rss     196825
logo
 
maandag 23 oktober 2017

Grof geschut

Deze mijlpaal mag wel even gelogd worden. De versnipperaar aan het werk. Om 8.15 uur begonnen (zo vroeg was het dus toch niet) en om 11.15 uur was het hele tracé gebeurd.

crossbaan04

De eerste ronde. Morgen de afwerking, het frezen, dat zal wel iets meer tijd kosten. Toch is het al een mooi pad.

crossbaan05

Intussen, in een veld hier niet ver vandaan (aan de overkant) ...

crossbaan06

Hoezo enge grote machines met grof geschut aan het werk? Daar liggen wij niet wakker van.


Aan de slag

Vrijdag de versnipperfirma even gebeld. Ja, voordat de kerstbomengekte toesloeg kon Jean-Phillipe nog wel komen snipperen en frezen in onze nieuwe bosstrook achter het huis, even in de planning kijken: maandag om 07.30 uur, schikt dat? Zoals in: nu maandag, heel vroeg? Ja, meteen na het weekend, en zo vroeg is dat niet. Goed, afgesproken.

Daar hebben we wat voorwerk aan, want we moeten het tracé nog uitzetten. Nu meteen. Om te beginnen naar Goffette voor een paar bosbouwmarkeerspuitbussen. Roze moet opvallen. Vervolgens twee grote stronken omkettingzagen die in de weg staan. En dan het markeren van de te snipperen strook. Eerst maar eens een selfie.

crossbaan01

Overall aan, laarzen chaps en handschoenen. Er staan kleine boompjes, er liggen hopen gladde oude sparrentakken en over dat alles heen ligt het bramenoerwoud.

crossbaan02

We zetten het tracé uit met paaltjes en draad en spuiten roze verf op de route. Alles bij elkaar 500 meter bramenworstelen. Af en toe valt er een bui. We gaan allebei een keer onderuit de bramen in en dan is het lastig overeindkomen tussen al die prikstruiken. We hebben weer veel pret gehad, er is toch niets leukers dan werken in de bosrand, vooral voor iemand die gisteren door een baldadige Harissa is afgebokt en op haar rug op het roundpenzand belandde. Dat kan iedereen gebeuren, en het is juist goed om de volgende dag een beetje in beweging te blijven anders gaan die spieren maar vastzitten.

We kwamen tot net over de helft. Morgen de rest. Als alles straks klaar is kunnen we er met de paarden over en dan leggen we er een paar hindernisjes in aan, dat zal ze aanstaan. Abwechslung muss sein.

crossbaan03

Hoe gaan we dit veld noemen, vroeg R. We hebben het ruïneveld, het zwembadveld en de overkant. En deze strook? De crossbaan, zei ik. Past precies bij een stel gepensioneerden die nog niet uitgeraasd zijn.


You load 16 ton ...

Okee, geen 16 zoals Big Bill Broonzy zong, maar we haalden woensdag wel 2,2 ton kalk bij Talbot. Dat bedrijf levert voedergranen, kalk en kunstmest in het groot maar kijkt toch niet neer op mensen zoals wij met een (naar verhouding) heel klein trailertje, waar per keer 1,1 ton in mag. We reden dus twee keer. In het kantoortje konden we tijdens het afrekenen constateren dat ook dit jaar niemand naar de planten had omgekeken, ze stonden er nog iets droeviger bij dan vorig jaar. Mannenbedrijf daar.

talbot

Thuis schudden we de 50 kg zakken leeg in de strooier en R reed er het zwembadveld en het ruïneveld mee rond. Klus geklaard. Nu hebben we wat regen nodig zodat de kalk in de grond wordt opgenomen en over een week of twee gaan we de mest uitrijden en de weilanden slepen. Later dit jaar als de paarden het gras aan de overkant op hebben dan nog eens hetzelfde voor dat weiland.

Net als vorig jaar. Ha. Alles doet het nog.


A nice busy time

Omdat Olivier een van zijn paarden wil verkopen maar geen goede camera heeft voor mooie verkoopfoto's, maakten wij er een paar voor hem, nadat we het dier geborsteld hadden en van een mooi halster voorzien. De kleine zwarte staat in de wei met Paprika, de moeder van 'onze' Kir. Ze is nog steeds even lief. Deze zomer is ze in een manege in de buurt beleerd. We constateerden dat ze daar in elk geval niet naar haar hoeven hadden omgekeken want die zagen er niet uit, te lang en met een een stukje uitgescheurde hoefwand. Dat kon zo niet langer. Het is niet dat wij alle paarden in de wijde omgeving willen redden (eigenlijk wel, maar dat kan nu eenmaal niet), maar Paprika heeft bij ons een speciaal plekje.

Dus haalden we thuis het hoefgereedschap op en R knipte en vijlde de hoeven zo goed mogelijk bij zodat ze niet verder inscheuren en het dier weer normaal kan lopen. (Kids! Don't try this at home! Echt goed bekappen en eventueel de stand corrigeren is vakwerk voor een goede smid die er vier jaar voor heeft doorgeleerd, met hoeven kan veel misgaan en voor je het weet loopt het bloed er aan alle kanten uit bij wijze van spreken). Nu zijn ze in elk geval weer een paar weken netjes.

smid

's Middags maaide R de refus in het achterveld en het ruïneveld. Dat ging niet zonder spektakel. De tractor startte wel meteen al was hij maandenlang niet aan het werk geweest, maar toen hij nog maar net op gang was: KNAL! en een grote witte rookwolk. Bleek de poederbrandblusser uit zijn houder getrild, onder de trekker door gerold en door de maaier aan gort gemaaid. Geen schade behalve aan de brandblusser.

brandblusser

Verder maar weer. Even later: KNAL! en stilte. Motor afgeslagen en wat lag er nu weer achter de maaier? De vier contragewichten van samen 60 kg die voorop de trekker horen te zitten. Bout afgebroken. Geen schade behalve die bout, zelfs niet aan het maaimes, maar het is duidelijk tijd voor wat tractoronderhoud. De rest van het maaiwerk verliep zonder problemen.

De paarden staan nu aan de overkant, ook 's nachts. Morgen kalk halen en strooien in de gemaaide weilanden, so we'll have a nice busy time.


Altied wat

In het kader van Le Weekend du Cheval bezochten we in Nivelet een paddock paradise, waarvan de eigenaar ook aan 'natuurlijk bekappen' doet. Mooi aangelegd en doordacht, maar die paarden daar maken zelden een interessant uitstapje de wijde wereld in, was onze indruk. 's Middags bekeken we de installaties van een western manege in de buurt. Mooi nieuw gebouw, maar paarden in kleine boxen en modderige paddocks. Zo is er altied wat.

Dinsdag kwam Olivier 40 balen hooi extra brengen zodat onze aanhanger nu helemaal volgepakt zit. Het land van Chantal is verkocht en zijn geiten heeft hij verplaatst naar een van zijn andere weilanden, hij heeft er genoeg en nog een oogje op meer, want er is alweer een boer in het dorp die ermee stopt zonder opvolger.

We oogstten de eerste kastanjes van ons boompje. De bolsters zijn 1,5 cm in doorsnee en de kastanjes zelf 5 mm. Nog een paar jaar geduld voordat er pompoensoep met tamme kastanjes gegeten kan worden. Aan een frambozenstruik in de nieuwe bosrand ontdekte ik daarentegen een flinke lading vruchten. In oktober? Die plant is van slag maar wel goed bezig, ze waren heerlijk, groot, gaaf en zonder wormpjes. Er kwamen er zeker 50 af.

canadezen

Woensdagmiddag kwamen Sunshines ouders en een tante naar Gygy kijken. Na het longeren betekende dat een huis vol Canadezen. Sunshines moeder kreeg mijn gitaar in het oog. Of ze even mocht? Natuurlijk, ik doe er weinig mee maar hij was gelukkig wel gestemd, anders val je zo door de mand. Ze heeft een goede stem en het werd een zang- en spelavond met wijn en Scotch, die mij deed denken aan lang geleden, als vrienden hun instrumenten meebrachten naar verjaardagen en er samen werd geïmproviseerd, zo nodig met pandeksels en pollepels.

Donderdag maakten we een mooie herfstrit, waarbij Titan door achteloos aan zijn neus krabben zijn bit wist los te wurmen, maar R sprong meteen uit het zadel en fixte het. Goede ruiter. Verder maakten we het spiegelprojectje af, en R de alarminstallatie. Mijlpalen. Zodadelijk komt de jongste kleindochter logeren (met haar ouders, ze is nog geen vijf maanden oud). Altied wat hier.


Bitloos

Af en toe gaan we een eind wandelen. Te voet dus, maar wandelen zonder paard is zo saai. Met een paard aan het halstertouw is wandelen extra leuk want dan kun je onderweg steeds naar je paard kijken en hem/haar bewonderen en des te duidelijker zien wat een fijne, knappe en lieve dieren het zijn, en wel vanuit een heel ander perspectief dan wanneer je erop zit. Ik ben een groot fan van ernaast lopen.

Met al die hellingen hier leidt dat op langere wandelingen weleens tot vermoeide knieën (bij mij) en dan klim ik wel bij een van de meisjes op de rug. Zolang ze zich naar behoren gedragen kan dat best, zonder zadel en met het halstertouw onderaan het halster vastgeknoopt.

Dat laatste is wel een beetje behelpen. Dat kan beter, en nu R helemaal de smaak van het halsterknopen te pakken heeft, knoopte hij er een met twee ringetjes opzij, waaraan een teugel of touw kan worden vastgeklikt.

bitloos

Ik probeerde het uit in de roundpen. Veiligheid voor alles. Na een paar rondjes voltes halve voltes halthouden en achterwaarts gaan was duidelijk dat a) Harissa uitstekend reageerde en b) het geweldig leuk vond. Na elke manoeuvre die we uitvoerden zonder dat er een bit aan te pas kwam, zag ik dat ze uitgebreid liep te 'lippen' om niet te zeggen slurpen. Haar boodschap: 'hee, ik deed alles precies goed, zagen jullie dat, helemaal geen bit nodig!' Ze had gelijk, aan het touw trekken was niet nodig, ze reageerde op lichte druk.

Een bemoedigend begin. R is nu aan het rondkijken naar bijpassend gekleurd dikker touw bij wijze van teugel, waar hij met een vernuftig gereedschapje (een splicing fid of splitsnaald) gespen en haken aan wil splitsen. En dan kunnen we verder in stijl experimenteren met bitloos rijden.


En dan nu iets heel anders

Er komt toch haast niemand meer loglezen dus kan ik mij dit wel even permitteren.

Hemeldonderweder.

Een datumvergissinkje. Zet ik zo weer recht.


Echt logweer

's Morgens regen en wind, overtuigend herfst. Voor de eerste keer hadden we overdag de houtkachel aan. Met de boodschappen kwam een pompoen mee voor soep, goudreinetten voor appeltaart en speculaas voor bij de koffie. Dat benadert herfsttechnisch gesproken de volmaaktheid.

Het was ook precies weer voor het afmaken van ons spiegelprojectje, waar R van een overdreven brede spiegellijst door kundig zagen er twee heeft weten te maken, die nu bijna zijn afgelakt. Nog één lakbeurt, waarbij ik meteen het trapje meeneem dat nog de kleur had van de kledingrekken in het vorige huis, een eeuwigheid geleden

Zeven jaar geleden om precies te zijn. Om deze tijd in 2010 reed R zijn eerste ritje in Wyoming, meteen met een shankbit en leren chaps, toemaar. Hij zat nog niet zo rechtop als tegenwoordig maar toch niet gek, voor zo'n allereerste keer.

cowboyr

Wat een geluk dat hij het leuk vond. Anders zaten we nu niet te genieten van alweer een herfst in Suxy.


Het nuttige en het aangename

Dinsdag ondernamen we een expeditie naar Ikea. We denken dat we na twee jaar weten welke lamp we in de woonkamer willen in plaats van het peertje, tevens had ik online een mooie bank gezien daar. Nu bleek die lamp alleen nog in 35 cm verkrijgbaar en de bank zat voor geen cm. We zagen wel een andere bank, waarover we nu kunnen dubben, we kwamen buiten met een mooie pureestamper en een bak voor mijn broodbakkerijspullen, zodat ik niet meer telkens zes keer hoef te bukken maar alles in een keer uit de kast kan trekken, en een lampje voor in de hal waar het oude laatst kapotging. Als iemand nu ook nog weet waar we aan de welbekende rijstpapieren lamp van minstens 70 cm doorsnee kunnen komen, komt dat ook nog rond.

broodbak

We aten ook bij de grote meubelzaak, heel lekkere pompoensoep die ik thuis ook ga proberen, goede groene salade met kip, en per ongeluk mayonaise op ons broodje, zodat we net echte Belgen waren, maar niet helemaal want wij vinden nog steeds boter veel lekkerder op ons brood. Mayo is voor op friet en daarmee uit.

Tegenover het woonwarenhuis is Décathlon, waar ik de warme wintervariant van mijn rijbroek wist te scoren. Die broeken zijn eigenlijk voor hardlopers maar werkelijk geweldig voor de ruiter tijdens wedstrijden en andere lange ritten. Geen naden! Daar kan geen spijkerbroek tegenop en een 'echte' rijbroek ook niet en die kost het tienvoudige. Dus hoera.

fiador

Verderop vonden we allebei een aantal prima basic T-shirts met lange mouwen zonder teksten logos of ander druk gedoe, en bij AgriVance een paar klipjes voor het nieuwe halster met ringetjes, waaraan R op dit eigenste moment dat ik zit te loggen de fiadorknoop aan het leggen is. Binnenkort kunnen we dus bitloos gaan rijden, om te beginnen in de roundpen.


Zondagse genoegens

Zondag maakten we een mooie rit, nu eens niet naar de Semois maar langs de Vierre. Het begint herfstig te worden, fijn. Niet te warm, niet te koud, de paarden hebben er zin in en er zijn geen vliegen en andere steek- en zoembeesten meer.

Een stukje spatteren in de Vierre is een aardige afwisseling. We zetten elkaar op kiek met de telefoon, dat levert geen kwaliteitsfoto's op maar wel sfeer.

vierre02

Vandaag 1 oktober is het jachtseizoen begonnen, maar dankzij de jachtkalender lopen de jagers en wij elkaar niet in de weg. We kwamen alleen wat wandelaars tegen en een paar vissers, althans lui die met een heleboel sophisticated equipment onbeweeglijk langs de waterkant zitten staren.

vierre01

En Olivier troffen we, met Julie achterop de mobylette, bij de wei van Paprika en Kyra. We vonden Paprika er goed uitzien en hij zou haar binnenkort bij ons onder het zadel komen proberen. Het was een fijn ritje, drie uur door het bos en het water. Heerlijk, herfst.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR