rss     186724
logo
 
maandag 24 april 2017

Mijlpalen-van-de-maand

Er zijn meerdere mijpalen die nodig beweblogd moeten worden. Allereerst gingen onze paarden gisteren voor het eerst dit seizoen het ruïneveld in. Wat hadden ze daarnaar lopen hunkeren, ze aten afgelopen week hun hooi met steeds langere tanden en het enige dat ze opmonterde was de avondwandelingetjes naar het gras in de bosrand. Maar we moesten toch echt wachten tot het weilandgras voldoende gegroeid was en dat schoot maar niet op. We hebben dringend regen nodig maar het enige dat we krijgen is zon, wind en kou, het vriest nog elke nacht en voor komende week is alweer sneeuw voorspeld. Maar zaterdag vonden we het dan toch wel verantwoord en we lieten ze er 's middags in. Niet meteen het hele etmaal, ze moeten zich niet te barsten eten of hoefbevangenheid oplopen. Er werd gegraasd en gebokt van puur plezier, en toen we ze er aan het eind van de middag weer uit wilden halen hadden we wel wat weerstand verwacht. Dat wordt stuk voor stuk vangen en aan het halster meeslepen, dachten we, maar nee. Titan liep meteen mee, helemaal geen halster nodig, en toen de anderen dat zagen kwamen ze in galop achter hem aan. En ook vandaag kwamen ze aan het eind van de middag uit zichzelf weer naar de boxen toe. Lekker makkelijk. Het hooi voor 's nachts eten ze ook nog op.

indewei

Verder was ik vergeten vast te leggen dat ik van de week een avond helse pijn had aan de rechtervoet. Alsof ik hem verstuikt had, maar ik wist van niks. Na een paar uur rondkrukken en op de bank liggen met een koud gelpad werd voetmans compleet ongevoelig. En de volgende morgen was alles weer normaal. Twee jaar geleden had ik ook zoiets maar toen wist ik in elk geval hoe het was gekomen. Raar.

Deze zondag schepten we handje na handje breuksteen uit de resterende twee gaten op de oprit ter voorbereiding voor de fundering van de carport. Het puin dat eruit kwam is gisteren al naar het containerpark afgevoerd en de blauwe steentjes storten we voor het tractorschuurtje, dat verstevigt de bodem en zorgt voor een betere drainage tijdens het paardendouchen. De carportbouw gaat dinsdag van start.

Het zondagswerk werd onderbroken doordat Olivier kwam buurten over zijn mutatieformulieren. Terwijl de mannen praatten, voetbalde ik op de betonplaat met Timéo (6). Oma doet het nog best en, geholpen door de zijwind, kregen we de bal met gemak zes keer op het dak van de boxen. Deze spelvorm is alleen mogelijk als de paarden een heel eind uit de buurt lopen.

En aan het eind van de middag kwam zowaar monsieur M langs. Van hem en zijn zus (67, en max 1,30 m) hebben we indertijd een heel klein strookje grond gekocht, waarvan ze niet eens meer wisten dat ze het hadden, en nadat we ze jarenlang niet gezien hadden (hoewel ze praktisch om de hoek wonen, in het dorp), konden we ze de afgelopen maanden een paar maal een lift geven van de supermarché naar huis. Van de week zei R 'kom een keer langs', en voilà. Hij is niet meer zo verlegen als in het begin en best spraakzaam, alleen wel moeilijk te verstaan doordat hij langs zijn ondertanden praat, de enige die hij nog heeft. Zijn wandelstok heeft veel weg van een degen en als hij wat wil uitleggen schetst hij de situatie met de scherpe punt daarvan op het beton. Hij heeft vroeger ook paarden gehad, dat was voordat de tractor kwam. Nu hij met pensioen is, heeft hij meer te besteden dan vroeger met de koeien.

We zwaaiden hem uit en gingen naar binnen. Zo. Dat was wel weer genoeg zondag voor een maand.


Voorbereidingen

Tijdens onze rit van gisteren zagen we een kudde moeflons (een stuk of tien, er was geen tijd om precies te tellen want ze renden voor ons weg) en verderop een knoeper van een groot zwart zwijn. Die beesten hebben hier een vrij leven en kunnen lekker door de bossen zwerven. Halverwege kwamen we twee geharde mountainbikers tegen van ongeveer onze leeftijd, die een indrukwekkende helling gingen tackelen waar wij net met de paarden langs afgedaald waren. Steil, maar ze zagen eruit alsof ze het vaker deden. Verder kwamen we geen mens tegen op twee eenzame sparrenplanters na, ergens ver van de bewoonde wereld. Halverwege de rit lieten we Titan en Harissa een half uur grazen. Ze lieten zich niet weerhouden door de kleine vliegjes, die alweer in groten getale rondzwermden.

Irritant! Vandaag waren die er ook weer terwijl het niet eens zonnig was. Probeer maar eens de ramen te wassen als die beestjes en masse op het natte glas landen zodat een veeg van de wisser een lading uitgesmeerde vliegjes oplevert. Alleen de keukenramen kreeg ik schoon, de rest moet wachten op een vliegjesloze dag.

Intussen zijn mijn licentie, Harissa's registratie en de inschrijving voor onze eerste wedstrijd in orde geraakt (na uitgebreide worstelingen met de online bureaucratie) en die wedstrijd is op 21 mei, wat opeens een datum is geworden die is verhuisd van de categorie 'o dat duurt nog zoooo lang' naar 'oei dat is al over minder dan een maand'. We hebben er zin in, maar er moet nog wel wat aan worden voorbereid zoals een zadel lenen om uit te proberen en een simpele gps uitzoeken.

Maar eerst zijn we druk met voorbereidingen voor ons uitje naar zee volgende week. Er moeten balen hooi mee, er komt een te transporteren paard hier een dag van tevoren, Stracciatella en Cap moeten worden opgehaald, bagage zadels poetsbakken voeremmers ingepakt, het is een halve volksverhuizing om met zes paarden en zeven personen drie dagen naar het strand te gaan. Voordien komt Fred nog om Titans hoeven te checken en tussen de bedrijven door staan er kleinkinderen op een camping in de buurt waar we uitgenodigd zijn op het pannenkoekeneten.

En om de pret compleet te maken belde vanmiddag de carportleverancier of het uitkwam dat hij dinsdag komt. Hij hoopte van wel want de vrachtwagen stond al ingepakt. Bel dan voordat je hem inpakt zou ik willen zeggen maar ik zei het niet want het kwam wel degelijk uit. Laat maar komen, twee dagen werk en die carport staat voor de eeuwigheid (bij wijze van spreken). Ter voorbereiding sleep R vier keer vier tegelvoegen uit waar de palen moeten komen en ik hanteerde de tuinslang ter voorkoming van reusachtige stofwolken. Nog tegels lichten en puin afvoeren en dan kan het bouwen beginnen.

Zodoende kwam ik vandaag niet toe aan mijn dagelijkse fietstrainingsrondje. Nu ja. Je kunt niet alles hebben.


Tandartsen a-gogo

Vrijdag was er alweer wat leuks te beleven voor de paarden: de tandarts kwam. Wrange humor, ze vinden dat helemaal niet zo leuk. Het is goed voor ze want een keer per jaar haken en tandsteen verwijderen is goed voor hun gezondheid en welbevinden en we hebben een hele bekwame tandarts, maar die gedachte is niet echt bij ze aangeslagen, te oordelen naar de gezichten.

tandarts01

Maar ze zijn heel braaf, het touw hangt gewoon over Harissa's rug, vastbinden of verdoven is niet nodig. Dat is bij andere paarden weleens heel anders, zoals de tandarts vertelde. Ook Titan stelt zich altijd heel meegaand op, ook als de tandarts overgaat tot het echte handwerk.

tandarts02

Na de behandeling stonden de paarden alweer direct opgewekt te grazen. Zo, we kunnen weer een jaar vooruit. Opluchting.

En zaterdag kwam er weer een andere tandarts, tevens veearts, deze keer voor een pony van Olivier, die mager was geworden doordat ze met die haken aan haar tanden niet goed kon kauwen. Het dier werd aangevoerd aan een touw achter een langzaamrijdende auto. Normaal komt Olivier in zo'n geval met de mobylette waar de pony aan een touw achteraan draaft, maar er was regen voorspeld. Hij heeft geen plek met water en elektriciteit voor de instrumenten van de tandarts, daarom gebeurde de behandeling bij ons. Onze eigen paarden hadden we achter een draadje gezet zodat ze niet in de weg zouden lopen en maar goed ook want Jay stond bij wijze van spreken met het mes tussen haar tanden te snuiven, om het veulen te beschermen tegen deze indringster voor het geval die Cap kwaad zou willen doen, net als vorig jaar met Kir. De behandeling verliep goed, de veearts keek nog even naar Caps navelbreuk, de behandelde pony vertrok weer en het draadje kon weer verwijderd. Veiligheid voor alles.


Traplopen

Traplopen is misschien wat ruim uitgedrukt maar we leerden woensdag met Titan en Jay het nemen van opstapjes en afstapjes. Niet springen, beheerst erop en eraf. Deze was de eerste, niet al te indrukwekkend, ik schat een 50 cm hoog, of diep, al naar gelang de kant dat je het benadert. Vanuit stilstand erop, eerst aan een halstertouw en later onder het zadel. Ook overwonnen we een steil hellinkje, waar het erom ging halverwege stil te staan en eventueel een paar pasjes achteruit terug omhoog. Over zoiets heen raggen kan iedereen maar het gaat erom het paard bij elke pas in de hand te hebben. Na het werk aan de hand nam ik het op/afstapje nog in het zadel, omhoog gaf dat een flinke zwiep want die hele achterhand moet met een goede PUSH omhoog worden gedrukt, en naar beneden ging het zo glad en licht als maar kon. Verbazend.

contrehaut

Vervolgens klommen we nog over een dikke boomstam en daarna gingen we naar een hoger op/afstapje. Een 80 cm. Haha, dat was natuurlijk alleen voor grote paarden met lange benen zoals Titan, niet voor mijn kleine Jaytje van 1,47 cm schofthoogte. O, toch wel. Daar verbaasde ik me nog veel meer. Die Jay. Het vliegende zweefpaard. Ze zette haar voorhoeven op de bovenrand en tjoep! ogenschijnlijk zonder enige inspanning zweefde ze naar boven. En dat niet een keer maar herhaaldelijk. Ik wist niet wat ik zag. Zo moeiteloos, zo verderlicht. Ja, het is een Quarter Horse, zei Sunshine droog. Dat wist ik ook wel, maar het was de eerste keer dat ik dat zo duidelijk in de praktijk gebracht zag. Die achterhand is pure power.

Het was een leuke en nuttige middag en we gaan zeker nog eens. Er staan nog veel meer hindernissen opgesteld op die crossbaan.


'En wat doen jullie dan zoal, nu je met pensioen bent?'

Een logje per dag kan er weer niet af, te druk bezig. Dit weekend volgde ik een stage endurance met onwaarschijnlijk mooi lenteweer en een superpaard. Harissa is gewoon de beste, ha, we zijn een goed team. Een andere deelnemer maakte tijdens de tweede dag een mooie foto van ons in stilstand, wat je noemt een momentopname want veel hebben we niet stilgestaan.

stage

Alles ging goed en mijn meisje heeft het prima gedaan. Power training, slalommen door het bos, hellingen met asfalt op en af, dressuur in de piste, ze kan het allemaal. Goed in conditie was ze ook, en met het juiste hoefbeslag, zei de trainer. Klaar voor de wedstrijd. We zijn heel trots. R bracht en haalde ons met de schone en weer voor een jaar goedgekeurde trailer, fijn.

Terwijl ik weg was, leerde R een hengstje van Olivier om aan een halster mee te lopen, dat was nuttig want het staat raar als het bij een eventuele verkoop alleen maar stokstijf kan stilstaan in het weiland omdat het niet begrijpt wat de bedoeling is. Vandaag liet hij nieuwe banden op de trailer zetten, dat komt goed uit want morgen mogen Jay en Titan ermee naar een crossterrein, waar ze van Sunshine onder andere gaan leren traplopen. En over twee weken gaan we met ze naar zee. Die paarden hoeven zich hier in elk geval niet te vervelen.


Meer voorjaar

Een impressie van de toestand van het achterveld op 6 april. Nog een week of twee voordat we de paarden kunnen verkampen. Zoals elk jaar aan het eind van de winter kijkt iedereen ernaar uit. De paarden hebben onderhand genoeg van hooi, het wordt wel gegeten maar vers gras zou zoveel fijner zijn, ze kunnen het zien en ruiken in het ruïneveld en aan de overkant, maar het moet eerst nog even doorgroeien. Toch is het in voorgaande jaren wel erger geweest, toen het achterveld één grote modderpoel was en de schimmel op de boxen stond. Deze winter was niet erg nat, in januari sneeuw en verder niet veel neerslag. Er komt nu zelfs nieuw gras op, ondanks de beweiding met vijf paarden, okee, viereneenhalf, maar het veulen knabbelt dapper mee.

Ook in beeld de pruimenbloesem. Meer wordt het niet en het is eigenlijk al wonderlijk dat er nog leven in dat boompje zit, gezien de toestand van zijn stam. De paarden hebben de schors grondig gemolesteerd. Het andere pruimenboompje heeft definitief de strijd opgegeven, daar kunnen ze zich nog mee vermaken totdat het een keer omwaait of zomaar ter aarde stort.

pruimenbloesem

Nog even for the record, wat deden we de afgelopen dagen ook alweer allemaal? We haalden hooi, voor waarschijnlijk de op-een-of-misschien-twee-na-laatste keer, er liggen nog +/- 70 balen in de grote schuur, nog drie aanhangers zeg maar. R maaide voor de eerste keer dit seizoen het gazon. De pioenrozen zijn boven de grond gekomen en groeien nu elke dag een paar centimeter. Hoogte heden: 10 cm. We ontdeden met het bekende wondermiddel (regenwater + spierkracht) de trailer van groene aanslag, controleerden de verlichting en R reed hem door de keuring. Ik sleepte definitief alle tuinstoelen het terras op. Alles is vroeg dit jaar, behalve de narcissen bij de roundpen, die nu pas opengaan, maar misschien waren die vorig jaar ook zo traag. Vergeten want niet gelogd. Voor dit jaar is het in elk geval vastgelegd.


Voorjaar

Voorbereidingen voor het voorjaar: we verspreidden kunstmest aan de overkant en in het ruïneveld. Tegen de avond kwam Goffinet ook zijn kant van dat veld strooien, misschien noemt hij het ook wel 'het ruïneveld'. Hij reed met zijn grote tractor keurig om de paar toefjes narcissen in dat veld heen. De volgende dag zagen we een paar vrouwen en kinderen bij de ruïne met armenvol daar geplukte narcissen. Mij stoort dat, hoewel dat niet erg rationeel is. Er blijven er nog genoeg over in het bos om van te genieten en misschien waren het heel arme vrouwen, die niet een paar euros konden missen voor wat voorjaarskleur in huis. Wel gek dat ze met de auto waren gekomen, een béétje arme vrouw komt te voet, lijkt mij, maar wat weet ik ervan.

Ik fiets iedere dag mijn trainingsrondjes. Geleidelijk opgevoerd van 1 rondje op dag 1, een extralang rondje op dag 2 maar op dat extra stukje werd ik nagestaard door 7 bouwvakkers en achterna gerend door 2 kijvende hondjes dus op dag 3 deed ik 2 gewone rondjes, op dag 4 en 5 waren het er 3. De hartslag loopt niet onverantwoord op en het herstel is vlot, ik ben erg tevreden. Morgen 4 rondjes. Ik doe ongeveer 10 minuten per rondje. Systematische training. En dat terwijl ik die fiets eigenlijk al in de verkoop had willen doen omdat ik toch nooit meer fietste. In hetzelfde kader woog ik Harissa's zadel en alle tuig, inclusief halster en touw: 20 kg. Het is maar dat het ergens genoteerd staat.

Zaterdag regendag. Mooi. Achter de pc, koffie, Het Ventje op schoot, regen heeft zijn voordelen. De paarden vinden het ook prima, als het regent zijn er geen vliegjes. Na een tijdje gaat dat binnenzitten wel weer vervelen, en het werd tijd voor de voorjaarsschrobbeurt van het terras. Ik kan zo reclame maken voor dit schoonmaakmiddel, kijk maar hoe het groen eraf vliegt. Tralalala! Dan vraag ik er patent op aan en iedere keer als iemand het gebruikt krijg ik 10%. Het heet: regenwater.

schrobschrob01

Daar komt helemaal geen bleekmiddel of algenbestrijder aan te pas. Met mijn favoriete schrobber en de trekker is het gauw gebeurd. Kijk, ronde bovenkant voor meer schrobcomfort, zijdezacht beukenhout en een sjiek metalen bandje voor het mooi. Daar kan ik geen patent op aanvragen, gewoon bij de Carrefour gevonden voor weinig geld. Bijt niet in de handpalm en voelt fijn aan. Schrobt lekker. Nooit meer een andere, ik snap niet dat er nog te dunne metalen met plastic overtrokken stelen worden gemaakt als het ook zo kan. In het algemeen: fijn gereedschap vergroot de levensvreugd, in elk geval die van mij.

schrobschrob02

Dat ik na afloop meteen de tuinstoelen buiten heb gezet op ons schone terras is misschien een beetje gek. Het regent en het is wel heel vroeg in het jaar. Maar dat kan mij niets schelen.


Vorderingen

Het is weer niet echt logweer. Te mooi. We maakten een paar fijne middagritten, waarbij we onder andere een groot zwijn zagen (Titan zag hem het eerst), een paar reeën, en het resultaat van de activiteiten van een ambitieuze bever. Ik dacht dat die het normaal op dunnere boompjes voorzien hadden maar deze had zijn voortanden in een dikke eik gezet. Volgende keer een foto maken, dan kunnen we de vorderingen volgen totdat de boom met een doffe klap over de weg valt. Geen idee hoe bevers dat stadium managen. De woudreus moet natuurlijk niet op hun burcht vallen.

Gistermiddag kwam er een paar keer een stoere fietser langs ons huis naar boven geknard. Training zeker. Dat bracht me op het idee dat ik daar ook weleens wat aan mag doen, de eerste wedstrijd is over minder dan twee maanden en ik kan Harissa toch niet al het werk alleen laten opknappen. Ik had al meer dan een jaar niet gefietst. R pompte de banden op en ging voor de aardigheid mee. We trapten naar de ruïne, dat is het steilste stuk, en nog even verder om naar de voortgang van de waterleidingwerken te kijken, waar we ook nog een nieuw paadje 'ontdekten' om aan de overkant te komen van het beekje daar stroomt. Mijn conditie viel me niet tegen. Als ik dit vanaf nu iedere dag doe, telkens een stukje verder of sneller, dan moet ik de vooruitgang objectief kunnen bijhouden. Een app zou ook handig kunnen zijn, misschien weet iemand een goede?

Zondag waaide het zo hard dat we een bosrit niet verantwoord vonden. Wat zouden we dan eens gaan doen? Zomaar een stukje kuieren in het strookje gekapt bos, de voormalige bosrand, achter onze omheining. Daar kan onmogelijk een boom op ons vallen. Dat strookje is handig als we uitrijden maar het midden ligt zo vol hopen sparrentakken en is zo overwoekerd met bramen dat we er alleen maar omheen kunnen rijden. Geen doorkomen aan. Dus als we daar nu eens wat bramen en takken uit de weg ruimden? Dan kunnen we voortaan dwars doorsteken. Wij en een bosrand ... in no time, eh nee: na een middag stevig zweten, hadden we een breed pad. We leidden de paarden erover heen en lieten ze wat grazen. Ze vonden het goed. Als dat strookje van ons was, konden we er een mooie galopbaan met oefenhindernissen aanleggen, alleen natuurlijke obstakels zoals boomstammen dwars over en boompjes om te kunnen slalommen. Dat alles temidden van de lijsterbessen en vlieren die daar tussen het stekelgewas beginnen op te schieten. Idyllisch. Goed plan. Nog wel even de eigenaar ompraten. Wordt misschien vervolgd.

De sneeuwklokjes zijn uitgebloeid en heel het bos staat vol gele narcissen, hellingen en hellingen vol. Alleen onze eigen narcissen bij de roundpen zijn nog niet open. Blijkbaar is het in Suxy echt een beetje kouder dan overal om ons heen.

vriendelijk

Tot slot een foto om te bewijzen dat ik ook heus weleens vriendelijk kijk. R moest natuurlijk wel heel snel knippen, zo'n moment is zo weer voorbij.


Van alles wat

Twee dagen regen kregen we, precies goed voor het inregenen van de kalk, en gunstig voor het bakken van appeltaart. Voor het Grand Feu zaterdagavond was de regen minder handig, het duurde even voor de grote toren aan alle kanten brandde maar hij was weer vakkundig opgebouwd door de Club des jeunes en na een uurtje stortte het middendeel in één keer in. Thema dit jaar was blijkbaar 'vreemde volkeren', we zagen in elk geval een klassieke Egyptenaar met hoofdtooi, een Romein met blote kuiten en zomaar een Arabier. Er waren meer mensen dan vorig jaar maar niet meer bekenden. Wel kregen we een bise van Père Noel, die wij gemakkelijk herkenden ook al was hij incognito. Zondagochtend veegden we overal in huis de confetti op, die door Timéo met ruime hand over alle aanwezigen was uitgestrooid. Dit jaar waren er geen jachthoornblazers, maar eerlijk gezegd mis ik die pas nu ik dit schrijf. Zo. Het eerste van de belangrijke dorpsfeesten zit er alweer op.

Maandag hadden we weer les van Sunshine. R leerde te paard het hek opendoen. Dat kon hij al wel, maar nu werden de puntjes op de i gezet. Netjes en beheerst, een pas voorwaarts twee opzij, en dan het been er snel weer bij, de quickstep. Sunshine verordonneerde dat Titan en R voortaan alle hekken open en dicht moeten doen en daar moet ik op toezien. O, goed.

Dinsdag raapte R langs ons weggetje alle blikjes en lege flessen uit de berm op, vier grote zakken vol. Er lag nog meer allerlei wonderlijk afval, zoals een glasplaat in het bos en een doos met kleding, een spanningsmeter en kinderfoto's. Een blikje uit het autoraam werpen snap ik nog, dat is ook wel helemaal fout, maar wie rijdt er nu over een verlaten weggetje en besluit dan dit een goed plekje is om zich van zijn glasruit te ontdoen? De mensen zijn gek.

Omdat we iemand een foto wilden sturen van de vorderingen bij het huis-in-aanbouw verderop in de straat, stapte ik even uit toen we daar langsreden. Alleen had ik mijn foon per ongeluk op 'selfie' staan, en daar ik nog nooit eerder een selfie had gemaakt (Het Ventje wel) plaats ik hem hier. Mijlpaal. Schrik niet. Nee, flatteus is hij niet, dat zijn selfies toch nooit? Ik moest me concentreren en dat schermpje spiegelt.

selfie

Tot slot kan ik melden dat het plan om met de paarden naar zee te gaan eind april doorgaat. De boxen zijn gereserveerd en het appartement gehuurd. Dat zal me wat worden, voorzover we weten hebben ze geen van drieën ooit de zee gezien en ook voor ons is het alweer heel lang geleden. Of alledrie de paarden meekunnen weten we nog niet, maar in oppas (vooral voor Het Ventje) is al voorzien. Zin in!


Weer druk bezig

Alweer een week voorbijgezipt zonder logje. Te mooi weer. Overdag zijn we buiten en 's nachts in bed, logtechnisch ongunstige omstandigheden.

Zaterdag, de eerste echte lentedag, reden we met Titan en Harissa drie uur door het bos, onder vogelgefluit en buizerdgekieieiewww. Het water in de Semois en de beekjes stond na alle regen van vorige week heel hoog. Waar normaal het water 10 cm diep is, was het nu wel 40, met echte stroomversnellinkjes. Titan vindt het leuk om in het water te graven met zijn hoef en het tot om zijn oren te laten opspatten.

stroom

's Avonds aten we mi-cuit bij een paardenkennis met een restaurantje een dorp verder. We waren daar de hele winter niet geweest omdat ik er in het donker en bij ijzel en sneeuw niet graag op uitga om ergens te gaan eten. Intussen was zijn paard verongelukt (dat hadden we wel gehoord) en zijn vrouw vertrokken (dat wisten we nog niet). Zo staat opeens een heel leven op zijn kop. Het herinnert ons eraan dat we zuinig op elkaar moeten zijn en blij dat het met onze paarden goed gaat.

De rest van de week was het al even prachtig weer. De sneeuwklokjes bij de roundpen zijn volop open maar nog geen enkele narcis. We maakten nog een mooie rit, wandelden met de paarden en het veulen aan de hand en hadden les (keertwendingen om de voor- en achterhand). In ons straatje is de bouw van een nieuw huis begonnen, de omtrek is uitgegraven en de regenwatertanks zijn ingegraven. Komt ons allemaal bekend voor. Jay wilde wel even over het terrein rondstappen, de paarden hebben altijd wel interesse gehad in grondverzet en grote graafmachines.

Omdat er voor zaterdag een hoop regen is voorspeld, leek het een goed idee om er morgen, vrijdag, een hele dag met de paarden op uit te gaan. Brood mee. Dan was het handig om vandaag, donderdag, even wat kunstmest te gaan halen, dan kan die vervolgens mooi de grond in regenen voordat de paarden die wei in gaan. Goed plan, op naar Talbot met de aanhanger. Nog even vragen daar, aan de-meneer-die-alles-weet-van-mest-en-kunstmest-en-grondverbetering en die ons vorig jaar ook zo goed van advies heeft gediend, hoe het ook alweer zit met het opstrooien van kalk. Dat hoeft toch zeker niet elk jaar? Jawel. Bij grond die zo sterk verzuurd is moet het drie jaar achter elkaar. Aha. Als de-meneer-die-alles-weet-van-mest-en-kunstmest-en-grondverbetering het zegt. Dan moeten we morgen terugkomen met de trailer en twee keer rijden, want twee ton kalk is veel te veel voor ons aanhangertje.

En al die kalk moet ook meteen vrijdag worden uitgestrooid in verband met de regenvoorspelling. Plus twee weken later de kunstmest. En weer twee weken daarna kunnen dan de paarden de wei in. De tijd dringt. Het kan net.

Dus. Morgen, vrijdag, geen dagtocht maar rondjes door eigen weiland met trekker en kunstmeststrooier. Ook interessant.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR