rss     193147
logo
 
zondag 23 juli 2017

Rendeux 40 km

Snel een paar foto's, het was een lange dag inclusief opruimen de andere paarden verzorgen douchen en wat te eten zien te krijgen.

Mooi bewolkt weer onderweg.

rendeux01

En iets te zonnig na afloop.

rendeux02

Paard en ruiter maken het goed na een relaxte 40 km als 8e geplaatst (van 21) en gekwalificeerd voor 60 km. Maar nu eerst uitrusten.


Ribbetjes2.0

Er is weer zoveel gaande dat ik het amper bijgelogd krijg. Eerst maar het goede nieuws. Zondag maakten we ondanks de zware hitte een mooie dagtocht met picnic. M had haar paard niet weten te laden en Q had geopteerd voor een luie dag, maar ook met slechts vier ruiters zat het tempo er goed in. En wat vindt het gezelschap onderweg, langs de bosweggetjes en in het lauwe water van de Semois, het leukst? Selfies.

selfies

Dan de spectaculaire capriolen van Kir. Na de eerste gewenning, waar wij een oogje op hielden, bleef het rustig. Men hing rond bij de boxen. Goed. We gingen naar binnen. Even later gedender. Jay zat met blikkerende tanden en oren in de nek de kleine achterna, een twee drie vier rondjes met zijn allen door het ruïneveld, achterom en weer terug. Kataklopkataklop. We stonden de race te volgen door het grote raam toen Kir plotseling besloot dat over de houten omheining met schrikdraad springen altijd nog beter was dan verslonden worden door het monster. Ze sprong half ruggelings half zijdelings als een polsstokhoogspringer over de bovenste lat, die brak, smakte op haar zij op het gele weggetje neer, sprong op en was weg. Ik was ervan overtuigd dat ze benen of ribben gebroken moest hebben, maar nee. We stormden naar buiten (waarbij ik toch altijd nog eerst iets stevigs aan de voeten moet in plaats van slippers) en daar liep ze in de zijtuin te grazen, zo te zien ongedeerd. We zetten haar terug in haar oorspronkelijke stukje wei, waar ze niet naar het leven kan worden gestaan, zekerheid voor alles daar we er zondag dus niet waren om op haar te passen, en dat was dat. Pfff, goed afgelopen.

kir01

Maar niet helemaal. Toen maandag het verband rond het been erafging, zat er een flinke bult onder de genezende wond. Abces. Pus. Drupdrupdrup. Pijn. De veearts ontsmette uitgebreid, spoot antibiotica in en pakte het beentje opnieuw in. Mooi blauw verband, veel frisser dan beige. Nu een week lang iedere dag een poedertje ontstekingsremmer en pijnstiller door de picotin en tweemaal daags een grote spuit antibiotica in de mond.

kir02

En hoewel het nog wel erg vroeg is om te zeggen dat Kir al een beetje minder mager is geworden, denk ik dat toch. Een fractie, maar het lijkt de goede kant op te gaan. Als R terugkomt uit Nederland zal hij het verschil moeten kunnen zien.


Ribbetjes

Vrijdag kwam Olivier met een vraag. Welke ontwormingsmiddelen wij gebruikten, want Kir was zo mager geworden en ondanks zijn wormmiddel (twee maanden geleden) en liters voer per dag bleef het tobben. We overlegden even maar niet lang: breng haar maar. Dus korte tijd later kwam ze aan een touw achter zijn brommertje aantrippen.

Inderdaad mager, plus een wond aan het been die weliswaar de goede kant op gaat maar wel verzorging nodig heeft. Bij Olivier staat ze de hele dag in de wei zonder toezicht, maar hier kunnen wij tenminste op haar letten. Niet dat we alle paarden in de omgeving waar wat mee is willen opvangen maar Kir heeft uiteraard een speciaal plekje.

kir

De eerste avond en nacht zetten we haar nog even alleen achter een draadje maar sinds vanmiddag lopen alle paarden bij elkaar. Het komt er op neer dat ze de hele dag in hun boxen staan wachten tot het koeler wordt en ze de wei in kunnen, als de vliegen en dazen slapen. Harissa en Gygy samen in een box, Jay alleen, Kir en oom Titan samen. Hij heeft zijn rol als peetvader meteen weer opgepakt en beschermt het scharminkel als de tantes met kwaaie oren op haar afkomen. Verder beschouwt Kir de box waar ze vorig jaar met Paprika gestaan heeft als 'veilig'. Zo'n wurm moet ook maar zien dat ze zich aan de nieuwe situatie aanpast.

Ons herkende ze nog wel. Het is een lief diertje. R heeft haar gemeten: 1,34m, dat is 1 cm kleiner dan Gygy toen ze bij ons kwam. Maar ze is heel wat lichter. We voeren haar elke dag bij uit de zakken voer die Olivier heeft gebracht. De tandarts is vanochtend geweest en heeft de tanden OK verklaard, het wormmiddel is toegediend, en nu is het een paar dagen afwachten of het werkt. Dat moet al snel zichtbaar worden, dat wil zeggen dat de ribbetjes geleidelijk onzichtbaar worden. We houden het in de gaten.


Van alles wat

Maandag kreeg Gygy les in alleenthuiszijn. Home alone. R en Sunshine gingen op pad met Titan en Jay, en Harissa aan het halstertouw, en ik stelde me verdekt op in het tractorschuurtje om een oogje in het zeil te houden voor het geval Gygy in paniek door de omheining zou rennen of erover probeerde te springen. Maar het ging goed. Na tien minuten rondrennen en hinniken bedaarde ze en kon er een grasje worden geknabbeld. Alweer een onderdeel van de opvoeding afgestreept.

Gisteren kwam Sunshine met Gygy spelen in de roundpen, ze hoefde deze keer niets te leren maar stak natuurlijk toch wel weer iets op, zoals niet bang zijn voor een ristelend plastic zakje aan het uiteinde van de carrot stick, en in geval van toch bang: niet bovenop de mens aan de andere kant van het halstertouw springen. Daarna kreeg ze een grondige was- en knipbeurt met shampo, tondeuse en schaar. Gygy onderging het allemaal zonder fratsen. Wij keken toe en staken onderwijl ook van alles op, dat gaat altijd zo als Sunshine er is. Die doet nooit zomaar wat, zelfs niet als er gespeeld wordt. Gygy ziet er nu keurig uit en geurt als een kapsalon.

Onderwijl kreeg ik een sms-je om de maten op te geven van onze sponsorpolo's. Sponsor? Polo's? Het is voor de wedstrijd in september in Florac waar wij als grooms optreden, en de ruiter én haar grooms krijgen een polo met logo-opdruk van haar hoefsmid. Alweer een polo, ik associeer dat kledingstuk met het golfspel, de donkerblauwe blazer, en de gele lamswollen trui om de schouder, en heb er dan ook nog nooit een gehad, tot mijn eerste wedstrijd want toen moest het. Men mag daar geen T-shirt of zomaar een hempje aan. Ik bestelde online twee zwarte en ontdekte dat ze heel praktisch zijn. Geen gedoe met eronderuitpiepende bandjes, decolletés en dergelijk gefladder meer. Zo zie je maar weer, ik ook altijd met mijn vooroordelen. Niet dat ik ze nu mooi vind, maar straks krijgen wij grooms er dus een met een bescheiden smidslogo, dat is toch wel weer sjiek.

L'eau dure est arrivée. De gemeente levert ons sinds kort harder water (in ruil voor meer druk) maar daar merkten we nog niets van. Tot gisteren: thee met vellen. Vanaf dat moment zetten we thee van regenwater, tot nog toe zonder er ziek van te worden. Het wordt toch gekookt? We zullen zien hoelang dat goedgaat.

In het strookje achter het huis waar in 2014 de bomen zijn gekapt, groeit alles er weelderig op los, vlier, lijsterbes, beukjes, berkjes, eikjes, grassen, enorm veel bramen. En frambozen, die nu rijp zijn. Het zijn er heel erg veel en ik eet ze allemaal alleen op. R wil ze niet (wormpjes!) en verder zijn hier heel weinig kapers. Het is waar dat er wel eens wormpjes in zitten maar daar moet je gewoon niet op letten. Die wormpjes lijden veel erger dan jij als je ze opeet en frambozen zijn onweerstaanbaar lekker.

frambozen

De zwaluwen slapen 's nachts toch nog in hun nest, hutjemutje op elkaar. Alleen niet elke nacht. We weten niet waar dat van afhangt.

En dan nu een logje. We zitten binnen. Het is alweer bloedheet: 32° of het niks is.


Van het een komt het ander

Leuk weekend gehad? Zeker. Zaterdag weet ik niet meer zo, en zondag deden we een endurance'training' in Lamorteau, R was erbij met Titan en met het trainingsaspect viel het wel mee: 21 km heuvelop heuvelaf, maar alles in stap. Dat is heel wat langzamer dan wij gewend zijn maar ook dat is leerzaam, zowel voor de paarden als voor ons. Werken aan de beheersing. Het ging goed.

De pauze hielden we op Frans grondgebied, waar Harissa testte of een wilg ook eetbaar is. De bast viel in elk geval in de smaak en ziek werd ze er niet van. De wilg was iets minder blij met zijn gedeeltelijk blote bast.

pauze01

Het is een leuke club mensen, die we meteen volgend weekend hier uitgenodigd hebben. Het is mooi rijden daar aan weerskanten van de Franse grens, maar riviertjes zijn daar niet. Hier kunnen we met zijn allen de Semois en de Vierre in.

pauze02

Allemaal enduranceliefhebbers. Ik kreeg een wintec-zadel te leen om uit te proberen en tips over waterdichte kleding en sneldrogende broeken. Speciale stijgbeugels voor lange afstanden. Schoenen met demping. Er werd over de vorige wedstrijd gepraat en over de volgende (over twee weken). Zin in.

Dit alles begon ooit met een keertje grooming voor een vriendin in Ermelo. Ooit? Dat is pas een jaartje geleden.


Weerloze updeet

Doe nou es een keer niet over het weer, Irene. Buiten dat is er toch ook leven? Jamaarjamaar, het weer is tegenwoordig voor ons het allerbelangrijkste. De paarden, de vliegen, de dazen, het gras, het hooi ... Het hooi is binnen. Relax. Doe je best, kom, juli, een nieuwe maand, nieuwe kansen, je kunt het.

Nou goed, oké dan. Bovendien is er achterstallig nieuws.

wat

Het zwaluwnest is leeg, de vogeltjes benne gevlogen.

Een ander stelletje is een nieuw nest begonnen in het hooischuurtje, ook weer op het verdeeldoosje voor de lamp, maar het vordert niet erg. Waarschijnlijk beginners.

Ik heb eindelijk een setje nieuwe gitaarsnaren besteld. Het schiet niet op met mijn geoefen en zonder d-snaar kan ik die gitaar net zo goed weggooien. Als wanddecoratie laten hangen is een triest gezicht. Net als rijlaarzen aan de wand als je niet meer rijdt.

Vanwege de 20e verjaardag van de eerste Harry Potter nam ik eens een willekeurig deel uit de kast. Naast het Engelse origineel staat daar ook het Nederlands compleet (in de uitstekende vertaling van Wiebe Buddingh'), en van enkele delen vertalingen naar Duits, Italiaans en Grieks. Ja, ik ben fan. Tot mijn verbazing kon ik het Italiaans moeiteloos volgen. Blijkbaar verleert men dat niet zo snel. Het helpt natuurlijk wel dat ik al weet waar het over gaat.

De nieuwe trailerachterklep is in bestelling. Dat geldt ook voor een nieuwe slaapkamerdeurklink maar de timmerman die hem erop moet zetten, beweerde druk te zijn. Nu kan Het Ventje ons 's morgens heel vroeg komen wekken, hij duwt gewoon de deur open en mauwt indringend.

Daarentegen wekt ons opeens niet meer: mijn telefoonwekker, onbetrouwbaar apparaat. Gevolg: hedenochtend pas om 9.05 uur wakker. Het Ventje kwam om 7.05 aanwandelen maar vond het toen blijkbaar ook nog aan de vroege kant, krulde zich gezellig op tegen mijn schouder en sliep verder.

Nou, dit was toch een bijna geheel weerloze updeet, waar of niet.


Wisselvallig

Het plensde lekker de hele nacht, en 's ochtends ging het gewoon door. Fijn, dat hebben de weilanden en de tuin hard nodig en ikzelf ook. Verkoeling, nattigheid, tijd om weer eens in beweging te komen. Ik veegde het huis aan en R deed boodschappen. 's Middags was het aanvankelijk droog en koel. Mooi. Dé gelegenheid voor R om twee verrotte houten weidepaaltjes te vervangen door duurzaam kunststof. Gaten boren, paaltjes slaan, grond aanstampen, isolatoren erin, draad spannen.

werk

Onderwijl zette ik in het achterveld de prikpaaltjes weer een eindje achteruit zodat de paarden er een strook gras bijkrijgen. Stripbegrazing, anders eten ze te slordig, ze worden te dik en het weiland wordt niet goed kaalgegeten. Niet veel werk, maar intussen was de zon er weer doorgekomen. Heet. Vochtig. Zweet. Zeurende vliegen. Ik heb onderhand een persoonlijke hekel aan de zon gekregen. Hij is niet te harden. Kan iemand dat ding een poosje uitdoen?


Regendansje

That's the way aha aha I like it aha aha that's the way aha aha I like it aha aha ...

regen

Hèhè eindelijk. Natuurlijk niet voor de hele rest van de zomer, maar voor nu was ik hier echt heeeeeel erg aan toe.


Sof

Zondag nog altijd geen regen, tenminste niet in Suxy. Wel in het noorden, toen we na dik anderhalf uur traileren aankwamen in Bullange voor Harissa's eerste 40 km wedstrijd. Veel wind en regenvlagen, maar ik had een jasje. Vet check en start ok en na een paar schermutselingetjes bij de start had Harissa er zin in. Alleen, want geen bekenden op de 40 km. Op weg. Het was alweer droog.

vetcheck

Nou, en dat was ongeveer de beschrijving van onze heldendaden die dag. Na 1 (één) km was ik al verkeerd gereden door een (volgens mij) onduidelijke bewegwijzering, niet meer dan een heel klein stukje want al gauw werd duidelijk dat dit niet de goede route was, dus rechtsomkeert, maar ergens op dat stukje verloren we een ijzer. Terwijl Fred er vrijdag voor alle zekerheid nog nieuwe onder had gelegd. Hobbelen, afstijgen, mopperen (het was niemands schuld, dat moppert heel onbevredigend), R proberen te bellen die ergens onderweg langs de route stond met drink- en koelwater maar zonder gsm-bereik, en 1 km teruglopen naar de startlijn, inmiddels totaal ontmoedigd. Zo zou ik nooit op tijd aan de finish komen, ook niet als de smid van dienst er een nieuw ijzer onder kon leggen, en dat was maar de vraag. Grmmbbll grrrmbl. Ik sjokte terug, ging door de eindvetcheck en dat was het. Drie uur in de auto voor nop. Verdorie.

Harissa vatte het beter op dan ik. Hier in de bermen stond toch zat gras? Waar had ik het dan over? Toen R terugkwam van zijn vruchteloos gewacht in het bos, laadden we haar en alle spullen weer in en reden naar huis. Note to ourselves: 's ochtends voor vertrek, ongeacht hoe vroeg: koffie! De hele dag heb ik lopen zombieën en geeuwen. Een echte sofdag.

Later spraken op Facebook allerlei enduranceruiters me moed in voor de volgende keer, boden training en samen rijden aan (lief, maar daar had het niet aan gelegen), en een deelneemster op de 30 km postte een rampverhaal waarbij het mijne zwakjes verbleekte; zij was bovendien toch nog net binnen de tijd gefinisht. Nu voelde ik me helemaal een watje. Had ik nu maar doorgezet.

rugnummer

Gedane zaken. Volgende keer beter. Het is allemaal ervaring. Dat is een troost, zij het een beetje een schrale.


In de groei

Geen onweer hier, en geen regen ook, geen drup. Verdorie. We hebben regen nodig anders verdrogen de stoppels in ons hooiveld en groeit het gras niet meer aan, terwijl het plan is om daar over een paar weken de paarden weer in te zetten. De mens wikt en ... eh, de opwarming der gehele aarde beschikt. Het weekend wordt wel wat regen voorspeld, precies op mijn volgende wedstrijddag, maar daar zal men mij niet over horen mopperen. We zullen het zien.

Het is vannacht wel sterk afgekoeld, een verademing, nog 24° binnen (was 27) maar alle deuren en ramen staan open, en 17° buiten. De paarden vinden het ook jofel, een dag zonder brandende zon en dazen. Een dag niet vanaf 5 uur 's ochtends al bij de boxen hoeven rondhangen maar gewoon grazen in het weiland zonder staartgezwaai en orengeschud. Heerlijk.

zwaluwen01

Het zwaluwenkroost groeit intussen goed door. Die beestjes zullen ook wel blij zijn dat het is afgekoeld. Goed dat we destijds hebben gekozen voor een geïsoleerd dak van de boxen, al hadden we toen nog niet het zwaluwenjongenwelzijn in gedachten.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR