rss
logo
 
woensdag 23 mei 2018

Scharrelaars

'Ik ga wat foto's maken van ons terrein', zei R, 'dat is leuk voor later, dan kunnen we zien hoe alles gegroeid is'. Goed idee. Laatst zag ik wat foto's van een jaar geleden van de haag voor het huis: sprietjes! Onvoorstelbaar, nu is het al een dichte houtwal. De wilgen zijn wel vier meter hoog, we hebben er al aan gesnoeid zodat ze de andere struiken niet overwoekeren. En dan nu de crossbaan. Wilde natuur. Begin september 2014 zijn de hoge sparren gekapt. Daar groeide helemaal niets onder dan wat mos. En nu is er dit.

crossbaan01

Daar hebben wij niets aan beplant, in minder dan vier jaar is dit allemaal vanzelf opgekomen. Brem, lijsterbes, bramen, frambozen, vlier, eikjes, berkjes, beukjes, het groeit uit zichzelf.

De paarden vinden het prachtig. Hier een grasje, daar een paar frambozentoppen, hap! daar gaat een lijsterbestakje naar binnen. Af en toe draven ze een eindje, verderop weten ze namelijk nog een ander speciaal lekker grasje waar ze gisteren niet aan toe zijn gekomen. We laten ze elke dag een tijdje scharrelen, totdat ze door de knaasjes verjaagd worden. Die zijn in de crossbaan even ondraaglijk als in de wei. Het grootste deel van de warme dagen brengen de paarden dan ook bij de boxen onder de luifel door, daar hebben ze de minste last.

crossbaan02

De boomstammen die Olivier laatst heeft gebracht, lijken een stuk kleiner nu ze eenmaal op hun plaats liggen. De paarden kunnen er te gemakkelijk overheen stappen. Misschien gaan we er toch iets anders mee doen. Wordt nog over nagedacht.

crossbaan03

Alles bij elkaar is dit stukje voormalig sparrenbos het leukste grondgebied dat we hebben aangeschaft, vinden wij allemaal.

reageer


Scharrelaars

'Ik ga wat foto's maken van ons terrein', zei R, 'dat is leuk voor later, dan kunnen we zien hoe alles gegroeid is'. Goed idee. Laatst zag ik wat foto's van een jaar geleden van de haag voor het huis: sprietjes! Onvoorstelbaar, nu is het al een dichte houtwal. De wilgen zijn wel vier meter hoog, we hebben er al aan gesnoeid zodat ze de andere struiken niet overwoekeren. En dan nu de crossbaan. Wilde natuur. Begin september 2014 zijn de hoge sparren gekapt. Daar groeide helemaal niets onder dan wat mos. En nu is er dit.

crossbaan01

Daar hebben wij niets aan beplant, in minder dan vier jaar is dit allemaal vanzelf opgekomen. Brem, lijsterbes, bramen, frambozen, vlier, eikjes, berkjes, beukjes, het groeit uit zichzelf.

De paarden vinden het prachtig. Hier een grasje, daar een paar frambozentoppen, hap! daar gaat een lijsterbestakje naar binnen. Af en toe draven ze een eindje, verderop weten ze namelijk nog een ander speciaal lekker grasje waar ze gisteren niet aan toe zijn gekomen. We laten ze elke dag een tijdje scharrelen, totdat ze door de knaasjes verjaagd worden. Die zijn in de crossbaan even ondraaglijk als in de wei. Het grootste deel van de warme dagen brengen de paarden dan ook bij de boxen onder de luifel door, daar hebben ze de minste last.

crossbaan02

De boomstammen die Olivier laatst heeft gebracht, lijken een stuk kleiner nu ze eenmaal op hun plaats liggen. De paarden kunnen er te gemakkelijk overheen stappen. Misschien gaan we er toch iets anders mee doen. Wordt nog over nagedacht.

crossbaan03

Alles bij elkaar is dit stukje voormalig sparrenbos het leukste grondgebied dat we hebben aangeschaft, vinden wij allemaal.

reageer

Nagekomen foto's om in het Verkade-album te plakken

Wij waren toch laatst een zondag uit rijden met een heleboel andere ruiters over een militair terrein? Alleen was de camera dit keer thuisgebleven. Maar inmiddels staan alle officiële foto's online, het tastbaar bewijs, als het ware.

In totaal waren dat 1616 foto's, dus maar goed dat R met een vooruitziende blik een rood T-shirt had aangetrokken die dag. Scroll scroll scroll, ha! rood T-shirt, dat zijn wij.

Een aardig galopje onderweg, niet te lang, want dat losse zand is niet goed voor de pezen.

lagland03

De fotograaf knipte nog eens apart af zodat Jay en ik alleen in beeld kwamen. Waarom weten we niet. Misschien reed R sneller dan het licht.

lagland04

Of hij vond het sneu dat wij achter Titans rug verstopt bleven. Het was in elk geval een mooie dag en aan de foto's te zien hebben alle deelnemers met plezier gereden.

reageer

Af, klaar, op

We maakten het graafwerk aan de overkant ter voorbereiding van de nieuwe schuilstal af en de grond die eruitkwam konden we zonder meer bij de crossbaan kwijt. Wat een genoegen om een stuk eigen wildernis te hebben, waar je zomaar een paar bakken aarde of een hoop gesnoeide takken tussen de braamstruiken kan werpen zonder dat iemand er last van heeft. Vooral de grond, dat waren toch vijf bakken, maar zodra je het hebt uitgestort vind je het nauwelijks meer terug.

De middag besteedde ik aan het rooien van een paar honderd eiken. Geen karwei dat in een middagje klaar is, ik kwam ongeveer tot een derde van het totale aantal. Ongeveer, want er is geen beginnen aan om ze te tellen. Aan de rand van de roundpen in het zand staan er honderden, zoniet duizend, elkaar te verdringen. Het was een best eikeljaar, 2017, en dit is het moment om ze aan te pakken. Nu zijn ze nog maar tussen de 10 en 20 cm hoog. Je grijpt een bosje eikjes, trekt stevig maar voorzichtig en hop! daar komen ze los, het stammetje, de worteltjes en het gespleten eikeltje waar het allemaal mee is begonnen. Eigenlijk zo schattig, maar weg moeten ze wel anders hebben we over 100 jaar geen berijdbare roundpen meer.

Intussen groef R de twee traptreden van 140 kg per stuk in die als fundering voor de schuilstal zullen dienen. Dat is wel een mijlpaal, want dit waren de laatste, nu zijn ze op.

Toen we in 2010 in het oude huisje trokken, wisten we niet meteen dat we ze hadden. De begroeiing rondom was zo verwilderd en er lag overal zoveel troep dat we pas na een paar weken ontdekten dat er naast de garagedeur een compleet overwoekerde buitentrap lag. Toen we al het struikgewas hadden weggeknipt, bleek dat de trap scheef maar stabiel was. Stuk voor stuk loeizware betonklompen. Ik leukte de trap op met natuurstenen en wat geraniums en we gebruikten hem een paar jaar, als trap.

treden

Bijna alle andere puin en zooi van de vorige eigenaar brachten we naar het containerpark, maar die treden legden we opzij, die zouden misschien nog ooit van pas komen.

Nou, en hoe. Acht stuks vormen de fundering van het tractorschuurtje, drie liggen onder de hooibox, vier onder de watercontainers en de laatste twee nu dus onder de schuilstal. Voor de eeuwigheid als het ware. Als dat geen degelijke recycling is.

reageer ook (1)

Communiqué van de dag

Wat deden we zondag ook alweer, o ja, het was zo'n fijne regendag die wij hard nodig hadden voor a) het weidegras, b) de tuin en c) onszelf want als het regent gaan wij niet buiten weer een of ander reuzenkarwei aanpakken en wij hadden juist een beetje rust nodig. Benjamin zou met Paprika komen longeren maar het regende. Behalve nat was het ook koud, zodat het niet gek was om tijdens het kijken naar Boerzoektvrouw 's avonds lekker de houtkachel aan te hebben. Zo'n dag was zondag.

Vandaag besteedden we de ochtend aan een hele hoop organisatorisch getelefoneer en gedoe in verband met de inseminatie van Harissa. Het lijkt nu in elk geval in rond. Morgen brengen (letterlijk).

En 's middags stortten wij ons op het graafproject aan de overkant. Omdat daar een schuilstal bijkomt, moet het grondoppervlak daarvan worden uitgegraven en fundering gelegd. Die box moet namelijk ook weer waterpas staan. Waarom eigenlijk? Daarom. Dat is nu eenmaal zo met boxen.

zoden

En omdat we dan een hoop graszoden over hebben, kunnen die mooi tegen het hellinkje worden geplakt achter de boxen, dat dreigt in te zakken als het eens langdurig regent. Het dijkprincipe, al die graswortels houden de grond beter vast. De zoden die over waren, legden we op de grens tussen het achterveld en de tuin. Alles bij elkaar een best werk.

Aan het eind van de dag kwam Olivier met de tractor twee boomstammen brengen die wij willen gebruiken in de crossbaan. Hij wilde ze wel op de bestemde plek leggen maar verloor er onderweg een. Die leggen wij dan wel op zijn plaats met onze trekker, als we een keer tijd hebben. Ons leven is weer niet bepaald saai.

reageer ook (6)

Lagland

Zaterdag brachten we door in het zadel. Een keer per jaar wordt het militair oefenterrein van Lagland, bij Arlon, opengesteld voor een dag. Ruiters, aanspanningen, mountainbikers en wandelaars mogen erin, in totaal maximaal 180 personen.

Vantevoren wisten wij het een en ander over deze tocht. Ten eerste: als je je inschreef voor 15 km, was de werkelijke afstand wel 22 km. Ten tweede bestond het parcours voor een groot deel uit mul zand, zwaar voor de paarden. Ten derde zouden er op de route meerdere fotografen geposteerd worden, daarom namen we de camera voor een keer niet mee. Tenslotte zouden vrienden ook 15 km doen. En verder zouden we na afloop Harissa nogmaals naar de inseminator moeten transporteren, dus we waren een beetje druk. We schreven ons dan ook in voor 15 km.

En? Het was een prachtige dag met 24° en onbewolkte hemel. De vrienden die ook 15 km zouden doen, kwamen niet. We telden alles bij elkaar 2 fietsen (waarvan een stilstaand), 0 aanspanningen en 0 wandelaars. Alle andere deelnemers moesten dus ruiters zijn en er waren er ook heel wat, maar druk onderweg was het niet. Af en toe reden we zo lang alleen dat we ons afvroegen of we niet verdwaald waren, maar de routes waren heel goed gemarkeerd. Het bleek niets uit te maken voor welke afstand je vooraf had ingeschreven. Er was wel veel zand maar ook weer niet overal en na 10 km besloten we er nog een rondje bij te doen. Uiteindelijk legden we 25 km af over zandpaden met rupsbandsporen en grote keien, smalle bospaadjes met stevige bodem, en een eindje over een betonweggetje door een dorp dat de militairen daar gebouwd hebben om te oefenen, zodat de soldaten niet alleen leren oorlogvoeren als de slag buiten plaatsvindt op een heideterrein, maar in een realistische situatie waarbij ook burgers in de weg lopen.

lagland02

Op de route waren inderdaad een stuk of zes fotografen in het struikgewas en op open vlaktes opgesteld, wat Titan en Jay best eng vonden (op de rem! daar beweegt wat!), maar de foto's staan nog niet online. We doen het dan ook voorlopig met een foto van vorig jaar, van de site van het evenement, waarbij de blauwe hemel er zelf bijbedacht kan worden.

lagland01

Aan het eind konden de paarden gedoucht worden, er was pizza om mee te nemen, en we brachten Harissa niet weg. Dat laatste is een verhaal apart.

reageer

De privacy

Kleinkindervermaak, hemelvaartsdag. Bij het plaatsen van zo'n foto moet ik even denken aan de tijd, lang, lang geleden, dat je zat te dubben of dat wel kon, herkenbare personen op je weblog. Privacy, de privacy! De tijden zijn veranderd en met iFoon Facebook Instagram Twitter en WhatsApp is het hele begrip vervaagd, en wel al lang voordat deze kinderen geboren werden.

famielje

Maar er is nog één overblijfsel uit de oude tijd. R van InR heet hier nog steeds R. Iedereen weet weliswaar onderhand dat hij Ruud o nee Roland of toch Rafke nee Rik of nee René of zelfs Roderick heet, maar op Anderzijds blijft hij gewoon R. Van InR. Het is traditie.

reageer ook (3)

Meer werk in uitvoering

Niet alleen in huis was werk. We begonnen met het voorbereiden voor het nieuwe dak over de boxen. Om te beginnen moesten daarvoor drie kleine gaten worden gegraven, 40x40x40cm. Dat gebeurde door mij, met de hand, bij warm weer en onder rondgedrentel van alle paarden. Nieuwsgierige neuzen aan alle kanten.

werk01

Hoewel het dus niet zulke grote gaten waren, ging daar toch 400 kg / 200 liter beton in. Toen R de boormachine in de kruiwagen zette om te mengen brrzzzzrrrr! schoten de paarden alle kanten op. Daar in de verte, achteraan in de wei, wachtten ze af tot het weer veilig was.

werk02

Er staan dan ook geen hoefafdrukken in het verse beton. Eigenlijk toch wel jammer.

reageer ook (2)

Werk in uitvoering

Hoera. We hebben weer warmte en warm water. Van zondag tot vrijdag zonder gezeten, dat leek best lang. Niet dat het een ramp was, als je gaat kamperen kun je ook je haar wassen in een emmertje met water uit de waterkoker. En het was zonnig weer, zodat we niet eens de houtkachel hebben aangehad. Maar het is toch fijn dat we weer gewoon kunnen douchen. Blijkbaar was er dichtbij echt niemand die: er verstand van had / zin had om te komen / geen voorjaarsvakantie had / kinderoppas kon regelen, want de monteur kwam helemaal uit Brussel met zijn busje.

busje

Dus mooi. Nu nog een klusje op het gebied van de regenwaterpomp. Daar kwam woensdag ook een busje voor en de pomp werkt nu in principe wel, maar er mankeert nog iets anders aan het systeem, zodat R ook zelf aan de slag gaat. In afwachting spoelen we het toilet niet door met regenwater zoals anders, maar met leidingwater. Wat! Met duur, door de gemeente zorgvuldig gezuiverd drinkwater, en dat terwijl het regenwater gratis uit de lucht valt? Wat zonde. Dat bedenk je dan opeens, terwijl we vroeger natuurlijk altijd doorspoelden met door de gemeente zorgvuldig gezuiverd drinkwater, net als bijna iedereen, zonder daar een moment wakker van te liggen.

Ondertussen is het regelen van Harissa's KI gaande. Morgen kunnen we haar brengen bij de veearts die 'het' gaat doen, en de eigenaar van de hengst is bezig het rietje met bevroren materiaal ter plaatse te krijgen. Romantisch. Ik denk niet dat ons meisje aan het gedoe veel plezier zal beleven, maar om dat te compenseren hebben we wel een hele knappe jongen voor haar uitgezocht.

blackout

De combinatie levert als alles goed gaat straks een heel mooi veulen op, over elf maanden, en ik weet nu al hoe het gaat heten. Jawel. Over belangrijke dingen denk ik best tijdig na.

reageer ook (7)

Nieuwe buren

Zomaar opeens hebben we nieuwe buren gekregen. In een stukje land bij de ruïne waarvan we niet eens wisten dat het een weitje was, kwam Alexandre zondag paaltjes de grond in drukken met zijn tractor (my kind of omheiningen plaatsen), algauw was er prikkeldraad (met stroom) gespannen, vanmiddag werd er een watervat gebracht en tegen de avond werden de nieuwe bewoners aangevoerd met de trailer.

vee01

De zwarte is een dame en de bruine een heer. Dat heeft Sophie, van wie ze zijn, ons verteld. Uit mezelf zou ik dat niet zomaar weten, ik heb geen verstand van koeien en met al dat haar is het ook niet in een oogopslag zichtbaar.

vee02

Oogopslag is trouwens toch geen woord waar je meteen aan denkt als je ze ziet.

vee03

Jay hield de nieuwe buren vanuit ons weiland scherp in de gaten maar of dat wederzijds was, weten we niet.

reageer ook (10)

En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2018 - powered by InR