rss     189174
logo
 
maandag 29 mei 2017

Goed idee

Wij zijn geen uitgesproken ochtendmensen, zacht uitgedrukt, en eigenlijk gebeurt hier meestal heel weinig voordat we koffie gehad hebben. Vroeger zombieden we in de auto naar ons werk en dronken daar (akelige automaten-)koffie, maar sinds de pensionering is het leven natuurlijk veel beter geworden. Ten eerste is de door R gezette espresso elke dag weer subliem, ten tweede hoeven we niet de auto in en ten derde niet naar ons werk. Joechhei. Mest ruimen en boxen uitdweilen doen we wel voor de koffie maar dat telt niet, dat is geen werk.

Nu zou het vandaag tropisch warm worden, en dat werd het ook. 's Ochtends vroeg ging het nog, een ° of 23, en ja waarom niet, als we nu eens voor de koffie al een stukje gingen rijden, dan doen we toch wat met de paarden want daar komt anders bij een temperatuur van 32° niets meer van, de rest van de dag. Warme spijkerbroek aan, helm op, pffff.

Wat een goed idee. We voerden het uit, met medewerking van Titan en Harissa, en reden anderhalf uur bij dragelijke temperaturen en zonder vliegjes door het bos. Tussen de bomen was het nog niet heet, de vogels floten en de Vierre kabbelde. Aangenaam.

Om half twaalf pas het eerste kopje koffie, dat dan weer wel. Maar de rest van de dag wel het deugdzame gevoel dat we dan weliswaar 's middags lui op het terras respectievelijk achter de pc rondhingen, maar de hele ochtend al lofwaardig bezig waren geweest. Een beetje Calvinistische gedachte misschien. Maar het beviel in elk geval en we doen het zeker weer.

warmweer

De rest van de tropendag brachten de paarden door in de boxen of onder de eiken. 's Avonds maakten we trouwens nog een wandelingetje naar het beekje met Jay en Gygy, dat was minder. Drukkend warm en zes miljard vliegjes, een kwelling voor mens en dier. Dat doen we dus zeker niet weer.


Zomer

Opeens is het zomer. Boem. De brem bloeit. Alle beukjes kwamen tegelijk in blad, zodat de goten van de boxen verstopt zaten met bladhulsjes. Note to self: volgende keer handschoenen aan bij het schoonmaken van de goten, dan krassen die dakplaten niet zo. Wist ik eigenlijk al maar toch gauw-effe-doen-hè.

zomer01

Woensdag verspreidden we vijf zakken kunstmest op het achterveld en daarmee is het kalk-en-mest-strooigebeuren voor dit jaar geklaard. Ik wiedde het perk met de buddleia's, die staan er niet florissant bij. De beukjes nemen te veel zon weg. Verder lijdt alles in de tuin en in het bosje bij de roundpen onder de droogte. De ergste lijders, zoals de acer bij de voordeur, krijgen nu elke dag een grote gieter water.

Donderdag (hemelvaart) maakten we een lange rit (32 km) met Titan en Jay. Dat is goed voor Jay, ze moet afvallen. Alleen bij de Semois en de Vierre zagen we vakantievierders, welvoorzien van kano's, wandelschoenen, nordicwalkingstokken en vishengels. Ook bij de gemeentelijke bbq-plek was wat volk. Maar verder in het bos: niemand behalve wij, prachtig weer, duizend fluitende vogels en een ree.

De zwaluwen hebben hun nest in box 4 klaar. Het ziet er wel solide uit. Als er een paard die box inwandelt is er niets aan de hand maar als wij dat eens doen, vliegen ze ons verontwaardigd tierend om de oren.

zwaluw

Gygy krijgt deze week elke avond een uur training van R. Ze flext al als de beste, draaft en galoppeert netjes in het rond, verandert van richting op verzoek en draaft keurig over de balkjes. Het komend weekend heeft ze vrij, dan kan ze over het geleerde nadenken en bovendien wordt het veel te warm om te werken.

gygyflex

Omdat het vrijdag stralend zonnig was met harde wind deed ik de dekjeswas, water met groene zeep in de grote zwarte ton, twee keer spoelen, nat ophangen over de roundpenomheining, en aan het eind van de middag waren ze droog. Ik deed zelfs mijn pantoffels in de was (in de wasmachine), samen met wat spijkerbroeken, een experiment dat goed afliep: ze zijn weer als nieuw. Verder ge-experimenteer: twee pizza's gebakken. Heel heel lang geleden kon ik dat, maar ik wist niet meer hoe het moest, dus gegoogled. Honderd websites met tweehonderd sterk uiteenlopende opvattingen over de enige juiste methode. Dus zelf het wiel maar uitgevonden, helemaal from scratch, dus meel, gist, olie, water, kneden en rijzen die bodem, en ze lukten nog ook. Aardbeien met slagroom toe. Zomer.


Blij mee

Wat een leven toch hè. Supertevreden.

etalle04

Na de wedstrijd nog even op de foto met z'n tweeën en dan lekker de paddock uit, de trailer in en naar huis.

etalle03

Op onze lauweren rusten, tenminste Harissa. Maandag maakten we alweer een mooie bosrit met Titan en Jay, en R werd door Sunshine ingewijd in de training van Gygy het veulen.


Fame!

'Aankomen is winnen'. Dat is het motto van de endurance sport. Met andere woorden: als je de wedstrijd met een gezond en wel paard weet uit te rijden, doet verder niets er meer toe. Dat is gelukt, Harissa deed het prima en bij de eindcheck noteerde de veearts allemaal mooie punten voor hartslag, rug, slijmvliezen en al die andere controleonderdelen.

Goed aangekomen, dus gewonnen. Ook de groom (R van InR) heel erg bedankt. We zijn erg tevreden.

etalle01

Maar ik moet zeggen dat op het erepodium staan toch ook wel een heel leuk gevoel is. En links en rechts gefeliciteerd worden, en overal vrolijke gezichten tegenkomen. Fame!

etalle02

Dat rondt de dag wel extra fijn af.


Allemaal voorbereiding

Aanstaande zondag is mijn eerste endurancewedstrijd dus moest ik maar eens wat trainen. Nou ja trainen, ik vind dat Harissa genoeg in vorm is voor 30 km en ikzelf ook, maar het was toch een goed idee om te kijken hoe ons dat afgaat en te checken hoeveel we moeten draven om aan 13 km/u te komen. Dankzij de nieuwe gps (Polar M400) om mijn pols kan ik dat nu allemaal gemakkelijk in de gaten houden. Snelheid, afstand, gemiddelde snelheid, en thuis kun je dan de gereden route op de kaart nakijken, handig hoor.

Dus, zaterdag maakten we een rit van 26 km, samen met R en Titan, zodat ik die dinsdag nog eens kon doen maar nu in het endurancetempo. Ik ben een held in verdwalen als R er niet bij is, dus die eerste keer moest ik goed opletten om tijdens de trainingsrit zonder hem niet de weg kwijt te raken. Kijk, dit was zaterdag.

training01

En dit was dinsdag. Het ging prima, Harissa draaft goed door tegen de 17 à 18 km/u zonder moe te worden, ons enige oponthoud werd veroorzaakt door de kleine schermutselpartijtjes die ze onderweg graag aanricht. Onverwacht de berm in springen, niet vooruit willen maar alleen omhoog, en dergelijke. Een beetje dwarsliggen wil ze altijd wel, vooral als we alleen op pad zijn. We kwamen een zwijn tegen en een vos, twee loslopende honden, een dame in een rolstoel en een bosarbeider die aan zijn been gewond was, maar daar raakte ze niet door van de wijs, en ook het niet-de-weg-kwijtraken gedeelte van het trainingsgebeuren lukte. We schoten goed op met een gemiddelde van 10,5, wat zonder geschermutsel vast wel tegen de 13 km/u aan te brengen is.

training02

Alleen hee. Opeens was het afgelopen. Hobbeldehobbel, verdraaid: hoefijzer kwijt. Dat komt neer op een lekke band. Afstijgen en ernaast gaan lopen. Warm! En een steile hellingen, onmenselijk gewoon. Het was goed om weer eens te ondervinden wat de paarden allemaal moeten versjouwen met ons op hun rug, maar nu lag wel mijn trainingsrit in duigen. We sjokten samen helling op helling af en bijna aan het eind stond R klaar met flessen water om het paard te koelen en een emmer om haar te laten drinken. Niet dat dat hard nodig was nadat we 5 km gestapt hadden maar dat watergeven gebeurt ook tijdens de wedstrijd en dat moest dus geoefend worden. Harissa keek er niet van op, ook niet van het opnemen van de hartslag met de hartslagmeter. Voordraven hebben we goed geoefend, dat kunnen we.

training03

Dat was dan de wedstrijdvoorbereiding. Vrijdag komt Fred voor een nieuw ijzer en zaterdag maken we nog een rustig ritje van een uur in stap en dan moet het goed zijn voor zondag. U zou mij Hals- und Beinbruch kunnen wensen.


Weer van alles

Wat is er over afgelopen week ook alweer te webloggen? Ik weet de helft niet meer, dat komt ervan. We sleepten het achterveld, strooiden er kalk en zetten het af. Geen paarden meer daarin tot eind van de herfst. Ze lopen nu in het ruïneveld, het gras groeit eindelijk.

Zaterdag maakten we een mooie lange rit, brood mee, en we staken weer eens de Semois over. Het water stond niet hoog, ondanks de regen van de laatste dagen, en we klosten naar de overkant en weer terug zonder moeite. Volgens mij lette Harissa deze keer goed op voordat ze een slokje nam. Vorige keer, toen we aan zee waren, bleek het water opeens vies zout, daar zou ze dit keer niet zomaar intrappen. Maar het viel mee, de Semois smaakte normaal, zonder onverwachte fratsen. Hoe zouden paarden ook het verschil tussen zeewater en rivierwater kunnen weten, of dat de wereld veel groter is dan zij kennen, of wat een verkiezingsprogramma is, of wie het songfestival gewonnen heeft. Ik noem maar wat. Het heeft geen belang voor ze, ze kennen alleen hun eigen ervaring.

semois

Verder is al het tuig en de zadels van zand en zout ontdaan en in de olie gezet, een heel karwei. Ook ligt het kachelhout inmiddels opgestapeld in de carport op een degelijke vlonder die in een achternamiddag in elkaar werd gezet, we horen de koekoek dagelijks, 's avonds roepen de uilen en de beukjes komen in blad. Sommige van onze siergrassen groeien zienderogen en andere laten tergend langzaam één sprietje zien. De pioenrozen hebben knoppen, en we weten nog altijd niet welke kleur daar uit gaat komen. Twee zwaluwen zijn erin geslaagd om op een elektriciteitsdoosje in de boxen een nest te metselen ondanks de gladde wanden en het minieme oppervlak van dat doosje. Maar hopen dat het stevig zit.

Gygy wordt door R onderwezen in het geven van voetjes en dat gaat elke dag beter. Het is een gezellig diertje dat graag zo dicht mogelijk bij je komt staan en in alles bijt, zoals het touw, je laarzen of de pijpen van je spijkerbroek. Even kijken of het een en ander eetbaar is, of in elk geval beknabbelbaar. Dat is de leeftijd.


De stand

Laat ik eens even de stand opnemen. Waar is een weblog anders voor.

De carport. Hij staat, hij is goed, en er ontbreekt nog maar één op de foto onzichtbaar paneeltje rechtsachteraan, waarvoor de carportbouwers binnenkort terugkomen. Ja nee, echt. Ons huis lijkt nu net een huis met maar liefst vier verdiepingen. En handig dat hij is, R kan nu zijn klompen droog buiten laten staan, hij kan friet bakken zonder regen sneeuw of hagel in de olie, hij kan zagen wanneer hij maar wil, de paardendekjes kunnen drogen in de buitenlucht ook als er eens een bui dreigt, en Het Ventje heeft er een prima uitkijkpost bij. Hij heeft ook uitkijkposten bij de voordeur, in de snippers bij de keukendeur en op het terrastafeltje, maar die zijn niet overdekt. Armoede. Je vraagt je af hoe hij het tot hiertoe heeft kunnen volhouden. Zodra dat paneeltje geplaatst is en R een vlonder heeft gemaakt, kan ik er het haardhout gaan opstapelen, de oorspronkelijke reden dat we over een carport zijn gaan nadenken. Dat hoeft dan niet meer buiten en/of in de garage te liggen en je kunt erbij om het kacheltje te vullen ook als er een halve meter sneeuw ligt. Een carport is onmisbaar voor zoveel doeleinden. Je zou er zelfs de auto in kunnen zetten. Ja, doe eens gek. Zodadelijk gaan we eten bij Au Stop - op de allereerste dag dat het restaurantje open is - en als we daarna weer thuiskomen, proberen we dat eens uit. Kijken of hij past.

carport

Verder hebben we sinds kort weer vier paarden in de wei. Liggend de drie van ons en staand Gygy, het veulen van Sunshine, een Quarter Horse van een jaar oud.

viersolids

Het is een lief diertje en ze blijft een jaar, of twee. Eindelijk uitzicht op vier effen bruine paarden. Dat bevalt mij, en tenslotte zijn wij degenen die er de hele dag tegenaankijken.


Let's go to the beach

Ik ga naar het strand en ik neem mee ...

... mijn handtas met de autopapieren, o nee toch niet, zodat die door de logees die op Het Ventje passen inderhaast moet worden nagebracht ... emo_blush

alamer01

... mijn paard, de enige echte Harissa ...

alamer02

... mijn andere paard, de enige echte Jay, die door Sunshine het woelige water in wordt geduwd, en natuurlijk oom Titan met R, die al rijdend kans ziet foto's te maken ...

alamer03

Na drie dagen pret met de golven en lange snelle galopraces langs het strand keren paarden en ruiters van onder tot boven bespetterd terug.

alamer04

Eenmaal weer thuis zijn er die rusten ...

alamer05

... en weer anderen doen de vakantiewas.

alamer06

Happy birthday to me, en nog vele jaren meer van dittum!


Halfweg

De carportbouwers bouwden ook woensdag voort zover als mogelijk was. De ontbrekende flapjes liggen ergens ver weg in Vlaanderen in het stadium van lassen en poedercoaten en de rest van de opbouw moet wachten tot dat klaar is, waarschijnlijk begin volgende week. Het dak ligt er nog naast, evenals de zijpanelen, en tot slot moeten de tegels nog gevoegd. De mannen brachten deze keer wel de hoefijzerbol mee die we cadeau gekregen hebben zodat we, zoals de bedrijfsleider zei, niet ontgoocheld hoefden zijn. In elk geval hebben we nu een bouwwerk met de vorm van een carport, alleen een waar je niet droog onder blijft.

halfaf02

Niet dat dat een probleem is. Het regent toch niet. Dát begint een probleem te worden. Het gras in de weilanden groeit niet, de Acer palmatum droogt uit, het gazon kan niet bemest. Vandaag werd er sneeuw hagel donderslagen en regen voorspeld, maar ho maar. Mooie wolkenluchten ja, maar er viel niets. We halen de paarden 's avonds uit het weiland en voeren ze hooi in het achterveld, anders hebben ze het gras zo op en wat dan. Crisis.

Voor de rest is alles best. Het vertrek van Stracciatella en Cap verliep vlekkeloos en ze zijn weer in Oliviers kudde opgenomen. Naast Paprika en Kir lopen er daar nog een stuk of vier andere paarden en het is leuk voor Cap dat er nog een veulen is. Rennen spelen en bokken in een weiland van een paar hectare met bomen en struiken eromheen. En een hooiruif, want ook daar wil het gras niet groeien.


Vertrekken

De carportbouwers arriveerden zoals gepland en na een aanvankelijke schrik ('alle palen zijn 10 cm te kort', maar dat bleek aan de tekening te liggen) schoten ze aardig op. Helaas bleek halverwege de middag dat er aan twee palen onmisbare flapjes ontbraken, zodat ze niet verder konden. Ze lieten alle materialen liggen en staan voor wat ze waren, waaruit we opmaken dat ze morgen terugkomen om het af te maken. Niet dat ze dat met zoveel woorden zeiden, we zagen ze wel vertrekken en ze zwaaiden ook nog, maar het kan evengoed volgende maand worden. Maar laten wij niet meteen pessimistisch doen en gewoon morgen afwachten.

halfaf

Verder haalden we onze allerlaatste hooibalen, nog geen enkel jaar eerder hebben we de hele stapel op gekregen. We harkten en veegden de hooischuurvloer aan, waarop Le Paul (90) kwam aanhollen om te zien wie er boven zijn hoofd aan het stommelen was. Toen hij zag dat wij het waren, verzekerde hij ons nogmaals dat we ons hooi ook volgend seizoen in zijn schuur mogen opslaan, en zelfs 'zijn leven lang'. Uiteraard wensen wij hem, ook zonder eigenbelang, nog een heel lang leven toe. Sophie bijvoorbeeld denkt daar heel anders over.

cap

Dit jaar was het Stracciatella die in haar eentje het leeuwendeel aan hooi heeft verorberd en er vervolgens voor gezorgd dat onze mesthoop groter is dan ooit. Al dat voer is geïnvesteerd in Cappuccino, die in haar eerste vier maanden goed stevig is geworden. Morgen vertrekken Stracciatella en Cap naar een wei met andere paarden van Olivier. We zullen haar missen, ons knuffelbeertje, dat altijd zo gezellig bij ons komt staan en dan keihard met haar kin op je schouders drukt, gewoon omdat ze het fijn vindt om bij ons te zijn. In elk geval heeft ze bij ons een goede start gemaakt.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR