De ene hittegolf na de andere. Je kunt dat eigenlijk geen golven meer noemen, het is meer een constante springvloed, maar dan wel zonder water. Ook de hele afgelopen week was het weer overdreven heet.

Omdat we buiten toch niets zinnigs konden doen en de nieuwe auto wél airco heeft, reden we naar de eerste openingsdag van Krämer in Athus. Een winkel vol paardenmeisjes. Er waren diverse paardentatouages te bezichtigen bij de klanten, maar de mijne is mooi de mooiste, eenvoudig en subtiel. Omdat het zo bloedheet was, was hij voor een keer goed zichtbaar, de rest van het jaar zit hij gewoonlijk onder een mouw verscholen. We vonden twee vliegendekens en een masker om uit te testen, en een paar handschoenen in mijn maat. Alles is ook online te koop, maar handschoenen wil ik kunnen passen.

Tiffany kwam de paarden beslaan nu Fred zijn rug nog steeds niet in orde is. We kenden haar al toen ze Freds stagiaire was en nu heeft ze zelf een stagiaire bij zich. Met twee smeden schoot het lekker op zodat de paarden niet de hele middag in hun warme box hoefden te staan.

Ondanks de hitte kregen Justine en R les van Sunshine, omringd door stofwolken. De zwaluwen lieten zich niet kisten en zijn bezig hun derde nest groot te brengen.

Vrijdag viel er dan een beetje regen, 6mm in totaal. Goed tegen het stof, maar dat was het dan weer voor de eerstkomende tien dagen. Al het gras is geel. Ook dit jaar hoeven we weer geen bramen te verwachten, veel te droog.

Het is met ingang van vandaag wel een stuk frisser, en maar goed ook want toen we eens gingen inspecteren hoe de haag erbijstaat, was er meteen werk te doen. De stronk van de wilg heeft meterslange takken gemaakt, die R er meteen afhakte met het bijltje. Die wilg zal weer uitlopen, maar we houden hem in de gaten en eens is het afgelopen.

Maar dan aan de overkant. Daar hebben de wortels van de omgezaagde populier de halve berm gekoloniseerd en ook in het weiland staat het aan de meterslange worteluitlopers vol met boomjes. Die moeten we nu meteen uittrekken, en volgend jaar weer en dan weer en dan weer ...Als we ze niet ontmoedigen, hebben we straks een populierenbos in plaats van een weiland.

En de regenwatertank is zo goed als leeg dus kan hij worden schoongemaakt. Werk.

De proximustvtechnicus kon hem ook niet beter maken, de tv is onklaar verklaard. In afwachting van een nieuwe gebruiken we voorlopig mijn pc-beeldscherm als, ahem, beeldbuis. Samen op een kruk naar het journaal kijken, gezellig.

Als er tenminste gezellig nieuws was, maar nee, men gaat wereldwijd gewoon door met het in brand schieten van mekaars olie- en gasinstallaties, en als het niet expres gebeurt dan zijn er volop natuurljke rampen zoals daar zijn bosbranden, aardbevingen, modderstromen en hitte-oversterfte. En Marine LePen. En een wolf heeft veertien schapen doodgebeten in een wei niet ver van hier. Well, what can you do.

Maar dit kan toch ook. Even groot als een tv. Goed, je kunt hem niet aanzetten en het beeld verandert niet, maar de kachel is ook niet aan en dat bevalt momenteel prima. Het ziet er wel uit alsof de wereld in brand staat, maar dat is eigenlijk best realistisch.

Twee wolken. Ik ben hoe dan ook blij met wolken, zelfs al valt er geen regen uit.

Zondag zouden wij eens vroeg op om dan een ritje met Titan en Harissa te maken voordat de dagelijkse hitte losbarstte. Goed plan.

Maar eigenlijk was de voorspelling voor die dag niet heel ongunstig. Het zou pas later op de ochtend echt heet worden. Nou goed, om half acht op dan, ontbijten, en nog voor de koffie zadelen en eropuit.

Alleen konden we er maar moeilijk uit komen. Kwart voor acht was het eerlijk gezegd pas zo ver.

Maar dan raakt het broodbakken in de war als ik de desem laat doorrijzen tot we terug zijn, dan klimt het deeg met die warmte in huis uit het rijsmandje en ligt het aanrecht straks vol deeg.

Oké, ik bak wel eerst, dat duurt een uur, en daarna gaan we. Maar dan kunnen we net zo goed koffiedrinken terwijl het brood staat te bakken.

Dus we vertrokken pas rond half tien. Het ging nog, met de warmte en de steekinsecten, en het werd evengoed een fijn ritje.

We deden kalmaan zodat de paarden niet bezweet raakten, alleen ging Harissa een keertje op de achterbenen staan om het toch interessant te maken, dat was al jaren niet meer gebeurd.

In het bos was schaduw genoeg en we kwamen weer niemand tegen. Er zijn scouts, maar die staan blijkbaar nog later op dan wij.

En 's avonds was er ook schaduw op het terras.

Alsjeblieft zeg. Maar ja, als het 30° of zelfs 40° is, nog steeds zonder regen of onweer of vooruitzichten op zulks, dan gebeurt hier verder heel weinig. Maar goed, vandaag was het eerlijk gezegd best bewolkt en dus redelijk draaglijk.

We namen Titan en Harissa aan de hand mee het bos in, waar heel veel heel lekker gras te snacken is, er was wat wind en weinig plaaginsecten. Er waren alweer sparren gezaagd, hele dikke, enkele stammen lagen dwars over het groene pad.

R deed voor het eerst sinds meer dan een week oefeningen met HiRise in de roundpen.

De internetverbinding is sinds vrijdag hersteld maar de tv doet het nog niet, daar komt pas dinsdag nog een keer een proximustechnicus voor.

We maakten een rondje door de crossbaan, op de voet gevolgd door Océ.

Dat kan allemaal als het niet zo heet is.

... TSJAK! Vrijdag de 19e liet de buienradar een klein wolkenbandje zien zonder rode onweerstipjes. Dat mocht geen naam hebben. Het was dan ook echt heel erg plaatselijk, de bliksem wist alleen Suxy en direkte omgeving te treffen, meer speciaal de bovengrondse 230V kabel daar. Zonder verdere aankondiging opeens twee harde knallen in huis, dat was de overspanningsbeveiliging, dus gelukkig, de pc's werken nog. Maar verder niets. Geen wifi geen internet geen tv en geen telefoon. Het gebrek aan gsm-dekking in Suxy is bekend, tot zelfs bij de minister van infrastructuur en communicatie. Niet dat die er wat aan doet. We zijn dus bijna van de buitenwereld afgesloten.

We kunnen bellen, mits we bij het kastje achter de eetafel staan, of achter de mesthoop. Nog een geluk dat dat tenminste kan. Maar we zijn slecht bereikbaar voor de buitenwereld en dat terwijl er van alles gaande is. Olivier kan bellen over het maaien, er zijn afspraken te maken, er is gedoe met de auto, en ik kan geen logje uploaden om te roepen wat er aan de hand is.

Maar kijk: we kwamen zelfs in de krant.

Dinsdagavond. Ik bereid alvast een logje voor, dat ik niet online kan zetten totdat het intussen alweer oud nieuws is, om niet alles te vergeten wat er in deze moeizame week gebeurt. Aanstaande vrijdag, dan komt de technicien van Proximus ons uit onze isolatie redden, als het goed is.

Intussen dan maar een opsomming van hoogte- en dieptepunten in de afgelopen dagen. Het is al tien dagen bloedheet, 35° elke dag, en dat blijft nog zo tot zaterdag. Het huis is geleidelijk aan ook opgewarmd tot 28°, we zitten binnen met de ventilator op stand 4, lezen Pratchett en Harry Potter want al het andere is te vermoeiend, en doen stokoude spelletjes die nog op de harde schijf bleken te staan.

De 15 hooirollen van Les Bulles werden geleverd, maar blij zijn wij niet. Er is daar blijkbaar in het veld een troep kraaien op de ingepakte balen neergestreken en heeft ontelbare kleine gaatjes gepikt in het plastic. Aaargh, daar kan dus zuurstof bijkomen. R plakte alle zichtbare gaatjes dicht met speciaal balentape, maar er zijn er ongetwijfeld nog meer en we weten niet hoeveel dagen de balen daar op het veld hebben gelegen met gaatjes en al. En we komen er pas in de herfst achter of we schimmel hebben in twee, of in tien, of in alle balen.

Ons eigen hooi van de overkant en de helft van het ruïneveld is gemaaid, geschud gezweeld en opgerold in twee dagen tijd. Licht vochtig opgerold maar niet té, prima hooi. Tussen het maaien en het schudden strimde R onder de hele omheining en ik harkte de halmen eronder vandaan. R reed zoals altijd de rollen naar het ruïneveld. Ik lichtte hem telkens bij met de grote lamp omdat hij anders de ingang bij het hek niet kan vinden. Er kwamen gaandeweg steeds meer sterren en een glimwormpje stak zijn lampje aan in de berm. Om 23.55 uur was het klaar. De opbrengst: 22 balen, meer dan vorig jaar, dankzij de regen eind mei begin juni.

Laurent kwam na donker, pakte ze in en legde ze op hun plaats, vier balen achter de mesthoop en de rest past op het veldje. Alles lag om 01.35 uur. Hooi: check!

Ook woensdag en donderdag zitten we grotendeels binnen bij de ventilator. De paarden hangen rond in de boxen. Af en toe ruimen we mest, proberen alles wat steekt zoemt en bromt te meppen, en we spuiten de paarden iedere avond nat op de betonplaat. Af en toe houden we ze een emmer fris water voor hun neus, want ze hebben weinig zin om naar het lauwe water in de automatische drinkbak in de zon te lopen. Alle lesactiviteiten zijn voorlopig afgelast.

Donderdag aan het eind van de middag haalden we de auto op. Het ritje naar huis was het enige koele halfuur in twee weken tijd: airco! Auto: check!

Het blijft nog minstens tot en met zaterdag bloody hot. De verwachting blijft steken op 38° morgen en overmorgen 39°. 's Nachts 'koelt het af' naar 25°. We slapen in de logeerkamer, waar het niet warmer wordt dan 20°. Bliss!

De weersverwachting is bijgesteld, het gaat regenen vannacht en donderdag ook. Dus toch geen hooiactiviteiten hier morgen. Geen nood, we hebben tijd en voor volgende week wordt wel droog weer verwacht. In Les Bulles is gezweeld, ja, als er eenmaal gemaaid is moet er wat met het gras gebeuren. Als het dan natregent, moet er geschud worden. Hun eigen schuld, haastige spoed daar.

We maakten wel het balenveldje in orde, dat wil zeggen beukjes snoeien, eerst ik met de grote snoeischaar, dan de paarden waar ze erbij konden, en tenslotte R met de heggeschaar voor het fijnere werk. Ook aten de paarden het hoge gras op terwijl ik toezicht hield, wat overbleef maaide R eerst met de strimmer, ik harkte de lange halmen bij elkaar en daarna ging hij er nog met de grote grasmaaier overheen. Dat veldje ligt er weer netjes bij, klaar voor de nieuwe hooioogst.

Dat was alles bij elkaar wel even werk. Aan de andere kant hebben we nu zomaar een week 'vrij'.

Tot de hooitijd alsnog losbarst, volgende week.

Tien dagen geleden vonden we het te vroeg om te maaien, maar toen we gisteren gingen kijken in Les Bulles, leek het wel te kunnen. Het gras zag er goed genoeg uit. Blijkbaar had de tractor in de startblokken gestaan want enkele minuten nadat we weer thuis waren, kregen we al te horen dat ze gingen beginnen.

Na het maaien ging R nog een keer kijken: geen crasses dit jaar, doordat er geen mest is uitgereden. Ook al beweerde monsieur B dat er in zijn mest geen crasse zat, hebben wij afgelopen winter uit zijn hooi toch een bak vol stukken touw, plastic, karton, ijzerdraad en zelfs een scharnier gehaald.

En zo-even belde Olivier (helemaal uit zichzelf) dat hij dinsdag bij ons komt maaien. Dat is meteen de eerste dag van de zomerhitte. Echt hooiweer. Er zijn delta's, volop knaasjes, en de eerste dazen zijn gesignaleerd. Morgen alvast een stuk strimmen en harken onder de omheining. Joepie.

Over twee dagen ziet het weiland er dan weer heel anders uit.

Na het vorige logje lijkt het misschien dat hier niets anders te melden valt dan de wisselvalligheid van het weer. Nou ja, dat ís ook belangrijk, maar logtechnisch gesproken komt dat door de laatste tien dagen in één logje samen te vatten, dan vergeet je de helft.

Zo maakten we op de laatste hete dag van mei een vroeg stapritje met K en V, en er was wel degelijk een mijlpaaltje want we ontgroenden het terras (met de hogedrukspuit en een beetje navegen met de schrobber, veel minder inspannend dan vroeger). Verder arriveerden de 'garage' voor de grasmaaier, en wol voor het nieuwe dekentje. Ik bestel nu alleen nog zuiver wol, niks alpacamengvezels meer, dat leidt uiteindelijk maar tot pfas en meer direct tot pluizen door het hele huis. We maakten trouwens ook het huis schoon van de week. En de carport, vorige week, gewoon met emmertjes regenwater en een spons, dat gaat gesmeerd. Een keer per jaar een uurtje werk, meer niet. Routinezaken.

Maar opzienbarend was vanochtend de zwaluwencrisis. Een jong dat blijkbaar al een beetje kon vliegen zat hoog op de dakbuis in het hooischuurtje en een die dat nog niet kon, zat op de grond. Toen we hem wilden oprapen, fladderde hij het weiland in, Océ schoot er achteraan maar miste hem op een haar na, en R kon het beestje oppakken om hem terug te zetten in het nest. Nest, welk nest. Het hele nest lag op de grond, onherstelbaar beschadigd. Het was al een paar jaar oud, tegen het gladde bamboe aangemetseld, en we denken dat het met de ouders én de jonge vogels uit de vorige leg, die er de nacht doorbrengen, én deze nieuwe jonkies uiteindelijk te zwaar werd belast. Blijkbaar was het gevallen vlak voordat we de katten kwamen voeren.

We sloten Océ en Nero voor een uurtje op in de sellerie, en om de jongen zo goed mogelijk veilig te stellen tot ze beter kunnen vliegen verzon R een list met een plastic bakje en een lijmtang.

Het restant nest erin gelegd en de jonkies teruggeplaatst, de rest is afwachten. Een voordeel van het plastic bakje is dat je van onderaf een beetje kunt zien wat erin zit. Min of meer.

Het zou kunnen dat er vier eitjes zijn geweest en dat dit de laatste twee nog niet vliegklare jongen zijn. De ouders gaan ons nu nog moediger te lijf dan voor de ramp, dus we storen ze maar niet te vaak.

Na de hitte is het wisselvallig geworden. Buien, opklaringen, onweertjes. Mei bestond uit twee weken kou en twee weken hitte. Nu er buien vallen, groeit alles als gekken, het weidegras, de siergrassen, de beukjes, de pioenrozen zijn open en zoals gebruikelijk beginnen ze na een uitbundige week alweer uit te vallen, zwaar van de regen. We schudden ze wel af en toe uit maar er vallen steeds nieuwe buien.

In de hitteweken moesten we de paaltjes in het ruïneveld elke vier dagen verplaatsen, maar nu het gras overal goed groeit, hoeft dat helemaal niet meer. Ook in het achterveld en de crossbaan vinden de paarden genoeg vers gras. In het ruïneveld trokken we een paar kruiskruiden uit. Opletten, vanaf nu.

Monsieur B van Les Bulles wilde al gaan maaien, maar de grassen zijn nog niet rijp. Die man is koeien gewend, voor paardenhooi is dat nog veel te vroeg. Bovendien regent het iedere dag.

Tussen de buien door maakten we een rondje door de crossbaan, daar groeit ook alles weelderig. Dat wordt strimmen onder de omheiningen, binnenkort. Het vingerhoedskruid staat al hoog en komt in bloei, het is een goed vlierjaar maar er is weinig brem (onder andere dankzij Kirs activiteiten).

Het zwaluwstelletje in het hooischuurtje produceerde een tweede setje jonkies en die zijn al druk aan het vliegen. Oefenen voor de grote trek in de nazomer. Océ slaapt nog steeds in haar kratje op de plank, op ooghoogte van het zwaluwnest, maar daar trekken ze zich niets van aan. Als ze op de grond rondloopt, slaan ze wel meteen alarm.

De notenboom en de kastanje werpen hun bevroren dode blaadjes af en maken nieuwe aan. Wieweet komen er in het najaar toch nog een paar noten.

Inmiddels is het van vorst aan de grond in één dag tijd overgegaan in 32°. Extreem weer. De zondag bestaat uit controleren of de paarden hun maskers nog op hebben en zo nee, waar in het weiland die dan liggen, en verder weinig. De meeste tijd brengen de paarden bij de boxen door, er zijn miljoenen, nee miljarden knutjes.

Alsof er niet genoeg gebromd en gezoemd wordt hier, knorde er een mens hoog door de lucht. Hij kwam maar langzaam vooruit en verstoorde met zijn gepruttelpruttelpruttel langdurig de stilte. Tja. The nice weather brings them out.

Zaterdag haalden we slechts 29°, echt dé temperatuur om in een auto zonder airco naar Nederland te rijden (R) en het terras te veranderen (I). De tafel verplaatsen kan normaal gesproken alleen met twee personen gebeuren want hij is goed zwaar, maar zoals hier onderhand bekend is: there is no-one more determined than a woman who is about to rearrange the furniture by herself. Kwestie van goed nadenken, de juiste hulpmiddelen inzetten en gewoon doorzetten, dan krijg ik hem in mijn eentje de trap op. Ik vind hem daar toch beter staan. De bos veldbloemen daarentegen was een leuk idee maar niet voor lang, er kwamen wolken minivliegjes op af.

De jonge roodstaartjes zijn uitgevlogen en er lag een half zwaluw-eitje in het hooischuurtje. Harissa heeft ongemerkt al haar winterhaar afgedankt. Heel verstandig.