rss
logo
 
zondag 22 juli 2018

Weer niet

Geen logtijd afgelopen week. Met logees neef M en zijn vrouw E uit B in de VS van A, en broer E (van EnY) uit U (Nl) gingen we een eindje om door het bos ...

bos

... we beleefden meerdere, door de Franse spoorwegen georganiseerde surrealistische avonturen met verzwegen bestemmingen, overbodige shuttleverbindingen, achter hagen weggestopte minuscule richtingbordjes en verborgen, zich telkens verplaatsende treinstations (een soort Moving Toyshop maar dan met tgv-stations), aangescherpt door een gps die opeens nergens meer de weg wist, en we maakten een uitstapje naar Frahan, waar we door na-ijlende verwarring, achteraf in het verkeerde restaurant bleken te hebben gegeten. Toch lekker, en iedereen was tevreden.

frahan

Vrijdag toen alle logees weer vertrokken waren, kwam Sunshine achtereenvolgens twee verschillende Appaloosa's longeren, die dankzij het werk in de round pen allebei goede vorderingen hebben gemaakt. De logeerwas werd in no time weggewerkt dankzij de aanhoudende droogte. We verplaatsten weer eens paaltjes en draad in de crossbaan zodat de paarden naast het gortdroge weidegras 's avonds nog wat interessants te ontdekken hebbben.

En we spraken af dat we aanstaande woensdag met de paarden gaan zwemmen in een zandgat in de Franse Maas. Alleen, met welke paarden. Titan in elk geval, en een van de meisjes, of misschien allebei als er nog een trailer meegaat. Maar de veulens kunnen we zeker niet meenemen.

zwembad

Dus hee. Een beetje vindingrijk veulen creëert toch gewoon haar eigen zwembad? Lekker spetteren met de voorbeentjes en dan hup! de bak omgekiept en erin. Daar ging het kostbare drinkwater weer. En dat bij 'nog altijd geen regen van enige betekenis'. Er kwam een wolkenband voorbij maar daar viel niets uit. *zucht*

reageer ook (4)

Meer dan één mijlpaal

Om te beginnen een heldhaftige klus. R sleep met de haakse slijpmachine de drempels van de vier boxen weg, een karwei dat wel even gelogd mag worden als mijlpaal. Het zal ons leven gemakkelijker maken als er weer eens uitgebreid in de boxen geplast is. Vroeger deden onze paarden dat niet, maar Stracciatella is ermee begonnen en heeft de anderen op een idee gebracht; alleen de dames, Titan doet zulke dingen niet.

drempelsweg01

Voortaan in zo'n geval hup! een emmer water erbij en de zaak kan zo de box uit gedweild worden en de goot in, in plaats van beetje bij beetje met de trekker in de mestschep en dan in de kruiwagen. Daar heb ik lang naar uitgekeken, fijn dat het gebeurd is.

Denk niet dat voor dit karwei, dat gepaard gaat met vonkenregens, snerpend lawaai, ijzervijlsel en de geur van brandend metaal, de paarden even elders worden ondergebracht. Tijdens de verbouwing gaat het paardenleven gewoon door. De veulens vonden het heel interessant en stonden er in het begin met hun neus bovenop. Toen ik de camera eenmaal bij de hand had was de interesse alweer half over. Gewoon, een van die dingen die de mensen doen. Kun je het eten? Nee? Nou, dan liever de tanden gezet in de kersverse zinken regenpijpuitloop in de goot, het enige stukje pijp dat bereikbaar is. Niet lekker, maar dan zit er toch in elk geval een deuk in, dan is het nieuwe er definitief af.

drempelsweg02

Verder zijn er twee dingen logbaar, toch ook soort van mijpalen. Ten eerste waste ik de ramen van de logeerkamer. Dat was, eh ... nog niet zo vaak gebeurd. Het is een raar karweitje want het moet hurkend onder de porte-à-faux gebeuren, geen staanplaatsen daar, maar dat de logees nu ook eens naar buiten kunnen kijken is wel de moeite waard.

Ten tweede moet ik vastleggen dat we al een maand een nieuw dak hebben, nu inclusief goten en regenpijpen, en dat er nog niet één fatsoenlijke regendruppel gevallen is. Grrr.

reageer ook (16)

Uitrusten

Na alle drukte rond het nieuwe boxendak, het hooien en vanwege het warme weer moesten we een tijdje uitrusten. Maar er gebeurt natuurlijk niet helemaal niets. De verlichting onder het nieuwe dak is zo goed als af, we sjouwden de oude spanten goten en panelen van de schuilstal naar het veldje naast het tractorschuurtje (ondanks de wespen die dat nijdig als een inbreuk op de privacy in hun nest opvatten) zodat alle weggeefspullen netjes bij elkaar liggen en er geen materiaal meer in het weiland aan de overkant ligt (een beetje gek zijn we wel, met die warmte), en de regenpijpen van boxen en schuilstallen zijn helemaal in orde.

Verder keken we hoe Sunshine met een schuwe driejarige van een kennis aan het werk was in de round pen, dat leverde heel wat spektakel op. De eerste keer stoven paard, Sunshine en zand in het rond, de tweede keer had het dier al beter door dat opletten, nadenken en aanpassen meer comfort oplevert en minder vermoeiend is dan op je reflexen heen en weer springen.

roundpen

Op de achtergrond de stand met betrekking tot het sparrenperceeltje achter het bosweggetje, alleen de buitenrand staat nog, het wachten is op de grote bomenmachine. Daar komt dan een iets meer open skyline tevoorschijn.

Bij de derde longeersessie konden we zien dat goed grondwerk vooraf een wereld van verschil maakt. Toen werkte Sunshine namelijk met twee lange teugels, wat bij dit paard ook weer leidde tot paniekreacties (help! er is een slang bij mijn achterbeen!). Een paar dagen daarvoor had ze datzelfde ook met Gygy gedaan en die knipperde niet eens met haar ogen, dankzij al die desensibilisatiesessies (23 letters 3x woordwaarde; je moet wel 7 s-en op je plankje hebben staan) die beide veulens allang achter de rug hebben, onder andere met J te A. Kir en Gygy vinden dat niets bijzonders meer, een touw om hun achterhand.

Eigenlijk zouden we vandaag met Titan en Jay naar Frankrijk om ze kennis te laten maken met koeien in een roundpen aldaar, maar het was te warm voor de koeien. In plaats daarvan maakten we een vroege rit, drie uur kalm aan want de zon scheen al volop, maar wel nog vóór de koffie. Niet al te veel dazen en brommers, en Titan en Harissa werden in de Semois op de foto gezet door twee Fransen die in een kajak voorbijdreven. Ook kwamen er anjers en gerbera's op de stroom voorbij, waarvan R er een uit het water viste, maar dat was niet de bedoeling van het gezelschap dat die bloemen bij de rode brug had uitgestrooid. We gisten dat er ook as van een dierbare was gemorst maar die hebben we niet langs zien drijven. Uiteindelijk komt alles wat in de Semois belandt via de Maas in de Noordzee terecht, maar daar blijft het. Vroeger kwam het dan nog terug met de regen maar die is afgeschaft. Klimaatverandering. Dit logje hangt ook als los zand aan elkaar maar dat krijg je met die droogte.

reageer ook (4)

Kwamkwammertijd

Nu we al drie maanden volop zomer achter de rug hebben, is de komkommer onderhand wel op. Juli en augustus, dat waren vroegah de zomermaanden maar die zijn blijkbaar ge-upgreed tot een funpakket van zeven maanden (van april tot en met september geheel gratis extra hitte, nee, annuleren van deze geweldige aanbieding is niet mogelijk). Het gras verdort, tot in Noorwegen zie ik op Facebook dat de hooiopbrengst zorgelijk is (1/3 van normaal) en wij doen een groot deel van de dag weinig. De paarden staan met maskers en al in de boxen, de zon begint om 5 uur en de knaasjes houden het vol tot na 22.30 uur, als het echt bijna donker is.

Binnen is er internet, waar ook niet veel te beleven is als je Trump en andere rampen overslaat, R is bezig met het ontwerpen van een vernuftig fotoalbumdisplayprogrammadingetje en ik bemoei me met het zonweringbeheer. Spannend.

Om het toch een beetje interessant te houden op dat web daarom nu eens een dier in de zoeker dat hier weliswaar elke dag voorbijkomt maar weblogtechnisch gesproken verregaand onderbelicht is. Een zwarte panter is het niet, dat zou té komkommer zijn, nee, het is Maurice van twee huizen verder. Ik ben gek op katten en op Siamezen het allergekst, maar in het begin kwam Maurice om de macht in de buurt vechten en de rugdekking die ik Het Ventje daarbij bood, heeft Maurice mij nooit vergeven. Het is een formidabele persoonlijkheid, die passerende auto's tot stilstand weet te brengen door botweg op het wegdek te blijven liggen, maar mij vertrouwt hij niet meer. Scherper in beeld kan niet, hij draaft altijd quasi-nonchalant weg als hij me ziet ('ik was toch al van plan de andere kant op te gaan, dringende business daar'). Maar ach, kwamkwammertijdfoto's van wilde dieren zijn altijd een beetje vaag.

maurice

En wat valt er nog meer te doen of te melden in dit hogerdanhoogseizoen? Weinig. Ik ga maar eens een puzzeltje leggen, ja leuk, eentje met paarden.

legpuzzle

O nee, dat puzzeltje heeft zichzelf al gelegd. Daar kwamkwam ik zonet achter.

reageer ook (4)

In het bos

Zondag gingen wij voor een keer zonder paard het bos in. Dat stuk bos van 136 ha midden in de gemeente Chiny is eigendom van de gemeente Aubange (bij Arlon) en die wil het nu verkopen aan een particulier die aangrenzend al een paar honderd hectare en een kasteel bezit. Niets aan de hand, behalve dat die kasteelheer het bos wil afsluiten voor het publiek. Er zijn wandelpaden doorheen, de Vierre loopt er, wij komen er af en toe met de paarden, druk is het er nooit, om niet te zeggen dat je er door de week geen mens tegenkomt. Dus hee, laat die paar natuurgenieters lopen, kasteelheer.

croisettes01

Om dat duidelijk te maken was het er voor één keer wel heel druk. We liepen mee met een boswachter waar we van alles van opstaken, onder andere hoe je een zwijnenspoor van dat van een hert onderscheidt, dat er honderden (niet-inheemse) wasbeertjes in de regio rondstruinen, dat een dag jagen in het bos van Habay de jachtliefhebber 2000 euro kost, dat je aan de de intense blauwte van een vlindersoort kunt zien dat het water van de Vierre heel schoon is, en dat er clandestien hout wordt gekapt en stiekem weggevoerd met vrachtwagens zonder kenteken. Ook maakten we kennis met de garde eaux et forêts van Chiny, alleen niet voor lang want volgend jaar gaat hij met pensioen en het is maar de vraag of hij opvolging krijgt.

croisettes02

Na afloop kon je wat eten en er was een folk/popbandje, waarbij I+R nog een walsje deden. We stopten onze protestbriefkaart aan de verantwoordelijke minister met vele andere in de brievenbus en gingen naar huis, maar dat was nog niet alles.

Een aardige ontdekking van deze dag was bovendien dat er nog een tweede, kleine barrage in de Vierre is, ietsje verder dan waar wij altijd afslaan, waar we misschien met de paarden kunnen zwemmen. Dat gaan we een keer testen. En verder dat het tussen de bomen eigenlijk goed uit te houden is en helemaal niet zo heet als wij dachten bij de huidige temperaturen. In het open veld smelt je weliswaar dadelijk aan de grond vast maar in het bos valt het erg mee. Ook dat gaan we op korte termijn uittesten.

reageer ook (1)

Het hooi is binnen

Ons hooi - versie 2018 - is binnen. We haalden 300 baaltjes en drie rollen van de overkant. Wel met hangen en wurgen want dit jaar gebeurde waar ik al jaren mijn hart voor vasthoud: Oliviers petite botteleuse gaf midden in de werkzaamheden de geest. En dat terwijl het zo veilig leek, hij heeft er nu immers twee. Een degelijke back-up. De eerste had wel een mankement, maar dat wist R snel op te lossen. Alleen toen Olivier bij ons weiland kwam aanzetten bleek er nog iets anders mis mee en moest hij terug om nummer twee aan te haken.

hooien03

Dat was ook geen groot succes. Die machines maken allerlei best ingewikkelde bewegingen (oprapen inelkaarpersen doorduwen bindtouwomheenwikkelen touweindjeslosknippen hooibaaluitspuwen) dus er loopt gauw iets mis of vast, tenzij je je materiaal goed onderhoudt en het aan het eind van het hooiseizoen grondig naloopt, oliet en werkend opbergt. Maar eh. Als ik zeg dat Olivier over het algemeen mankementen te lijf gaat met een hamer, hoef ik verder niet uit te wijden over zijn machineonderhoud.

hooien05

De back-up botteleuse begon. Eerst leverde ze op elke tien balen een mislukte af, na een tijdje werd dat op elke tien balen een goede, zodat het dubbel en driedubbel werk was, en toen hield ze ermee op. Elle est morte, zei Olivier. Reanimatie is mogelijk maar niet stante pede. Wat nu. Er lagen nog wat zwelen, en behalve bij ons heeft hij nog veel meer velden waar moet worden gebaald. Nou, zei ik, je hebt toch een rollenpers, maak dan maar rollen voor ons. Normaal willen wij geen rollen want die zijn zwaar en moeilijk te hanteren (ter vergelijking voor de maat de rollen van de naburige veehouder), maar ik heb toch altijd nog liever een rol dan een berg los hooi.

hooien04

Bovendien perst hij niet van die enorme rollen die alleen met een reuzentractor met speciale grijper te laden zijn dus dat valt mee. Hij bood nog aan, de rollen later te komen omwisselen voor baaltjes, maar ik wil ons eigen hooi, waarvan ik weet wat erin zit. Oké dan. Zodoende hebben wij voor het eerst van ons leven drie hooirollen. Primeurtje. Eigenlijk wel goed, dan doen we daar ervaring mee op. Het viel mee. R prikte de rollen aan de vork en reed achteruit de helling op naar de hooibox (ter vermijding van het risico van afglijden-en-naar-het-dorp-rollen) en we wurmden ze op de klaargelegde pallets. Prima. Goedgekeurd door Titan.

hooien06

We hadden dit jaar geen van beiden veel plezier aan het hooien. Er kwam een ploeg van drie mannen en drie vrouwen helpen, op zich handig en gezellig, maar door al het gedoe heeft R de hele avond losgeraakte hooibalen uit elkaar lopen harken en ik had weinig zin in het gezelschap van giechelende meisjes (waarvan een op hoge hakken en een met blote benen, die duidelijk niet door hadden gehad waar ze voor gestrikt waren), dus ik ben maar onkruid gaan uittrekken in het achterveld. Ook nuttig, maar de charme van het hooien is juist dat je er warm en kriebelig en doodmoe van wordt, en na afloop zeer voldaan. Dat hebben we gemist, maar we zijn blij dat het voor elkaar is en volgend jaar beter.

Tussen de bedrijven door zaagde de kettingzager de afgelopen dagen bijna het hele perceel sparren om, de veearts kwam voor de griep- en rhinovaccinatie, we dronken champagne met onze vriend de hengsteneigenaar om de geslaagde inseminatie van Harissa te vieren, en Sunshine kwam een moeilijk paard van een kennis longeren in onze roundpen. Het zand stoof hoog op. Ook kwamen er donderdag twee Mannetjes de goten aan het boxen- en het schuilstaldak monteren. Ze werkten snel en grondig en hadden de klus voor de middag klaar. R heeft al een begin gemaakt met de verlichting en nu kunnen ook de regenpijpen gemonteerd. Dat heeft geen haast want de komende twee weken wordt geen regen verwacht, wat best zorgelijk is want het gras in het maailand moet wel weer gaan groeien.

We zijn aardig druk geweest. Nu een paar dagen bijkomen, daar zijn we wel aan toe.

reageer ook (9)

Soms valt het mee ...

Wat een rare dag. Gisteravond hadden we wat bloedspatjes gevonden bij de boxen waar Tip en Spirit na de nachtrit even hadden gestaan. Sunshine liet desgevraagd weten dat die twee niets mankeerden en onze eigen paarden waren ook ongedeerd.

Vanochtend zag ik bij het opstaan dat de draad waarmee we het achterveld in tweeën hadden gesplitst, met een doorgang voor de paarden, ver het weiland in op de grond lag. Vijf betonpaaltjes kromgetrokken. De staaldraadjes finaal opgestroopt. Twee isolatoren omhooggeschoven. Wat een geweld, daar moest een paard het behoorlijk moeilijk mee hebben gehad vannacht. We bekeken onze hartediefjes: geen enkel paard had een schrammetje en ze zagen er allemaal ontspannen uit. Dat is fijn, maar onverklaarbaar.

raar

Daarna bleek in de haag voor het huis een grote tak van een zilverpopulier naar beneden gekomen. Zomaar, er was niemand aan geweest en het heeft ook niet gestormd. We trokken de conclusie dat er waarschijnlijk een olifant of ander groot wild om het huis had gelopen die nacht.

Verder kwam er kettingzaaggeluid uit het bosje schuin achter de crossbaan aan de overkant van het bospad, dus wij gingen kijken. Eén Mannetje met een zaag, toen we vanavond keken wat hij gedaan had bleek hij midden in het karwei vertrokken met achterlating van een spar scheefhangend tegen een paar andere en één stam waar hij niet het potloodslijpsel had afgehaald. Van angst weggerend misschien omdat de olifant opeens voor hem opdook. Eens vragen, als hij tenminste morgen terugkomt.

In het hooiveld kwam Olivier zwelen. Wat prettig dat hij zo prompt en volgens schema komt opdagen, dat is weleens anders geweest. Alleen stopte hij na de eerste zweel want hij moest naar het ziekenhuis voor zijn hand. Vier weken geleden heeft hij zijn pink gebroken bij het schapen scheren en het gaat helemaal niet goed. R bracht hem naar de kliniek. Nee, helemaal niet goed, zei de dokter (dezelfde van R's dansersbotje destijds), morgenochtend vroeg naar de chirurg. Dat kan niet riep Olivier, geef me een week, ik moet eerst hooien. Geen sprake van. Drie dagen dan? Nee, nu, geen tijd te verliezen, die pink is belangrijker dan hooi. Dus morgenochtend brengt R hem weg, en dan weten we meer.

We hopen dat dat ook meevalt. Een pink kan een mens nog wel missen maar een hele hand, dat zou een echte handicap zijn.

reageer ook (3)

Night ride

Weer eens een heel ander recept. Ingrediënten:

Schemering tijdens het opzadelen. Paarden Jay, Titan (vossen met wat aftekening), Jack de Fjord, en Tip en Spirit (black tobiano, waarvan het wit goed oplichtte in het maanlicht).

nightride01

Elk een koplamp mee (die niet aan is geweest), en voor de deelneemster met zorgzame moeder wat fluospulletjes.

nightride02

De maan (anders dan de vorige keer hadden we nu wel gecheckt hoe laat die opkwam en onderging) en bijna geen bewolking. Op open terrein was het zicht best behoorlijk, met wat grondmist af en toe heel mooi, en tussen de hoge sparren zag je nauwelijks een hand voor ogen.

nightride04

De paarden hebben beter nachtzicht dan wij en die van ons kennen de route. Titan en Jay deden het prima, zelfs op het moment midden in het bos toen iemand in een naburig dorp op het idee kwam om wat vreugdevuurwerk af te steken (gedoe ivm voetbal). Ze hadden het er niet op, maar ze vertrouwden op ons.

nightride03

En wij op hun. 15 km legden we af in bijna drie uur, zelfs een stukje gedraafd toen het nog niet helemaal donker was. Om 01.00 uur waren we weer thuis. Het was leuk, iedereen was tevreden. De anderen trailerden hun paarden naar huis en wij waren blij dat we al thuis waren. Laat naar bed en nu een zondag rust. Woensdag hooi laden, naar verwachting, dan moeten we fit zijn.

reageer ook (2)

We hooien

Het moment is daar. Olivier kwam maaien, zijn oude groene tractor zonder koplampen doet het nog steeds, evenals zijn maaier waar de lappen bijhangen. Voor ons betekent dat vandaag: onder de omheining strimmen (R van I+R, ginds in de rode cirkel), en voor the other guy ( I van I+R, met houten hark en camera) naar het gemaaide toeharken van het gestrimde gras. Alles bij elkaar een heel end, zo'n hectare.

hooien01

Bij winderig fris weer zoals vandaag is strimmen nog steeds geen fijn karwei, maar toch altijd beter dan bij temperaturen van 30° met zeurende insecten. De hooihark deed het ook nog, ondanks dat hij twee tanden mist en een los bevestigingspiefje heeft. Misschien moet ik eens aan een nieuwe denken.

hooien02

Aan de andere kant staan diegenen die profiteren van al dat werk. Nu, omdat zij het niet hoeven doen, en straks in de herfst en de winter als zij al dat hooi mogen opeten. Wie is er nu eigenlijk met pensioen, vragen wij ons wel eens af. Maar niet echt, wij weten tenslotte best dat wij op aarde zijn om het onze beestjes naar de zin te maken.

reageer ook (6)

Lekker luieren, ahum

Het Ventje weet hoe dat moet. Hij kiest er wel een wonderlijk plekje voor: op de houtsnippers, onder de kriebelende lavendel en niet in het kattekruid. Maar het lukt hem, en dat na een nacht ingespannen slapen op de ruimste plaats op het donzen zomerdekbed.

ventje

Wij kunnen wat van hem leren. De afgelopen week zijn we druk geweest met nawerk na de plaatsing van het boxendak. Inruimen van de sellerie, terugstapelen van de planken achter de boxen, een begin van de nieuwe bekabeling voor de verlichting, een spanningdraadje langs de nieuwe steunpalen zodat het rijtje betonpaaltjes weg kan, we kregen een les van Sunshine en ik knipte dwars door de frambozen een pad zodat we weer een uitgang hebben uit ons terrein naar het bos.

Alles groeit als een gek. R stak een onnoemelijke hoeveelheid rumex uit in het achterveld en ik knipte vingerdikke bramenranken uit de doorgangen in de crossbaan, allebei daarbij ernstig gehinderd door de dazen. Het is volop dazentijd. De paarden brengen de dag door in en voor de boxen. Ze hebben nu meer plaats in de schaduw dankzij het nieuwe dak, maar er zijn daar evenveel dazen als voorheen. Het neveneffect van dat dak waarop we hadden gehoopt, namelijk dat daaronder ook minder ongedierte zou rondhangen, is niet uitgekomen. R bracht verse vliegenmeppers mee maar die bleken al snel niet geschikt voor ons soort meppen. Eén klap en er brak er alweer een in drie stukken. Waardeloze rommel. We zullen op zoek moeten naar industriële kwaliteit meppers.

Iedere avond na zonsondergang nemen we elk paard een halfuur mee aan het halster de crossbaan in. We gaan daar weer een draadje spannen zodat ze zelf kunnen scharrelen, maar ook dat moet 's avonds gebeuren, als er minder dazen zijn, anders houden ze het er ook weer niet lang uit. Ik weet dat we zuinig moeten zijn op de insecten, en er bloeit en groeit hier ook van alles waar de bijen blij mee zijn, maar dazen vallen niet onder deze bescherming. Categorie vampiers, daar vallen ze onder. Dood zullen ze, en daarna opgepeuzeld door de kwikstaartjes, die iedere dag weer zorgen dat er na ons gemep geen dazenkerkhof achterblijft.

Meer fauna: de zwaluwen hebben uiteidelijk besloten dan maar een nest te metselen in het tractorschuurtje. Het ziet er degelijk uit. En binnenkort worden de zwaluwplanken geïnstalleerd boven de lampen onder het nieuwe boxendak, zodat die in elk geval volgend jaar beschikbaar zijn. Of voor een tweede nest dit jaar nog, ook goed. Aan de slag, zwaluwen, of liever gezegd, aan de leg.

reageer ook (5)

En waar is de rest? Hier en in het archief

design © 2018 - powered by InR