Ja echt, er was heel interessante bosarbeid achter het huis. Maar nu eerst De Regen. Het feit dat het Regende moet worden vastgelegd. Dat wij vanochtend 10 mm regen konden noteren, en dat er in de loop van de dag nog 1 mm bijkwam. Dat we in de afgelopen drie-en-een-halve maand (te weten sinds half juni) in totaal 18 mm hebben gehad, ik heb het bijgehouden. En nu 11 mm. Zo, dat was het belangrijkste nieuws-van-de-dag. We hopen dat het nog een poosje doorgaat.

Dan nu de bosarbeid. Gisteravond arriveerde er een bostractor en een trailer, wat de paarden meteen aan het galopperen bracht. Hoe ze het doen weten we niet, maar ze herkennen een trailer van verre, ook als het een ander model is dan wat hier meestal langskomt. En vanochtend begon het werk, uitslepen van de onlangs gezaagde sparren achter het huis. De twee paarden kennen het werk en het ging weer met grote precisie, uitsluitend met stemcommando's en een koord.

Het probleem van dit karwei was ook deze keer waar de stammen moesten worden opgeslagen. 's Ochtends hadden wij de boswachtster (DNF) al aan de deur gehad, of dat terrein langs de bosweg van ons was, zodat ze daar hun bomen eventueel kwijtkonden. Nee, dat is van Pierre. O, aha, dan zou het wel een beetje moeilijk kunnen liggen. Inderdaad was daar eerder ook al enige heisa over. En nu was daar niemand thuis. De bomen van vandaag zijn vandaag bij gebrek aan beter langs de weg bij La Devinière gelegd, waar ook al meteen (een onbekend) iemand over kwam opspelen, en een deel hogerop langs de bosweg, wat extra werk is voor de tractorman. We weten dit allemaal omdat we twee keer naar het werk gingen kijken, en R zelfs drie keer, zodat de bosbouwer hem aan het eind van de middag 'nou, tot morgen' wenste.

Ook onze paarden letten de hele dag goed op alle activiteiten, er was wat gaande, ook al konden ze niet zien wat precies. Maar ze wisten uit ervaring dat er soms monsters in het bos kunnen zijn. Waakzaamheid blijft dan geboden.

Een van de gezaagde stammen had zichzelf tijdens zijn leven in de knoop gedraaid. Een wonderlijk verschijnsel dat we nog niet eerder hadden gezien. Wordt vervolgd, want morgen gaan we natuurlijk ook weer kijken hoe het werk verloopt.

Het nieuwe plankje, dat oorspronkelijk alleen een bescheiden rol zou spelen als plek waar een reserverol wc-papier op zijn beurt kon liggen wachten, is nu bevorderd tot kunstpodium. We bedachten en R verzaagde een ongebruikte cd en monteerde hem op een degelijk en fraai houten sokkeltje. Maar daar past ook nog een mooie maanraket bij, al jaren in huis maar vroeger nooit neergezet omdat ik bang was dat de kleinkinderen zich aan de scherpe punt zouden bezeren. Dat gevaar is nu allang geweken, dus ik haal mijn maanraket tevoorschijn. O ja? Het halve huis ondersteboven gehaald: niks. We hebben hem niet weggegooid, dus waar o waar is mijn raket.

Overig belangrijks. De hooirollenadmin. We begonnen aan rol 6. De buitenste schil had schimmel, de rest van de rol lijkt bruikbaar. Het gras in het zwembadveld begint op te raken, we voeren drie kruiwagens per dag, of vier als het zo uitkomt.

We snoeiden de beukjes achter de boxen, R hanteerde de heggeschaar en ik ruimde de gesnoeide takken op door ze onder de stammen te duwen. Goed als schuilplekken en voedsel voor allerlei beestjes, en camouflage voor de egel-bloempot. Het zou toch leuk zijn als er eens echt een egel in kwam overwinteren. Ook haalde R de goot leeg, er wordt voorspeld dat het woensdag gaat regenen en wij zijn er klaar voor. Dat zijn wij al vier maanden maar tenslotte is het nu HERFST. Het zal toch wel een keer ...?

Zondag was de eerste jacht van het seizoen. Precies op het moment dat Sunshine arriveerde om met HiRise te werken, kwamen de jagers achter het ruïneveld aan met hun honden, geroep en getoeter, geweerschoten in de sparren achter de crossbaan, algehele opwinding. HiRise vond het allemaal erg spannend, maar Sunshine hield hem zo intensief aan het werk dat hij geen tijd had om aandacht aan de jacht te besteden.

Gisteren wandelden we een klein stukje met Bibi en Tania over de weg, dat ging goed, en vandaag namen we ze mee naar de roundpen. Ik had verwacht dat ze wel zouden gaan rollen in al dat heerlijke zand maar nee. R keek of hij Tania aan de longe in beweging kon krijgen en dat lukt heel goed. Ze is bepaald niet lui en ook best vlug van begrip. Wordt vervolgd.

Een wilde week. Dinsdag namen we afscheid van onze tandarts, hij stopt ermee. Ik denk dat niet veel mensen hun tandarts bedanken met zoveel welgemeende woorden van waardering en bij het weggaan een knuffel. Maar het is/was dan ook de fijnste, bekwaamste, punctueelste en vriendelijkste tandarts ooit. Ik hoor al 36 jaar bij wat hij zijn patiëntenfamilie noemde en R misschien ietsje korter maar niet veel. En we mogen ons tandartsenleven voortzetten bij zijn collega, die volgens hem net zo goed is. Daar hebben wij best een keer per jaar naar Luxemburg rijden voor over, want van de schaarse tandartsen in onze regio hoor ik weinig goeds.

Dan was er woensdagavond wat consternatie rond Tania. De overbuurvrouw had gezien dat ze steeds ging liggen, we gingen kijken, en inderdaad, liggen en opstaan, maar geen uitdrogings,- koorts- of krampverschijnselen. Olivier en Maeva (en Lina) kwamen, overleg via whatsapp met Marie-France, conclusie: misschien gewoon moe. R ging 's avonds laat en 's nachts nog een keer kijken, en de volgende dag was alles weer normaal. Olivier dacht dat ze misschien wel een tweeling krijgt. Een wilde veronderstelling, maar in elk geval toch niet eerder dan komend voorjaar.

Tijdens ons verjaardagsritje wisselden we bij het bankje van de naturisten van paard, en misschien wel voor het eerst in al die jaren reed ik dan eens op Titan. Lang van plan geweest maar het kwam er nooit van. Hij doet het prima, maar het voelde echt heel anders dan Harissa.

Een eindje verder langs de Vierre trapte Titan op de rem. Wat zag hij? Ik dacht: er staat een hond op het pad, maar het was een zwijntje, en even later kwam er nog een. Tamelijk kleine beestjes en niet bang, ze stonden zo lang stil dat R ze op de foto kon zetten, 3x ingezoomd.

's Avonds terug van het verjaardagsdineetje in Lacuisine zat er een beest in de berm, ik dacht een haas maar R zei dat het een wasbeertje moest zijn, het was eerder grijzig dan bruin. Hopelijk was het geen wasbeertje dat vannacht Nero's gieter heeft omgegooid, in de tuin heeft gewoeld en aan de compostemmer gesnuffeld. Dat is wel erg dicht bij huis.

En dan zaten wij vanochtend op het terras aan de ruïnekant op de stoeltjes die ik daar net gisteren had geïnstalleerd, en hee: daar schreed een groot bruin dier achter de omheining langs, door het land van Goffinet. Heel duidelijk konden we het niet zien, maar het was veel te groot voor een ree, dus het zal een hert zijn geweest. Het stak het weggetje over en verdween aan de overkant. Nog vier dagen, dan begint la chasse.

Gefeliciteerd, R van InR, met alweer een nieuwe mijlpaal!

Op naar de volgende!

Vanavond lekker samen uit eten, en daarna weer gewoon doorgaan.

Rol 5 is nog niet op, die rollen zijn erg compact, en bovendien is het gras weer een heel klein beetje tot leven gekomen. Niet dat het ook maar één drup geregend heeft maar dankzij wat ochtendnevel en dauw zijn de weilanden nu niet meer geel maar groen(-ig). Het gras groeit niet, maar het is ook niet dood. Wel stoffig.

Het weiland in Les Bulles staat inmiddels te koop en dat vind ik prima. Er was ieder jaar wat met dat hooi en we maken voor volgend jaar wel wat degelijke afspraken met Olivier. Hooi uit Suxy boven alles, zeg ik.

De Ardennersmid kwam voor Sanah en de eenjarige merrie van Maeva. Smidsgereedschap donkerblauw voor de stoere smid met stijl.

En Olivier kwam met Stracciatella. Hij liet haar beslaan, wat mij verbaasde. Het gaat niet goed met Straccia, aan een oog al blind of bijna, en het andere gaat volgens Marie-France ook die kant op (recidiverende uveïtis). Appaloosa's ... Ik zal nu niet weer beginnen over kleurfokkerij ... Wie weet wat er van haar zal worden. Het is een best beestje en ze verdient beter, maar we kunnen er niets aan doen.

Woensdag en donderdag besteedden we nuttig met weekboodschappen en het huis schoonmaken, en aangenaam met een ritje met Justine en wandelen in het bos. Er zijn langs het pad naar de bevervijver alweer heel wat sparren gemarkeerd en omgezaagd wegens scolyten. Het is nog niet herfstig, maar er kwamen toch al speculaasbrokken in huis.

Vrijdag waren we een groot deel van de dag druk met het dubbel afzetten van het weiland aan de overkant. Het voorste deel voor de kraamdames en het hoge achteraan met een corridor voor onze beestjes. Het plan om ze daar overdag te laten grazen ontstond pas op vrijdagochtend.

Zaterdagochtend zouden ze komen, Bibinne en Mignonne. Het werd middag, en we kregen Bibi en Tania, want Mignonne hadden ze niet weten te vangen. Bibi is drachtig, bevalling binnenkort, en Tania pas veel later.

Het uitzicht aan de overkant is levendiger geworden en zo wordt het gras daar nog voor de winter opgegeten.

Omdat we niet wisten of de dames bekend waren met de automatische drinkbak, wilden we ze vanochtend aan het halster meenemen daarheen. Met Bibi lukte dat, maar Tania kan nog helemaal niets, zelfs niet aan het halster meelopen. Geen vergelijk met HiRise, die even oud is! Nou, oefenen maar.

Verder reden R met Titan en Justine met Kir, die alles kunnen, de rit in Martué. De aangekondigde 15 km bleken toch weer 25 km te zijn, zoals elk jaar, ook al beweerde de organisatie dat het dit keer echt maar 20 km was, rara. De paarden waren prima in vorm en het was een mooie rit met fijn weer, zon maar niet te warm.

Rol 4 was ook weer volledig onbruikbaar. In de crossbaan ermee.

Rol 5 had rondom enkele plaggen schimmel en rot.

We lieten de paarden even testen: enkele sprieten waren wel knabbelbaar maar ze hadden er al snel genoeg van. De rest, ongeveer 80% van de rol, is acceptabel. We voeren nu alweer vier kruiwagens per dag, de helft van de normale hoeveelheid gedurende de winter, en we gaan ermee door zolang er geen regen van betekenis valt. Ook voor de komende tien dagen is de verwachting nihil. Volgens de meteo regent het overal elders wel degelijk, maar niet hier.

Het is wel wat frisser geworden, zeker 's nachts, zelfs zo dat ik het tijd vond voor het winterdekbed. Dat moment bevalt mij altijd heel erg goed. Knorknor, herfst. Er zijn steeds prachtige zonsondergangen.

Verder maakten we nu het koeler is een bosrit, en niet zomaar een: met Harissa en HiRise, voor het eerst sinds de lessen. We kwamen alleen een stel met vriendelijke hond tegen, en vlak bij huis lag een bedreigend stuk zwart plastic op het pad, het spatbord van een mountainbike of zo. HiRise vond het maar verdacht, en ook Harissa ging er met een boogje omheen. Verder geen schermutselingen. Een rustig ritje. Er hangen al briefjes aan de bomen en er is geklepelmaaierd voor de jacht.

Fred kwam de paarden beslaan, samen met een collega en een stagiaire: niet een maar twee dames. We konden constateren dat de fabrikant van smederijgereedschap inmiddels ook doorheeft dat het smidsvak geleidelijk wordt overgenomen door vrouwen. Ja, als je de keuze hebt, neem je natuurlijk geen saai donkergroen. Het werk vergt kracht, maar spieren kun je trainen. Nu nog tangen die een vrouw niet direct uit de hand (maat 10) vallen, eventueel met roze handvat. Ook de fabrikanten van ontwormingsspuiten zouden aan dit aspect eens aandacht moeten besteden. En hoe heet eigenlijk een vrouwelijke smid? Geen smidse, want dat is een gebouwtje.

De sparrenplantage achter de crossbaan is uitgedund, het ruikt overal naar versgezaagd hout. Er liggen heel wat stammen te wachten om te worden weggesleept. Volgens de jongeman die ze heeft omgezaagd gaat dat gedeeltelijk met de tractor gebeuren en een deel met paarden. Dat zal onze paarden wel weer boeien.

Vroeger hield ik het aantal kleine hooibaaltjes bij dat we in de winter voerden, per karretje een streepje met een krijtje op de wand van het hooischuurtje. Deze degelijke 'administratie' is nu wel verbleekt.

Vanwege het probleem van de gaatjes in de rollen uit Les Bulles begin ik nu weer. Dat is handig voor later. Denk ik.

Het is nog lang geen winter, maar al op 1 augustus voerden we de eerste en daarna de tweede rol op die van vorig jaar was overgebleven. Ook uit Les Bulles. Dat was al van meet af aan geen préfané maar dun en kurkdroog, maar toch goed hooi en Titan ging er niet van hoesten.

Daarna dus de rollen van dit jaar.

Rol 1 was prima. Geen gaatjes, geen schimmel. Echte voordroog, licht vochtig, rook lekker.

Rol 2 was zwaar beschimmeld. Misschien zat er in het midden wat eetbaars, maar niet de moeite van het ontmantelen waard. We bedachten een plek waar de stinkzooi zachtjes kon vergaan zonder dat we er last van hadden, en R drukte hem met de tractor in een open plek tussen de bramen. Maar we bedachten bijna meteen een betere oplossing, en maar goed ook want zodra de paarden erbij konden, stond Titan hooi uit het midden van de rol te plukken.

We maakten een strook vrij in de crossbaan, R met de klepelmaaier en ik met de snoeischaar, zodat daar plaats is voor een aantal rollen achter de draad. Er komen er vast nog meer die we de paarden niet kunnen voeren. Hoeveel, dat komen we pas te weten in de loop van de winter.

Rol 3 had een laag beschimmeld hooi aan de buitenkant maar de rest is redelijk. Als we toch nog rotte plekken tegenkomen, kunnen we dat hooi hier ook kwijt.

Het is me wat. Wanneer we aan de volgende rol toekomen, hangt af van de groei van het gras. In elk geval kan ik hier de stand bijhouden, niet met een krijtje maar met een weblog. Vooruitgang.

In de loop van twee dagen kregen we 17 mm, dus niet de keiharde plensbuien die vaak voorspeld worden waardoor alles meteen het dal in spoelt. Af en toe wel een paar minuten lang wat heviger, maar verder gestaag regen met tussendoor wat opklaringen. Groeizaam. En dat het wat teweegbrengt, dat zie je.

De sprietjes zijn nog niet weelderig, maar het begin is er. Wat een verschil met de afgelopen periode. In plaats van de sahara een groene vlakte.

We voeren nog wel hooi bij, in elk geval tot de baal op is, en de paarden maken het ook nog steeds achter elkaar soldaat. Maar in de weilanden grazen is nu veel interessanter geworden.

Zelfs het gazon trekt weer bij, ook de grote bruine dorre plekken, die er vrij hopeloos uitzagen.

Eindelijk. We wandelden naar de Vierre, die is nog lang niet op peil en de beekjes zijn minimaal, maar de herfst is in aantocht. Echt, dit is helemaal mijn weer.

Veertien dagen lang geen logje, dan is het lastig weer op gang te komen. Druk geweest, logees, andere bezigheden.

Zondag 16 augustus was het dorp onzichtbaar door de rook van de brand in de Hoge Venen, toch meer dan 100 km van hier, en het rook de hele dag naar ... eh, rook.

Volgens dit kaartje hebben de de rookdeeltjes een brede strook overgeslagen en zijn ze precies in deze regio naar beneden gekomen.

Ramen dicht laten en buiten, ahem, niet ademen. De paarden en andere dieren moeten in zo'n geval maar zien hoe ze het redden. Gelukkig was het 's avonds weer helder.

Door de droogte voeren we al sinds de komst van Itawa (1 augustus) hooi, de twee van vorig jaar overgebleven balen waren droog maar nog goed. Zaterdag de 22e kregen de paarden er het laatste stukje ruïneveld bij en we sneden de eerste baal voordroog van dit jaar aan. Toevallig was dit de enige baal zonder gaatjes, dus nu weten we nog niet hoe de rest eraan toe is. Deze eerste was in elk geval prima, licht vochtig en zonder schimmel. We voeren twee keer 10 kg per dag. Nu het gras na een paar regenbuitjes weer ietwat groeit, stoppen we ermee zodra de baal op is.

Itawa kwam twee keer met de trailer voor educatieve ritjes, die goed verliepen, zelfs met een eerste galopje. Kilometers maken en conditie opbouwen. Titan is veel beter in vorm dan zij.

Er hing voor het eerst deze zomer een vleermuis aan de screen, hij vloog uit zichzelf weg. De zwaluwen leken vertrokken maar gisteren zag ik er toch nog een het hooischuurtje in vliegen. R gaat daar vier zwaluwnesten monteren, zodat ze volgend jaar met al hun jongen van dit jaar genoeg plek hebben.

En dan waren we ook nog een weekend in Nederland. Feest, veerpont, Amerongen, met een berg van 69 meter hoog, tabaksmuseum, logeren in W'berg. Hollands landschap. Weer thuis leken de weilanden echt een beetje minder dor.

Nou, dat allemaal. En nu is het bijna september. Er wordt steeds hevig onweer voorspeld maar er valt niets. We hebben regen nodig.

Het logeer-annex-oefen-partijtje was eerder afgelopen dan gepland. Zaterdag eindigde de op zich prima rit met een verloren ijzer, zondagmorgen kwam Fred het er weer onder slaan, kon nog net voordat R en Justine vertrokken naar Les Epioux, bijna de enige georganiseerde rit dit seizoen die doorging. Het merendeel wordt wegens hitte en bosbrandgevaar afgelast, zelfs de transsemoisienne. De warmte bij Les Epioux viel mee, alleen mocht daar het speenvarken niet worden geroosterd.

Dinsdag hing Itawa's ijzer alweer op halfzeven. R haalde het eraf, de rit ging niet door, en woensdagavond werd ze in de trailer geladen. Maar goed ook, dat dier had hier verder ook geen interessant leven in de woestenij van het zwembadveld, wel hooi schaduw en water, maar niets te doen.

Intussen was Harissa hengstig geworden en ze richtte al haar interesse op de logee, mijn uitleg dat dat niets ging opleveren negeerde ze totaal. Typisch Harissa, altijd op rare momenten hengstig, bijvoorbeeld in november of februari als het vriest, of zoals nu bij 35°. Maar niet als wij eens een leuk veulenplan voor haar hebben. Nou, ze moet het zelf maar weten.

Ook na het vertrek van Itawa gaan we door met hooi voeren voor die van ons, er zit niets anders op. Wie weet voor hoelang, dat gras gaat voorlopig niet zomaar groeien. Alle weilanden zijn gortdroog. De paarden in het weitje van Sophie krijgen ook hooi en Olivier moet zelfs water aanvoeren, het beekje is drooggevallen. Het peil van de Vierre is nog verder gezakt.

Dan was er ook nog een zonsverduistering aangekondigd. We waren niet van plan ons daar erg druk om te maken, maar om het nu helemaal te vergeten, nee. Toch dacht ik er pas weer aan toen ik het rond 20 uur binnen een beetje donker vond. O verdraaid, de zonsverduistering. Buiten was het ook wat schemerig. De paarden trokken zich er niets van aan, en zelf hadden we er al een meegemaakt in de vorige eeuw. Dat was toen wel indrukwekkend, het werd echt donker. Deze keer bleef het bij wat meer grijstinten in de lucht en het was alweer gauw voorbij.

Overdag vliegen de zwaluwen en 's avonds de vleermuizen. Er zijn krekels en we hoorden een uil.