rss     194030
logo
 
maandag 21 augustus 2017

Nazomergedachten

Na de Transsemoisienne-van-een-dag maakten we dinsdag een minstens zo mooie rit met minder mensen de andere kant op, van Assenois naar Suxy op de heenweg met Harissa, lunch hier (binnen wegens regen), en op de terugweg met Jay. Een voordeel van stoppen in Suxy voor de middagpauze is dat je op je gemak van paard kunt wisselen. Als je er twee hebt tenminste, gnagna. En je moet om te beginnen natuurlijk met de trailer naar Assenois, dat wel, maar het is weer eens wat anders.

assenois

Het is fijn nazomerweer, vind ik. Het meest uitbundige gebloei van bloemen en struiken is achter de rug, het is niet meer belachelijk heet, er valt eens wat regen, allemaal prima. De zomer is vroeg genoeg begonnen (1 mei), we hooiden al op 15 juni, en de hitte heeft lang genoeg geduurd (tot 1 augustus). Dat lijkt mij ruim voldoende dus geen gemopper daar achteraan graag.

Ik plukte in de bosrand achter het huis al een klein emmertje bramen, die nog wel vrij zuur waren, terwijl ik hier en daar ook nog een enkele framboos kon scoren. Er vallen al volop eikels, zodat we binnenkort de eiken zullen moeten afschermen als we niet willen dat de paarden zich er te barsten aan eten. Dankzij de regen staat het achterveld vol champignons. Er liggen overal beukennootjes en er zitten hazelnoten aan de struik. De beekjes stromen vrolijk tussen de varens door, op loopafstand van ons huis. Stookhout genoeg. Je zou in dit jaargetijde in deze regio zo van het land kunnen leven.

Niet echt, als modern mens kunnen we dat niet. Ik zie mij tenminste niet met pijl en boog een hert schieten, het villen en roosteren en de huid looien voor schoenen, en een serie hazen vangen om voor 's winters een warme jas samen te stellen. Jager-verzamelaar kan ik dus niet worden, maar als vegetarische oermens zou ik het misschien wel redden. Ik kan zuurdesembrood bakken, weliswaar heeft een oermens geen heteluchtoven, maar als die meisjes in Marokko met wie we in 2000 een week door de Atlas hebben gelopen brood kunnen bakken in een hol in de berm, moet ik het ook kunnen met wat trial and error. Ik vraag mij nu opeens af hoe de oermens haar zuurdesem koel hield in de zomer. Geen idee, en geen google in de oertijd. Hoe moet dat nu. Nu ja, het hoeft niet, en als ooit de nood aan de mens komt, vinden we wel oplossingen.

Deze gedachten komen voort uit mijn heimelijke wens om compleet self supporting te zijn, het ideaal van een introvert mens. Het is een illusie, en dat besef ik alweer meteen zodra zich eens even een stroomstoring voordoet. Als er geen elektriciteit wordt geleverd houdt bijna alles op, en wel bijna onmiddellijk. Grinding halt. En wat dan? Ja dat weet ik ook niet. In elk geval zijn we dan beter af hier op het platteland in een gematigd klimaat dan ergens in een grote stad.

Je kunt er niet voor plannen, en dit zijn zomaar wat gedachten die opkomen als er veel oorlogsdreigingpraat en ratataa in het nieuws is. Voor de rest gaat alles best en we genieten van de nazomer. De tweede watercontainer staat op zijn nieuwe plaats achter de boxen en het tweede nest zwaluwen kreeg vandaag zijn eerste vliegles.


Met en zonder groot gezelschap

Na de vorige keer dat wij aan de Transsemoisienne meededen was ons de lust overgegaan. Het geratel en gesnuif van de vele karretjes op de route stond de paarden niet aan en zonder organisatie eromheen kunnen we hier in de buurt ook prachtige ritten maken. Maar nu kwam de route van de tweede dag zo ongeveer langs ons huis, het was mooi weer, er deden een paar kennissen mee, de paarden zijn inmiddels twee jaar ouder en beter opgeleid, dus kom: wij doen ook mee. Dat wil zeggen brood en water in de zadeltassen, met de trailer naar het startpunt in Martué, en stappen maar, 31 km lang.

transsem02

Het nadeel was dat er inderdaad vrijwel alleen gestapt kon worden. Niet alleen was een van de andere paarden (en zijn ruiter) bijna de hele tocht gestresst bezig in een soort driftig trippeldrafje zodat wij anderen om ongecontroleerd gegaloppeer te vermijden beter ook niet harder konden gaan, maar vooral waren er veel te veel andere ruiters, voetgangers en fietsers onderweg. We zijn niet mensenschuw, maar al die medeweggebruikers kun je natuurlijk niet zomaar voorbijscheuren. Als we alleen of samen op pad zijn, kunnen we ons meer snelheid en dus meer afwisseling permitteren. Maar gezellig was het wel en het bleef de hele dag droog.

transsem01

Het voordeel was dat er pas tegen het eind van de tocht twee wagentjes opdoken, waarmee netjes en beleefd werd gereden en die Titan op zijn gemak heeft kunnen bekijken terwijl ze stilstonden, voor ons uit reden en zelfs bij het doorwaden van de Semois. Hij gaf geen krimp. Dat was een heel goede ervaring. Een volgende keer zijn de paarden waarschijnlijk niet meer zo panisch als ze een karretje achterop komt rijden.

transsem03

Een ander voordeel was dat wij nu eens met zijn tweeën met Titan en Jay op de foto konden, daar een ruiter van ons groepje best even de camera wilde hanteren.

Kortom. Het was wel leuk, we werden er niet moe van, en vandaag heeft iedereen een rustdag. Dat wil zeggen afgezien van de voorbereiding voor de tocht van morgen met Sunshine en nog een paar paardenkornuiten de andere kant op, richting Neufchâteau 25 km. Dan is Harissa de gelukkige en Jay mag thuis op de kleintjes letten. In dat bosgebied zijn we waarschijnlijk wel de enigen want de Transsemoisienne gaat morgen naar het zuiden, de Gaume in. Zonnig met aan het eind van de dag kans op een bui. Goed rijweer voor iedereen.


Brocante

De laatste tijd ben ik grondig aan het opruimen geweest. Ik probeer al tijden zo weinig mogelijk spullen te bewaren waar we niets mee doen en kunnen zien aankomen dat we er ook in de toekomst niets mee gaan doen. Na ettelijke verhuizingen achter elkaar en een paar jaar bijna alles in de opslag is dat aardig gelukt, maar er was een residu ontstaan van diversen, te goed om weg te gooien en te veel om stuk voor stuk op Deuxième Main aan te bieden met alle bijbehorende rompslomp. Ik had dan ook het plan opgevat om een tafeltje op de jaarlijkse dorpsbrocante vol te leggen en alles in een keer kwijt te raken. Tegen bodemprijzen, want het ging niet om opbrengst maar om opruimen: Alles Moet Weg.

Het was de eerste (en tevens enige) keer in mijn leven dat ik zoiets doe dus ervaring had ik er niet mee, maar toen ik van de organisatie te horen kreeg dat ik als inwoner van Suxy mijn tafeltje gewoon bij ons thuis voor de deur kon zetten, had ik wel meteen door dat ik dan mijn handel beter direct aan de buren te koop kon aanbieden. Dat zijn namelijk de enigen die ooit langskomen over ons weggetje. Maar R kreeg het briljante plan om bij Olivier voor de deur te gaan zitten, die sinds een week in het exacte centrum van het dorp woont, meer in het middelpunt van de belangstelling kan niet.

Zodoende heb ik daar vandaag, strategisch opgesteld naast het fritkot en tegenover de botsautootjes (met muziek) echt alle bezoekers van deze brocante voorbij zien drentelen. Het waren er niet erg veel, terwijl de meteo wel met regen had gedreigd maar die niet is gevallen. Na 1 minuut kocht iemand al een grote vaas voor 2 €. Dat begon goed, als het zo doorging kon ik nog voor de lunch weer thuis zijn. Maar dat was toch iets te optimistisch. Uiteindelijk zat ik er van 8.30 tot 17.00 uur en druk had ik het er niet mee. Goed dat ik een Harry Potter bij me had voor de tijd tussen twee potentiële klanten.

Kortom. Het was wel leuk. Het was gezellig als er bekenden langskwamen. Het was instructief, qua mensenkijken. Vermoeiend was het niet, de hele dag op een klapstoeltje achter mijn tafeltje. Af en toe brandde de zon. Het grootste deel is verkocht, en aan het eind van de middag gratis weggegeven. De opbrengst (ongeveer 35 €) is in de spaarpot van Timéo gegaan. Het doel: zoveel mogelijk overbodige spullen kwijtraken is bereikt.

Nu nog een manier bedenken om af te komen van ons monsterschilderij, mijn oude duikspullen en mijn kunstschaatsen van 50 jaar geleden. Misschien kan ik daar inmiddels Kunst en Kitsch voor interesseren, tenslotte beginnen die voorwerpen de status van antiquiteit te benaderen. Net als ikzelf.


Ontwikkelingen

Kir is nu bijna een maand hier. Na wat ups en een hele grote down gaat het steeds beter. Overdag loopt ze met de anderen in het ruïneveld en het achterweiland, 's avonds brengen we haar naar de overkant, waar het gras malser is. De anderen mogen juist niet te veel eten want die zijn rond genoeg (Jay zelfs weer iets té).

De periode van onderlinge schermutselingen is gelukkig achter de rug, Kir hoort bij de kudde, zij het aan de zijlijn als meest ondergeschikte. Het is een fijn gezicht om ze bij elkaar te zien lopen. Links in beeld het recent versnipperde sparrenperceel, waar volgens de eigenaar tzt kerstbomen zullen worden aangeplant.

all5

Dat Kir weer goed is aangesterkt, merkten we gisteravond toen Olivier naar de wond kwam kijken. Zo kon hij mooi het verband helpen verwisselen. De vorige twee keer hadden we dat met zijn tweeën voor elkaar gekregen, R hield het niet gewonde been stevig omhoog en ik knipte het oude verband los en bracht een nieuw aan, de eerste keer compleet gestresst en de tweede keer geheel rielekst. Al doende leert men.

Deze keer hoefde ik Kir alleen aan het halstertouw vast te houden en op te letten dat Timéo niet zonder te kijken overal doorheen drentelde, terwijl Olivier knipte en plakte. Dat viel niet mee. Kir trapte ook op drie benen stevig van zich af zodra hij het been zelfs maar zachtjes aanraakte. Ze lanceerde hem zelfs een keer met zijn hoofd tegen de wand. Goed dat zijn schedel blijkbaar nogal hard is.

De oplossing bleek om het been meteen stevig vast te grijpen in plaats van voorzichtig. Mak als een lammetje. Kennelijk had ze hem eerst aangezien voor een lastige vlieg die weggetrapt moest worden, terwijl nu het om het verwisselen van het verband bleek te gaan, de reactie meer was 'o dat, nee, ja, okee, ga jullie gang hoor, dat ken ik wel, een nieuw verbandje daar sta ik graag voor stil'. Een hele opluchting, want als we elke drie dagen zo'n gevecht moesten leveren zouden we eerlijk gezegd niet weten hoe. Ten slotte willen we dat paard wel verzorgen maar er niet zelf het leven bij laten. Een paard, zelfs als het pas een jaar oud is, is altijd sterker dan een mens.

Gisteren en vandaag besteedde R aan het reorganiseren van de regenpijpen achter de schuilstal aan de overkant. We hebben de watertank weggehaald omdat we er daar eigenlijk niets mee doen, en gaan die nu achter de boxen installeren. Meer water voor de paardendouche, voor de dekjes- en kapjeswas en om handen te wassen. Projectje, dat is zo maar niet klaar. Onder andere moeten er twee loeizware funderingsstenen voor verplaatst worden, en dat gaan we NU doen. Echt een karweitje voor iemand met lichte rugpijn door te veel wieden.


Orval

En weer logees. Korter loggen dan dit kan niet.

Met Kir gaat het beter. Monter en eet goed, iets minder mager. Gisteren vervingen we met zijn tweeën het verband om het been, terwijl daar tot nu toe drie personen voor nodig waren geweest. Ik zag er tegen op, daar ik in tegenstelling tot R geen held ben in medisch handelen, maar het ging goed. Vanmorgen namen we haar voor het eerst mee uit wandelen, naar het beekje. R leidde haar aan het halster, ik liep mee met Jay, hopend dat ze daardoor aan elkaar wennen maar ze trokken zich niet veel van elkaar aan. Kir liep vlot mee, het beekje in viel niet mee, maar eenmaal erin wilde ze er niet meer uit. Hee! water dat kan bewegen, leuk. We kwamen nog scouts tegen die met een boomstam liepen te zeulen maar dat deerde onze beestjes niet. Wel veel vliegen, en het was schméier oftewel douf. Drukkend warm.

Vrijdagavond deden we dan eens iets totaal anders. Cultuur met een warme trui en stevige schoenen aan. Rond het klooster van Orval (trappistenbier en -kaas, alleen niet die avond) wandelden we door de ruïnes, luisterden naar een mannenkoortje van zes (waaronder een monnik) waar het carillon doorheen speelde, rustten uit onder een ontzettend dikke eik ...

orval

... en luisterden naar Griff met hun cornemuses, drie kunstenaars op de doedelzak (gepompt met de elleboog, niet geblazen) die het beluisteren meer dan waard waren. Neveneffect was dat hier de hele middag doedelzakmuziek heeft geklonken. Apart.

griff

En toen het donker werd schuifelden we met nog 600 toeschouwers naar het weiland achter het klooster voor de voorstelling Mathilda di Canossa. Min of meer historisch verantwoord, hoewel de letterlijke tekst van toen (11e eeuw) niet bekend zal zijn. Ons vielen natuurlijk de vier dappere Haflingers op die het spektakel opluisterden. Ik denk niet dat onze paarden het er net zo braaf van afgebracht zouden hebben (zacht uitgedrukt) bij al die schijnwerpers, geluidseffecten, zwarte monniken en duistere gedaanten op de tribune. Er trad ook een ezel op maar die ging het liefst zijn eigen gang, zoals ezels plegen te doen.

orval2

Na middernacht thuis, dat zijn wij niet meer gewend maar het was voor herhaling vatbaar ('over vier jaar', zei onze lichtelijk vermoeide huisarts - een van de organisatoren -, die het slotwoord sprak).


Een beetje

Een week met logees kan nog zo gevuld zijn met vioolspel, woordspelingen, leesvoer en smakelijk eten, en zelfs een dag kleine kinderen, logtechnisch levert hij altijd precies één alinea op, alleen om het web te laten weten waar ik uithing. Dit was hem.

Intussen is Kir lichtelijk aan de beterende hoef, maar het tempo is bijzonder traag. Begin vorige week zag het er zelfs even heel somber uit. Niet willen eten, telkens gaan liggen en hoge koorts. Ze werd in een dag weer net zo mager als in het begin. De senior veearts luisterde naar diverse functies en schreef penicilline voor. Geen graan meer, en we zetten de patiënte aan de overkant in een paddockje waar beter gras groeit dan in het zwembadveld. R nam elke dag twee keer de temperatuur op. Nu, een paar dagen verder, knapt ze weer op. De kuur is afgelopen, de eetlust is hersteld, ze wordt weer ietsje ronder en een beetje monterder. Gisteren konden we zelfs een galoprondje en een paar bokjes noteren.

kir03

Veel meer dan een schrieltje is het nog niet. Nog altijd brijige mest in plaats van fatsoenlijke vijgen, maar het gaat een beetje beter. We houden de moed erin.

Op de achtergrond is het strookje achter de omheining te zien dat vorige week gesnipperd is. Dat hele veld is bestemd om er kerstbomen te planten, maar na één middag is de machine niet teruggekomen. Onenigheid met de eigenaar, een ander dringend karwei, motorpech? We weten het niet. Misschien had de machinist gewoon een snipperdag, heuheu haha. De eigenaar zelf heeft zich vanmiddag op dat laatste plukje dunne sparretjes achteraan gestort met zijn kettingzaag, maar ook dat werk is niet af. De zaag haperde, de tractor maakte piepende geluiden bij het starten, ook al pech, of wilde hij voor de bui binnen zijn? We zien het vervolg vanzelf.

Er hangen witte regenwolken tussen de heuvels aan de overkant van het dorp. Een mooi, sereen gezicht. Het wordt alweer een beetje vroeger donker.


Rendeux 40 km

Snel een paar foto's, het was een lange dag inclusief opruimen de andere paarden verzorgen douchen en wat te eten zien te krijgen.

Mooi bewolkt weer onderweg.

rendeux01

En iets te zonnig na afloop.

rendeux02

Paard en ruiter maken het goed na een relaxte 40 km als 8e geplaatst (van 21) en gekwalificeerd voor 60 km. Maar nu eerst uitrusten.


Ribbetjes2.0

Er is weer zoveel gaande dat ik het amper bijgelogd krijg. Eerst maar het goede nieuws. Zondag maakten we ondanks de zware hitte een mooie dagtocht met picnic. M had haar paard niet weten te laden en Q had geopteerd voor een luie dag, maar ook met slechts vier ruiters zat het tempo er goed in. En wat vindt het gezelschap onderweg, langs de bosweggetjes en in het lauwe water van de Semois, het leukst? Selfies.

selfies

Dan de spectaculaire capriolen van Kir. Na de eerste gewenning, waar wij een oogje op hielden, bleef het rustig. Men hing rond bij de boxen. Goed. We gingen naar binnen. Even later gedender. Jay zat met blikkerende tanden en oren in de nek de kleine achterna, een twee drie vier rondjes met zijn allen door het ruïneveld, achterom en weer terug. Kataklopkataklop. We stonden de race te volgen door het grote raam toen Kir plotseling besloot dat over de houten omheining met schrikdraad springen altijd nog beter was dan verslonden worden door het monster. Ze sprong half ruggelings half zijdelings als een polsstokhoogspringer over de bovenste lat, die brak, smakte op haar zij op het gele weggetje neer, sprong op en was weg. Ik was ervan overtuigd dat ze benen of ribben gebroken moest hebben, maar nee. We stormden naar buiten (waarbij ik toch altijd nog eerst iets stevigs aan de voeten moet in plaats van slippers) en daar liep ze in de zijtuin te grazen, zo te zien ongedeerd. We zetten haar terug in haar oorspronkelijke stukje wei, waar ze niet naar het leven kan worden gestaan, zekerheid voor alles daar we er zondag dus niet waren om op haar te passen, en dat was dat. Pfff, goed afgelopen.

kir01

Maar niet helemaal. Toen maandag het verband rond het been erafging, zat er een flinke bult onder de genezende wond. Abces. Pus. Drupdrupdrup. Pijn. De veearts ontsmette uitgebreid, spoot antibiotica in en pakte het beentje opnieuw in. Mooi blauw verband, veel frisser dan beige. Nu een week lang iedere dag een poedertje ontstekingsremmer en pijnstiller door de picotin en tweemaal daags een grote spuit antibiotica in de mond.

kir02

En hoewel het nog wel erg vroeg is om te zeggen dat Kir al een beetje minder mager is geworden, denk ik dat toch. Een fractie, maar het lijkt de goede kant op te gaan. Als R terugkomt uit Nederland zal hij het verschil moeten kunnen zien.


Ribbetjes

Vrijdag kwam Olivier met een vraag. Welke ontwormingsmiddelen wij gebruikten, want Kir was zo mager geworden en ondanks zijn wormmiddel (twee maanden geleden) en liters voer per dag bleef het tobben. We overlegden even maar niet lang: breng haar maar. Dus korte tijd later kwam ze aan een touw achter zijn brommertje aantrippen.

Inderdaad mager, plus een wond aan het been die weliswaar de goede kant op gaat maar wel verzorging nodig heeft. Bij Olivier staat ze de hele dag in de wei zonder toezicht, maar hier kunnen wij tenminste op haar letten. Niet dat we alle paarden in de omgeving waar wat mee is willen opvangen maar Kir heeft uiteraard een speciaal plekje.

kir

De eerste avond en nacht zetten we haar nog even alleen achter een draadje maar sinds vanmiddag lopen alle paarden bij elkaar. Het komt er op neer dat ze de hele dag in hun boxen staan wachten tot het koeler wordt en ze de wei in kunnen, als de vliegen en dazen slapen. Harissa en Gygy samen in een box, Jay alleen, Kir en oom Titan samen. Hij heeft zijn rol als peetvader meteen weer opgepakt en beschermt het scharminkel als de tantes met kwaaie oren op haar afkomen. Verder beschouwt Kir de box waar ze vorig jaar met Paprika gestaan heeft als 'veilig'. Zo'n wurm moet ook maar zien dat ze zich aan de nieuwe situatie aanpast.

Ons herkende ze nog wel. Het is een lief diertje. R heeft haar gemeten: 1,34m, dat is 1 cm kleiner dan Gygy toen ze bij ons kwam. Maar ze is heel wat lichter. We voeren haar elke dag bij uit de zakken voer die Olivier heeft gebracht. De tandarts is vanochtend geweest en heeft de tanden OK verklaard, het wormmiddel is toegediend, en nu is het een paar dagen afwachten of het werkt. Dat moet al snel zichtbaar worden, dat wil zeggen dat de ribbetjes geleidelijk onzichtbaar worden. We houden het in de gaten.


Van alles wat

Maandag kreeg Gygy les in alleenthuiszijn. Home alone. R en Sunshine gingen op pad met Titan en Jay, en Harissa aan het halstertouw, en ik stelde me verdekt op in het tractorschuurtje om een oogje in het zeil te houden voor het geval Gygy in paniek door de omheining zou rennen of erover probeerde te springen. Maar het ging goed. Na tien minuten rondrennen en hinniken bedaarde ze en kon er een grasje worden geknabbeld. Alweer een onderdeel van de opvoeding afgestreept.

Gisteren kwam Sunshine met Gygy spelen in de roundpen, ze hoefde deze keer niets te leren maar stak natuurlijk toch wel weer iets op, zoals niet bang zijn voor een ristelend plastic zakje aan het uiteinde van de carrot stick, en in geval van toch bang: niet bovenop de mens aan de andere kant van het halstertouw springen. Daarna kreeg ze een grondige was- en knipbeurt met shampo, tondeuse en schaar. Gygy onderging het allemaal zonder fratsen. Wij keken toe en staken onderwijl ook van alles op, dat gaat altijd zo als Sunshine er is. Die doet nooit zomaar wat, zelfs niet als er gespeeld wordt. Gygy ziet er nu keurig uit en geurt als een kapsalon.

Onderwijl kreeg ik een sms-je om de maten op te geven van onze sponsorpolo's. Sponsor? Polo's? Het is voor de wedstrijd in september in Florac waar wij als grooms optreden, en de ruiter én haar grooms krijgen een polo met logo-opdruk van haar hoefsmid. Alweer een polo, ik associeer dat kledingstuk met het golfspel, de donkerblauwe blazer, en de gele lamswollen trui om de schouder, en heb er dan ook nog nooit een gehad, tot mijn eerste wedstrijd want toen moest het. Men mag daar geen T-shirt of zomaar een hempje aan. Ik bestelde online twee zwarte en ontdekte dat ze heel praktisch zijn. Geen gedoe met eronderuitpiepende bandjes, decolletés en dergelijk gefladder meer. Zo zie je maar weer, ik ook altijd met mijn vooroordelen. Niet dat ik ze nu mooi vind, maar straks krijgen wij grooms er dus een met een bescheiden smidslogo, dat is toch wel weer sjiek.

L'eau dure est arrivée. De gemeente levert ons sinds kort harder water (in ruil voor meer druk) maar daar merkten we nog niets van. Tot gisteren: thee met vellen. Vanaf dat moment zetten we thee van regenwater, tot nog toe zonder er ziek van te worden. Het wordt toch gekookt? We zullen zien hoelang dat goedgaat.

In het strookje achter het huis waar in 2014 de bomen zijn gekapt, groeit alles er weelderig op los, vlier, lijsterbes, beukjes, berkjes, eikjes, grassen, enorm veel bramen. En frambozen, die nu rijp zijn. Het zijn er heel erg veel en ik eet ze allemaal alleen op. R wil ze niet (wormpjes!) en verder zijn hier heel weinig kapers. Het is waar dat er wel eens wormpjes in zitten maar daar moet je gewoon niet op letten. Die wormpjes lijden veel erger dan jij als je ze opeet en frambozen zijn onweerstaanbaar lekker.

frambozen

De zwaluwen slapen 's nachts toch nog in hun nest, hutjemutje op elkaar. Alleen niet elke nacht. We weten niet waar dat van afhangt.

En dan nu een logje. We zitten binnen. Het is alweer bloedheet: 32° of het niks is.


En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2020 - powered by InR