte. Goed plan.

Maar eigenlijk was de voorspelling voor die dag niet heel ongunstig. Het zou pas later op de ochtend echt heet worden. Nou goed, om half acht op dan, ontbijten, en nog voor de koffie zadelen en eropuit.

Alleen konden we er maar moeilijk uit komen. Kwart voor acht was het eerlijk gezegd pas zo ver.

Maar dan raakt het broodbakken in de war als ik de desem laat doorrijzen tot we terug zijn, dan klimt het deeg met die warmte in huis uit het rijsmandje en ligt het aanrecht straks vol deeg.

Oké, ik bak wel eerst, dat duurt een uur, en daarna gaan we. Maar dan kunnen we net zo goed koffiedrinken terwijl het brood staat te bakken.

Dus we vertrokken pas rond half tien. Het ging nog, met de warmte en de steekinsecten, en het werd evengoed een fijn ritje.

We deden kalmaan zodat de paarden niet bezweet raakten, alleen ging Harissa een keertje op de achterbenen staan om het toch interessant te maken, dat was al jaren niet meer gebeurd.

In het bos was schaduw genoeg en we kwamen weer niemand tegen. Er zijn scouts, maar die staan blijkbaar nog later op dan wij.

En 's avonds was er ook schaduw op het terras.

Alsjeblieft zeg. Maar ja, als het 30° of zelfs 40° is, nog steeds zonder regen of onweer of vooruitzichten op zulks, dan gebeurt hier verder heel weinig. Maar goed, vandaag was het eerlijk gezegd best bewolkt en dus redelijk draaglijk.

We namen Titan en Harissa aan de hand mee het bos in, waar heel veel heel lekker gras te snacken is, er was wat wind en weinig plaaginsecten. Er waren alweer sparren gezaagd, hele dikke, enkele stammen lagen dwars over het groene pad.

R deed voor het eerst sinds meer dan een week oefeningen met HiRise in de roundpen.

De internetverbinding is sinds vrijdag hersteld maar de tv doet het nog niet, daar komt pas dinsdag nog een keer een proximustechnicus voor.

We maakten een rondje door de crossbaan, op de voet gevolgd door Océ.

Dat kan allemaal als het niet zo heet is.

... TSJAK! Vrijdag de 19e liet de buienradar een klein wolkenbandje zien zonder rode onweerstipjes. Dat mocht geen naam hebben. Het was dan ook echt heel erg plaatselijk, de bliksem wist alleen Suxy en direkte omgeving te treffen, meer speciaal de bovengrondse 230V kabel daar. Zonder verdere aankondiging opeens twee harde knallen in huis, dat was de overspanningsbeveiliging, dus gelukkig, de pc's werken nog. Maar verder niets. Geen wifi geen internet geen tv en geen telefoon. Het gebrek aan gsm-dekking in Suxy is bekend, tot zelfs bij de minister van infrastructuur en communicatie. Niet dat die er wat aan doet. We zijn dus bijna van de buitenwereld afgesloten.

We kunnen bellen, mits we bij het kastje achter de eetafel staan, of achter de mesthoop. Nog een geluk dat dat tenminste kan. Maar we zijn slecht bereikbaar voor de buitenwereld en dat terwijl er van alles gaande is. Olivier kan bellen over het maaien, er zijn afspraken te maken, er is gedoe met de auto, en ik kan geen logje uploaden om te roepen wat er aan de hand is.

Maar kijk: we kwamen zelfs in de krant.

Dinsdagavond. Ik bereid alvast een logje voor, dat ik niet online kan zetten totdat het intussen alweer oud nieuws is, om niet alles te vergeten wat er in deze moeizame week gebeurt. Aanstaande vrijdag, dan komt de technicien van Proximus ons uit onze isolatie redden, als het goed is.

Intussen dan maar een opsomming van hoogte- en dieptepunten in de afgelopen dagen. Het is al tien dagen bloedheet, 35° elke dag, en dat blijft nog zo tot zaterdag. Het huis is geleidelijk aan ook opgewarmd tot 28°, we zitten binnen met de ventilator op stand 4, lezen Pratchett en Harry Potter want al het andere is te vermoeiend, en doen stokoude spelletjes die nog op de harde schijf bleken te staan.

De 15 hooirollen van Les Bulles werden geleverd, maar blij zijn wij niet. Er is daar blijkbaar in het veld een troep kraaien op de ingepakte balen neergestreken en heeft ontelbare kleine gaatjes gepikt in het plastic. Aaargh, daar kan dus zuurstof bijkomen. R plakte alle zichtbare gaatjes dicht met speciaal balentape, maar er zijn er ongetwijfeld nog meer en we weten niet hoeveel dagen de balen daar op het veld hebben gelegen met gaatjes en al. En we komen er pas in de herfst achter of we schimmel hebben in twee, of in tien, of in alle balen.

Ons eigen hooi van de overkant en de helft van het ruïneveld is gemaaid, geschud gezweeld en opgerold in twee dagen tijd. Licht vochtig opgerold maar niet té, prima hooi. Tussen het maaien en het schudden strimde R onder de hele omheining en ik harkte de halmen eronder vandaan. R reed zoals altijd de rollen naar het ruïneveld. Ik lichtte hem telkens bij met de grote lamp omdat hij anders de ingang bij het hek niet kan vinden. Er kwamen gaandeweg steeds meer sterren en een glimwormpje stak zijn lampje aan in de berm. Om 23.55 uur was het klaar. De opbrengst: 22 balen, meer dan vorig jaar, dankzij de regen eind mei begin juni.

Laurent kwam na donker, pakte ze in en legde ze op hun plaats, vier balen achter de mesthoop en de rest past op het veldje. Alles lag om 01.35 uur. Hooi: check!

Ook woensdag en donderdag zitten we grotendeels binnen bij de ventilator. De paarden hangen rond in de boxen. Af en toe ruimen we mest, proberen alles wat steekt zoemt en bromt te meppen, en we spuiten de paarden iedere avond nat op de betonplaat. Af en toe houden we ze een emmer fris water voor hun neus, want ze hebben weinig zin om naar het lauwe water in de automatische drinkbak in de zon te lopen. Alle lesactiviteiten zijn voorlopig afgelast.

Donderdag aan het eind van de middag haalden we de auto op. Het ritje naar huis was het enige koele halfuur in twee weken tijd: airco! Auto: check!

Het blijft nog minstens tot en met zaterdag bloody hot. De verwachting blijft steken op 38° morgen en overmorgen 39°. 's Nachts 'koelt het af' naar 25°. We slapen in de logeerkamer, waar het niet warmer wordt dan 20°. Bliss!

De weersverwachting is bijgesteld, het gaat regenen vannacht en donderdag ook. Dus toch geen hooiactiviteiten hier morgen. Geen nood, we hebben tijd en voor volgende week wordt wel droog weer verwacht. In Les Bulles is gezweeld, ja, als er eenmaal gemaaid is moet er wat met het gras gebeuren. Als het dan natregent, moet er geschud worden. Hun eigen schuld, haastige spoed daar.

We maakten wel het balenveldje in orde, dat wil zeggen beukjes snoeien, eerst ik met de grote snoeischaar, dan de paarden waar ze erbij konden, en tenslotte R met de heggeschaar voor het fijnere werk. Ook aten de paarden het hoge gras op terwijl ik toezicht hield, wat overbleef maaide R eerst met de strimmer, ik harkte de lange halmen bij elkaar en daarna ging hij er nog met de grote grasmaaier overheen. Dat veldje ligt er weer netjes bij, klaar voor de nieuwe hooioogst.

Dat was alles bij elkaar wel even werk. Aan de andere kant hebben we nu zomaar een week 'vrij'.

Tot de hooitijd alsnog losbarst, volgende week.